[Προβολείς] Ποιος ακούει το Κέντρο;

2 λεπτά
Δεν είναι πια ασυνήθιστο να λες τον πολιτικό σου αντίπαλο «τρομοκράτη». Είναι πια ρουτίνα να καταδικάζεις υπουργούς ως «ηθικούς αυτουργούς» σε δολοφονία.
Κανείς δεν μπαίνει στον κόπο να πάει έναν συλλογισμό μέχρι το τέλος του. Κανείς δεν μπαίνει στη βάσανο να μιλήσει, όταν ξέρει ότι η φωνή του θα πνιγεί στον πολτό των συνθημάτων.
Αυτή είναι και η μεγάλη πρόκληση της Κεντροαριστεράς. Ακόμη κι αν όλοι οι κλάδοι της συναντηθούν σε μια Ελιά, πώς θα ακούγεται ένας τέτοιος συνασπισμός;
Τι γλώσσα θα μιλάει το Κέντρο σε ένα περιβάλλον εμφυλιοπολεμικής ηχορρύπανσης; Ποια γλώσσα επιβιώνει σε μια δημόσια ζωή που μονοπωλούν η Δεξιά του γένους και η Αριστερά του μένους;
Οχι, τον τόνο πια δεν δίνουν καν τα μέσα ενημέρωσης – όσο κι αν κάποιοι επιμένουν να πωλούν αντισυστημικό τσαμπουκά δαιμονοποιώντας τα. Την αγορά την ορίζει η αυριανική χολή του Διαδικτύου. Οι έμποροι της οργής και οι τοκιστές της απελπισίας. Οι βραχνοί γρύλοι της συνωμοσιολογικής διασκέδασης που υποδύεται τη δημοσιογραφία.
Οπως στην Ιταλία, όπως σε κάθε δημοκρατία ισχνή από την ύφεση, υπάρχει πολιτικά μόνο όποιος φωνάζει και δαγκώνει. Οποιος αναδύθηκε από το αδιέξοδο και επενδύει σε αυτό, και όχι όποιος επιχειρηματολογεί για την υπέρβασή του.
Γι’ αυτό και δεν αρκεί να συγκροτηθεί οργανωτικά η Κεντροαριστερά. Δεν αρκεί, αν δεν βρει ποιος και πώς θα την εκφράσει σε αυτό το τοξικό περιβάλλον. Αν δεν βρει τη γλώσσα που θα αναμετρηθεί με τον ιστορικά πρωτοφανή θόρυβο μιας μετατηλεοπτικής δημοκρατίας βυθισμένης σε μεσοπολεμικό τέλμα.













