[Κιόσκι] Κάποιος να τους το πει

Δεν είναι καθόλου ευχάριστο να πιστεύεις ότι ο Πρόεδρος της χώρας σου είναι ο Αντίχριστος αυτοπροσώπως. Είναι κάπως παράδοξο να το πιστεύεις, επειδή είναι μαύρος, επειδή το δεύτερό του όνομα είναι Χουσεΐν κι επειδή κάπου άκουσες ότι είναι σοσιαλιστής· και είναι μάλλον ανησυχητικό να νομίζεις ότι όλα αυτά μπορούν να έχουν την παραμικρή σχέση με τη λογική. Από την άλλη, όμως, είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον το γεγονός ότι ο πρώτος αφροαμερικανός Πρόεδρος των ΗΠΑ και η οικονομική κρίση γίνονται η αφορμή για να επαναπροσδιορίσει κανείς τη σχέση του με τον κόσμο που τον περιβάλλει. Οι Αμερικανοί το έριξαν στη μεταφυσική και τη συνωμοσιολογία. Ενας στους τέσσερις, μας πληροφορεί η Guardian, πιστεύει ότι ο Μπαράκ Ομπάμα είναι «σίγουρα ή μάλλον» ο εξαποδώ κι ένας στους τρεις ότι μια πανίσχυρη μυστική οργάνωση σχεδιάζει τη νέα Παγκόσμια Τάξη Πραγμάτων. Σε αυτήν την κατηγορία δεν ανήκει πιθανότατα ο Ντέιβιντ Στόκμαν, επικεφαλής του Γραφείου Διαχείρισης και Προϋπολογισμού επί Ρίγκαν. Αυτός, όμως, περιμένει το σκάσιμο της νέας φούσκας της Γουόλ Στριτ. Ο δείκτης του αμερικανικού χρηματιστηρίου έχει φτάσει στα ύψη, υπενθυμίζει στους New York Times. Πώς εξηγείται αυτή η άνοδος σε τέτοιους χαλεπούς καιρούς; Μα, είναι απλό. Η ευφορία δεν είναι προϊόν της πραγματικής οικονομίας, αλλά του δημόσιου χρήματος που έχει ρίξει ο Ομπάμα στην αγορά. Αρκεί ένα τίποτα για να μετατραπεί η ευφορία σε πανικό. Και τότε θα ζήσουμε τον πραγματικό Αρμαγεδδώνα.

ΕΙΝΑΙ ΣΑΦΕΣ, οι Αμερικανοί δεν είναι και πολύ στα κέφια τους. Αλλά μια μελαγχολία έχει πλακώσει και τους Γάλλους. Ψάχνουν τη χώρα τους και δεν τη βρίσκουν πουθενά. Σαν να είναι απούσα από την Ευρώπη, σαν να έχει παραδοθεί για ακόμη μια φορά στη γερμανική ηγεμονία. Αλλά τουλάχιστον εκεί υπάρχουν κάποιοι που επιχειρούν να ανυψώσουν ένα ηθικό που σέρνεται. Πρώτα ο φιλόσοφος Ριβέν Οζιάν που από τη Libération καλεί τους συμπατριώτες του να μην αισθάνονται άβολα, επειδή είναι από τους λιγότερο ευτυχισμένους λαούς της Ευρώπης. Είναι προφανές, τους εξηγεί, ότι η ευτυχία δεν είναι για μας η υπέρτατη αξία. Προηγούνται η ελευθερία, η ισότητα, ο έρωτας, αυθύπαρκτες αξίες που μπορεί να σε κάνουν ευτυχισμένο, μπορεί και όχι – λίγη σημασία έχει. Ακούγεται σαν δικαιολογία, αλλά έχει μια παρηγορητική δύναμη. Κι έπειτα, είναι η προτροπή του δημοσιογράφου και συγγραφέα Μπερνάρ Γκετά προς τη χώρα του να βγει από την κρυψώνα της κατάθλιψης και να μιλήσει στην Ευρώπη, γιατί «έχει πράγματα να πει». Μόνο η Γαλλία μπορεί να υπενθυμίσει στη Γηραιά Ηπειρο με δυνατή και καθαρή φωνή ότι είναι η πρώτη οικονομική δύναμη στον κόσμο, να εμπνεύσει ένα νέο ευρωπαϊκό όραμα. Και με μια δυνατή Ευρώπη, η Γαλλία θα έχει να πει πολλά πράγματα και στον υπόλοιπο κόσμο. Ας πει τουλάχιστον στους Αμερικανούς ότι ο Πρόεδρός τους δεν είναι ο Αντίχριστος.