[Ενστάσεις] Παιδιά

Ενας 15χρονος προχθές στην Ιερισσό της Χαλκιδικής, την ώρα που τα ΜΑΤ επιχείρησαν να μπουν στο χωριό, χτυπήθηκε από κάλυκα δακρυγόνου. Ενός από τα δακρυγόνα που χρησιμοποίησαν τα ΜΑΤ για να απωθήσουν τους οχυρωμένους κατοίκους, οι οποίοι είχαν βάλει φωτιά σε ελαστικά και είχαν αποκλείσει τον δρόμο της εισόδου. Σύμφωνα με το ρεπορτάζ των «ΝΕΩΝ», το νέφος των δακρυγόνων έπνιξε το σχολείο, την πλήρωσαν και τα παιδιά. Στις τηλεοπτικές εικόνες που μεταδόθηκαν παιδιά μίλησαν με τη φωνή των γονιών τους, η παρουσία τους ωστόσο στα τηλεοπτικά πλάνα προσέδωσε δραματικότητα στην είδηση και, προφανώς, οδήγησε τις εντυπώσεις των τηλεθεατών: είναι δυνατόν να χτυπάνε και να τραυματίζουν τις ψυχές των παιδιών μας;

Τα δακρυγόνα, προφανώς, έπεσαν στ’ αλήθεια – έξω ή και στην αυλή του σχολείου. Αλλά η έμφαση στα παιδιά και στον λόγο τους, στο παράπονο για τον ψυχικό κόσμο τους από τις Αρχές καταστολής, αλλάζει τον χαρακτήρα της είδησης: η προσπάθεια της Αστυνομίας να μπει στο χωριό για να ερευνήσει πιθανή εμπλοκή κατοίκων στην καταδρομική επίθεση στο εργοστάσιο των Σκουριών και η παρεμπόδισή της μετατρέπεται σε ένα περιστατικό βαρβαρότητας με θύματα παιδιά. Η παρεμβολή των παιδιών, της ευαισθησίας και της συγκίνησης που προϋποθέτει η εμπλοκή τους σε ένα περιστατικό που εμφανίζεται ως περιστατικό αστυνομικής βίας, αλλάζει τη γωνία από την οποία ο τηλεθεατής βλέπει τα πράγματα. Και πλέον, ο τηλεθεατής είναι έτοιμος να σιχτιρίσει αποκλειστικά την κρατική βαρβαρότητα. Η γωνία έχει κλείσει πολύ.

Πολύ συχνά τα παιδιά γίνονται αθώα θύματα εκμετάλλευσης, όταν οι διαχειριστές της συγκίνησης ψάχνουν τρόπους να τη μετατρέψουν σε πολιτική. Ο Χίτλερ πρέπει να έχει βγει καμιά πεντακοσαριά φωτογραφίες περιστοιχιζόμενος από παιδάκια – το ίδιο διάστημα που τα παιδιά τα οποία οδηγούνταν στο στρατόπεδο είχαν αμέσως την τύχη των ανήμπορων, τον θάνατο. Ο Στάλιν, προτιμώντας τον διδακτισμό του σοσιαλιστικού ρεαλισμού, έχει αφήσει πίσω του καμιά πεντακοσαριά ζωγραφιές, αυτός στη μέση χαμογελαστός και γύρω του τα παιδιά να εκπροσωπούν το μέλλον του κόσμου – ενός κόσμου που, το ξέρουμε καλά, δεν ήταν ειδυλλιακός όπως στην αναπαράστασή του, ιδίως για τους διαφωνούντες.

Αλλά, φυσικά, τα παιδιά δεν είναι «εργαλεία προπαγάνδας» μόνο για απεχθείς μορφές της Ιστορίας. Δεν υπάρχει συνηθέστερο αξεσουάρ για έναν πολιτικό, κάθε τύπου, από ένα παιδί που θα φωτογραφιστεί στο πλάι του – είτε αυτός ονομάζεται Κένεντι είτε Ομπάμα είτε Παπανδρέου είτε Καραμανλής.

Και όλα αυτά ερήμην των ίδιων των παιδιών, στο όνομα των οποίων, υποτίθεται, κάθε φορά όσοι τα «χρησιμοποιούν» δικαιολογούν τα ευγενή κίνητρα της δημόσιας παρουσίας τους. Ερήμην των ανίσχυρων πλασμάτων, για τον ψυχισμό των οποίων αδιαφορούν ακόμα κι όσοι τον επικαλούνται.

Νοιάζονται μόνο για τις εντυπώσεις και πώς θα τις εξαργυρώσουν.