«Τα θεριά λύσατε»

Στο ταξί, και παίζει το ραδιόφωνο αυτό που λένε εύθυμη ενημέρωση μετά καυτηριασμού και πολιτικής κριτικής. Οι εκπομπάρχες αλαλάζοντες δαγκώνουν την πραγματικότητα από τον σβέρκο και την κατασπαράσσουν ζωντανή και αιμάσσουσα.

Ξύνει με το νύχι της η φωνή τη μνήμη.

Δεκαετία του ’50 (τα φίφτις, που λένε και τα ένθετα περιοδικά) και όλη την τάξη, παιδάκια βία 8 ετών, ήρθαν και μας μάζεψαν (ποιανού η έμπνευση ποτέ δεν μάθαμε) και μας πήγαν κατά τριάδας στην Αγία Τριάδα να μας κάνουνε, λέει, Κατηχητικό.

Στη πόρτα μάς περίμενε ο κατηχητής. Μας έβαλε να καθήσουμε σε κάτι σταυροκεντημένα σκαμνάκια με πολλές τσικλόφουσκες κολλημένες από κάτω.

Ολη η τάξη «κεκαρμένη εν χρω».

Αυτό σημαίνει: όλη η τάξη «κουρεμένη γουλί». Ετσι μας κούρευαν τότε τους μαθητές. Φαντάζομαι έθιμο που θα κράταγε τη σκούφια του από τον πόλεμο και δώθε, για να μη βρίσκει η ψείρα τρίχα να φωλιάσει. Εικάζω από τον πόλεμο, διότι σε προπολεμικές φωτογραφίες την είχε την μπουκλάρα του ο μαθητής-ναυτάκι. Αργότερα βέβαια, στα ένδοξα χρόνια της εφηβείας, το κούρεμα με την ψιλή έγινε η τιμωρία για τους εφήβους που δικάζονταν βάσει του Νόμου 4000 και συνοδευόταν από δημόσια διαπόμπευση.

Θυμάμαι μεσημέρι, ο ήλιος λαμπρός, και να κατεβαίνουν την Κυψέλης δύο κουρεμένοι νέοι που τους κρατούσαν αστυνόμοι και στο στήθος κρεμασμένη μια ταμπέλα: «Είμαι τεντιμπόης». Ο κόσμος να κοιτάει άναυδος στα πεζοδρόμια, μόνο κάτι συνταξιούχοι της ζωής κάτι τσέβδιζαν με τη μασέλα τους περί δικαιοσύνης και ηθικής.

Αυτά με το «εν χρω», «γουλί» και με το «με την ψιλή», παλιά.

Εδώ και μερικά χρόνια άλλαξαν τα πράγματα. Στη μετά Μπέκαμ εποχή το «κουρεμένος γλόμπος» έγινε ξαφνικά πολύ της μόδας. Μάλιστα για μερικά κοριτσόπουλα, ου μην αλλά και για ώριμες συν ζουμερές κυρίες, θεωρείται πολύ σέξι.

Περνούν τα χρόνια, αλλάζουν μάτια οι άνθρωποι.

Μόνο στο ραδιόφωνο συνεχίζει η ίδια φωνή να διαλαλεί την ηλιθιότητα και την ημιμάθειά της. Ο δημοσιογράφος(;) τώρα έχει περάσει στο καθαρά χιουμοριστικό μέρος της εκπομπής του κι έχει βγάλει στην αρένα τον «φτερωτό γιατρό» και τον «ωραίο Ακη» και όλο το στούντιο ξεσπάει σε χειροκροτήματα, σφυρίγματα και ακράτητα γέλια.

Γέλια και στην Αγία Τριάδα του ’50, όταν ο κατηχητής, σε μια στιγμή θρησκευτικής έξαρσης, θέλοντας να αναπαραστήσει τα μαρτύρια των χριστιανών και περιγράφοντας το Κολοσσαίο, είπε με φωνή κλαμένη:

– Και τότε ο εκατόνταρχος, αφού έριξε μια χαιρέκακη ματιά στους χριστιανούς τους απολυμένους στην αρένα, διέταξε. «Τα θεριά λύσατε».

Η εκπομπή συνεχίζεται.

Περνούν τα χρόνια, δεν αλλάζουν μάτια οι άνθρωποι.

Αν και τα χρόνια ποτέ δεν «περνούν». Πάντα «πέρασαν».

Ο χρόνος δεν είναι ποτέ ενεστώς. Είναι πάντα αόριστος. Για να μην πω παρακείμενος και φτάσω στο «έχουν περάσει» και σας κακοκαρδίσω μεσημεριάτικα.

Αντε να ‘ρθει η στιγμή να γίνουμε κι εμείς, όλοι, ένας παρακείμενος, μπας και ησυχάσει ο κόσμος.