[Ενστάσεις] Προσβολή στη δημοκρατία

Η συγκέντρωση προχθές μπροστά από το Mega ορισμένων οργανωμένων χρυσαυγιτών, το τελετουργικό γιαούρτωμα της εισόδου στο κτίριο όπου στεγάζονται τα γραφεία και τα στούντιο και ο ύψιστος συμβολισμός, η ούρηση (!) του κοινοβουλευτικού εκπροσώπου του κόμματος (μου διαφεύγει το όνομά του) στην έδρα του «καναλιού του Μνημονίου» (ή του μεγαλύτερου «τσοντοκάναλου», κατά την ορολογία άλλου κοινοβουλευτικού αστέρος από τον ίδιο χώρο, που επίσης μου διαφεύγει το όνομά του), είναι ενδείξεις της ιδεολογίας του συγκεκριμένου κόμματος. Βαναυσότητα, τραμπουκισμός, χυδαιότητα, όλα αυτά οχυρωμένα πίσω από έναν ριζοσπαστικό εθνοκεντρισμό που δεν δίνει λογαριασμό σε καμία περιοχή της γνώσης ή της δημοκρατίας.

Η πράξη του κοινοβουλευτικού εκπροσώπου του ιδιότυπου αυτού σχήματος προφανώς προσβάλλει τον λαό που υποτίθεται ότι εκπροσωπεί. Ο αναθεωρημένος το 2010 Κανονισμός της Βουλής κάνει σαφέστατα λόγο για πειθαρχική τιμωρία της ανάρμοστης συμπεριφοράς, όταν αυτή διαπιστώνεται εντός του Κοινοβουλίου (άρθρα 77-81). Η αλήθεια είναι ότι υπάρχει κενό όταν πρόκειται για ανάρμοστη συμπεριφορά εκτός του Κοινοβουλίου – αλλά επειδή ο βουλευτής δεν χάνει τη βουλευτική ιδιότητά του όταν βρίσκεται εκτός Βουλής, ένα τόσο προκλητικό περιστατικό όπως η δημόσια ούρηση στην είσοδο ΜΜΕ και ο συμβολισμός του απαιτούν μια ανάλογη συμβολική αντίδραση από το Κοινοβούλιο. Είναι υποχρέωση του προεδρείου της Βουλής και κυρίως του προέδρου να προασπίζει το κύρος του βουλευτικού αξιώματος – και να επιβάλλει κυρώσεις σε όσους δεν το πράττουν.

Τα παραπάνω, προφανώς, έχουν να κάνουν με τον τύπο της δημοκρατίας – και μην αμφιβάλλει κανείς ότι ο τύπος είναι και ουσία. Από εκεί και πέρα, την πραγματική ουσία, το δικαίωμα στην ελεύθερη έκφραση όπως και το δικαίωμα στην ελεύθερη κριτική οφείλουμε να τα διεκδικούμε συνεχώς χωρίς προϋποθέσεις, όλοι οι πολίτες που, ούτως ή άλλως, αντιμετωπίζουμε με αποτροπιασμό τη ρατσιστική ιδεολογία και την κουλτούρα του μίσους την οποία χρησιμοποιεί η Χρυσή Αυγή, επειδή θεωρούμε ότι αυτή προσβάλλει τον πολιτισμό μας και την ιστορία μας.
Η συμβολική επίθεση των χρυσαυγιτών εναντίον του Mega θέτει, ωστόσο, ένα ουσιαστικό ζήτημα δημοκρατίας και σε ευρύτερες ιδεολογικοπολιτικές δυνάμεις. Σε δυνάμεις που δαιμονοποιούν την αντίθετη άποψη, τον πολιτικό αντίπαλό τους. Σε δυνάμεις που θεωρούν εγκάθετους εκφραστές συμφερόντων όσους δεν συμφωνούν με τις δικές τους προσεγγίσεις.

Ελπίζω οι δυνάμεις αυτές να έχουν καταλάβει ότι αμφισβητώντας το παιχνίδι της δημοκρατίας στρώνουν τον δρόμο στη βαναυσότητα εκείνων που ονειρεύονται την κατάλυσή της – στη συγκεκριμένη περίπτωση, μοιάζει να το συμμερίζεται αυτό και ο ΣΥΡΙΖΑ. Δεν έχουμε άλλα όπλα από τον ορθολογισμό και τις ιδεολογικοπολιτικές συγκρούσεις. Δεν έχουμε άλλα εργαλεία από τον διάλογο (όσο έντονος κι αν είναι) και την κριτική (όσο άτσαλη κι αν θεωρηθεί). Να οχυρωθούμε πίσω από αυτά.