λήμματα

απίστευτο. Μια φορά κι έναν καιρό ζούσε μια νεράιδα. Της είχαν βγάλει το παρατσούκλι «Η σωσμένη». Από πού προήλθε το παρατσούκλι αυτό; Από το γεγονός ότι αυτή η ευλογημένη ύπαρξη είχε φτάσει στο χείλος της καταστροφής άπειρες φορές, όμως πάντα βρισκόταν κάποιος ή μάλλον κάποιοι και την έσωζαν. Γενικά, αυτό το πλάσμα είχε μια έμμονη ροπή προς αυτό που λέμε «χείλος». Ολοι ξέρουμε ότι, με όρους κυριολεξίας, υπάρχουν δύο χείλη: το άνω και το κάτω. Εδώ, όμως, μιλάμε μεταφορικά: η περί ης ο λόγος περνούσε το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου της φτάνοντας στο χείλος της αβύσσου, της χρεοκοπίας, του ολέθρου, γενικά της καταστροφής. Τώρα που το σκέφτομαι, νομίζω ότι η γυναίκα αυτή θα μπορούσε κάλλιστα να χαρακτηριστεί «χειλομανής του ανεπανόρθωτου». Φυσικά και την πήγαν στον γιατρό, όχι σε έναν, σε πολλούς. Συμφώνησαν όλοι ότι ήταν θέμα γονιδιώματος. Και να ήθελε να κάνει αλλιώς, δεν μπορούσε. Ενας γιατρός μάλιστα είπε ότι αυτήν την έλξη του χείλους, την «οριολαγνεία» ή «ακρολαγνεία», όπως την αποκάλεσε, τη συναντάμε στους ακροβάτες, τους σχοινοβάτες και τους ιδιοφυείς ερευνητές. Κοντολογίς, το DNA της κοπέλας ήταν ένας συνδυασμός τσίρκου και επιστήμης. Αυτή ήταν η σφραγίδα της δωρεάς με την οποία την είχε προικίσει αυτός που την έπλασε, αυτό ήταν το χάρισμά της. Σπάνιο χάρισμα, όντως.

γνώμη. Ηταν διαφορετική και τη διατύπωσε ο γιατρός που την είδε μετά την τελευταία κρίση που παρουσίασε. Ηταν νέος στο επάγγελμα και την έβλεπε για πρώτη φορά. Περίμενε τον διορισμό του στο Σύστημα Υγείας σε μια φάση που οι όροι αυτοί (διορισμός – Σύστημα Υγείας) είχαν σκουριάσει, όπως όλα, λόγω αχρησίας, λένε οι μεν, λόγω μόλυνσης από τις Σκουριές, δηλαδή το χρυσάφι της Χαλκιδικής, υποστηρίζουν οι δε. Οπως και να ‘χει, ο γιατρός είχε άπειρο χρόνο να ασχοληθεί με την περίπτωση της «σωσμένης». Και το έκανε.

έρευνα. «Σε τι περιβάλλον ζει η κοπέλα;», ήταν η πρώτη ερώτηση που απηύθυνε ο γιατρός στους οικείους της. «Στο δάσος που ζούμε όλοι μας», απάντησαν εκείνοι. «Μιλήστε μου για τη σύσταση αυτού του δάσους», συνέχισε ο λειτουργός του Ιπποκράτη. «Σκόνη, έλατα, ΑΕΙ και ΤΕΙ, αιθαλομίχλη». Η συζήτηση συνεχίστηκε και επικεντρώθηκε στην εξής απορία του γιατρού: «Σ’ αυτό το δάσος  μήπως είδατε να κυκλοφορούν τίποτε στοιχειά ή ξωτικά;». «Ναι», αποκρίθηκε ο θείος της νεράιδας. «Υπάρχουν κάτι περίεργοι τύποι που μοιάζουν με τους σατύρους, τους ακόλουθους του Διονύσου. Αυτούς τους έχω δει πολλές φορές να γυροφέρνουν το κορίτσι». «Συγγνώμη», είπε ο γιατρός. «Ξέρετε αν το κορίτσι έχει κανονική ερωτική ζωή;». «Τι είν’ αυτά που λέτε, γιατρέ;», ξέσπασε η θεία της νεράιδας. «Η ανεψιά μας είναι εγγυημένης παρθενίας. Κάθε φορά που την πιάνει η κρίση, οι εξετάσεις αρχίζουν από το κεφάλαιο αυτό.  Και επιβεβαιώνουν πάντα του λόγου το αληθές. Η ανεψιά μας γεννήθηκε και θα πεθάνει παρθένα!». «Κατάλαβα», κούνησε το κεφάλι του ο γιατρός, «με συγχωρείτε».

πόρισμα. Ο γιατρός, αν και αδιόριστος, ήταν σίγουρος. Φώτισε την κρίση του η παρομοίωση των υπόπτων με τους σατύρους. Είχε διαβάσει κάπου ότι ο διονυσιασμός δεν πέθαινε μαζί με τον Διόνυσο, ο οποίος, μην το ξεχνάμε, ήταν ένας θνητός θεός. Επιβίωνε μέσω αυτών των πλασμάτων, που άλλαζαν μορφή και εμφανίζονταν άλλοτε σαν συντηρητικοί ή προοδευτικοί επαναστάτες και άλλοτε σαν απλοί σωτήρες. Ηταν φως φανάρι. Οι σάτυροι, μεταμορφωμένοι σε σωτήρες, πολιορκούσαν το κορίτσι, το έσπρωχναν στο χείλος των πραγμάτων και την ώρα που εκείνο ήταν έτοιμο να πέσει στον γκρεμό, το άρπαζαν από τη μέση και του έδιναν το φιλί της ζωής. Η στερημένη ερωτικά κοπέλα, από τη μεριά της, έφτανε στο χείλος του   ανεπανόρθωτου, προσβλέποντας ασύνειδα σε αυτό το φιλί. Ηταν γι’ αυτήν το άπαν της ερωτικής ικανοποίησης. Συμπέρασμα: η «σωσμένη» ήταν θύμα αυτής της όχι και τόσο σπάνιας αρρώστιας που λέγεται σωτηροπάθεια.

φινάλε. Μετά τη διάγνωση αυτή, όπως ήταν φυσικό, ησύχασαν όλοι. Και είπαν να γιορτάσουν την τελευταία διάσωση της νεράιδας με τη μέθοδο του κουρείου. Θεσμοθέτησαν τα εν άστει και τα κατ’ αγρούς κουρεία. Πόλεις και χωριά, δρόμοι και πλατείες γέμισαν με άντρες, γυναίκες, μικρά παιδιά, που, κρατώντας στα χέρια κουρευτικές μηχανές, κούρευαν με άγρια χαρά ο ένας τον άλλον αδιαφορώντας, εννοείται, για το λεγόμενο αισθητικό αποτέλεσμα. Αλληλοκουρεύονταν μαινόμενοι σαν τους Κορύβαντες. Ηταν μια τρελή γιορτή που την ενέπνεε η πεποίθηση ότι για μια ακόμη φορά η νεράιδα τους, και μαζί της κι αυτοί, είχε φτάσει απλώς στο χείλος αλλά τελικά είχε αποφύγει τον γκρεμό, τη χρεοκοπία, την καταστροφή.