Κίνδυνος να υπάρξουν πολλές Ιταλίες…

Οι αγορές δυσφορούν, το Βερολίνο και οι Βρυξέλλες πάγωσαν, αλλά είναι σαφές ότι η επόμενη ημέρα για την Ευρώπη δεν θα είναι ίδια μετά το ηχηρό «όχι» που είπε ο ιταλικός λαός στην πολιτική της λιτότητας.

Οσο θολό και αν διαγράφεται πλέον το πολιτικό σκηνικό στην τρίτη μεγαλύτερη οικονομία του ευρώ άλλο τόσο ξεκάθαρο είναι τι κρύβεται πίσω από την τυφλή ψήφο διαμαρτυρίας των ιταλών πολιτών, που επαναφέρει στο προσκήνιο τον μπερλουσκονισμό και εκτρέφει τον λαϊκισμό του Μπέπε Γκρίλο.

Είναι η ίδια η κατάσταση της ιταλικής οικονομίας που ερμηνεύει το φαινόμενο αυτό, το οποίο έχει πολλές ομοιότητες με την Ελλάδα:

Η Ιταλία βυθίστηκε το 2012 σε ύφεση με πτώση του ΑΕΠ κατά 2,2%, η οποία στην καλύτερη περίπτωση προβλέπεται να συνεχιστεί και το 2013. Η ανεργία το 2012 ξεπέρασε το 10% και προβλέπεται ότι θα σκαρφαλώσει στο 11,6% φέτος, για να φθάσει το 12% το 2014, αν όλα πάνε βάσει προγράμματος – που είναι και το σπανιότερο στις οικονομικές προβλέψεις. Εννοείται ότι, όπως και στην Ελλάδα, μεγάλα θύματα τη ανεργίας είναι οι νέοι, πολλοί από τους οποίους αναγκάζονται να ζουν με τις οικογένειές τους για οικονομικούς λόγους. Το δημόσιο χρέος της χώρας (127% του ΑΕΠ) – και όχι το έλλειμμα – είναι, μαζί με τη χαμηλή ανταγωνιστικότητα, το μεγάλο πρόβλημα της ιταλικής οικονομίας και η αιτία των σκληρών μέτρων λιτότητας που έχουν επιβληθεί.

Εκεί και εδώ και οπουδήποτε αλλού η Ιστορία έχει δείξει ότι η οικονομική κατάσταση των πολιτών και οι προσδοκίες τους για το αύριο είναι το βασικό κριτήριο (αν και όχι πάντα αλάνθαστο) για την ψήφο τους. Και όπως μαρτυρούν οι εξελίξεις, οι λαοί της Νότιας Ευρώπης που μαστίζονται από σκληρές πολιτικές λιτότητας όχι μόνο έχουν χάσει την ασφάλεια του σήμερα αλλά και την εμπιστοσύνη τους για ένα καλύτερο αύριο. Αυτό το λάθος πρέπει να διορθώσουν με κάθε τρόπο όσοι κρατούν το τιμόνι του ευρώ, γιατί αλλιώς ελλοχεύει ο κίνδυνος να υπάρξουν όχι μία αλλά πολλές Ιταλίες…