λήμματα

Αθηνά. Θεά της σοφίας του αρχαιοελληνικού κόσμου. Είχε κι αυτή, ως original, τα προβλήματά της με τους συναδέλφους της (Απόλλων, Αρης
κ.λπ.) που ανακατεύονταν στα πόδια της, πράγμα που δηλοί ότι ποτέ και πουθενά ο δρόμος της σοφίας δεν είναι στρωμένος με ροδοπέταλα. Δεν εκπλήσσουν, λοιπόν, οι δυσκολίες που αντιμετωπίζει, στην τρέχουσα εκδοχή της, ως σχέδιο, δηλαδή, για την αναμόρφωση της Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης. Τη θέση του Αρη και του Απόλλωνα την έχει πάρει βέβαια ο πελατειακός και τοπικιστικός Λεβιάθαν της νεότερης Ελλάδας, ένας θεός που κυριολεκτικά έχει γράψει Ιστορία σ’ αυτόν τον τόπο. Η Αθηνά, όμως, έχει μια ειδική σχέση με τη χώρα μας, γι’ αυτό και θα τα καταφέρει. Θυμίζω ότι προέκυψε από τον μηρό του πατέρα της, του Δία, από το κωμικό ημισφαίριο της κεφαλής του οποίου ξεφύτρωσε η σύγχρονη Ελλάδα. Αρα, Αθηνά και Ελλάδα είναι αδέλφια, άντε, λόγω απόστασης μεταξύ μηρού και κεφαλής, πρώτα ξαδέλφια. Επομένως, η αίσια έκβαση του συγκεκριμένου εγχειρήματός της είναι εξασφαλισμένη.

εμφανίσεις. Οσοι κατακεραυνώνουν το ελληνικό Κοινοβούλιο για το επίπεδο των αντιπαραθέσεων μεταξύ των μελών του αγνοούν ή υποτιμούν τη θεατρική διάσταση της κοινοβουλευτικής διαδικασίας. Οι βουλευτές, οι πολιτικοί γενικώς, είναι άνθρωποι που ΕΜΦΑΝΙΖΟΝΤΑΙ. Η εμφάνιση, η κάθε εμφάνιση, μετέχει της υπερβολής υπό την έννοια ότι ο εμφανιζόμενος αποφασίζει να ΕΞΕΧΕΙ. Δεν μιλάμε, λοιπόν, για κάποιον πειρασμό της υπερβολής στον οποίο υποκύπτει, ενδεχομένως, ο εμφανιζόμενος, αλλά για ένα συστατικό, οντολογικό θα λέγαμε, στοιχείο του ίδιου του γεγονότος της εμφάνισης. Βεβαίως υπάρχουν διαβαθμίσεις. Γι’ αυτό και βλέπεις εμφανιζόμενους που απλώς και μόνον εμφανίζονται με την ίδια άνεση που θα είχαν αν παρέμεναν αφανείς. Κάποιος που κραυγάζει «Εδώ είμαι! Δείτε με κι ακούστε με!» είναι σαν να δηλώνει: «Δεν χάνετε και τίποτε αν δεν με δείτε και δεν μ’ ακούσετε. Μπορείτε μια χαρά να με αγνοήσετε!». Συντελείται, δηλαδή, υπούλως μια αντιστροφή.

έρευνα. Τη διενήργησε το Ιδρυμα Ηθικοψυχικών Ερευνών. Εδειξε ότι το ποσοστό των ψυχικά διαταραγμένων (ανισόρροπων) και των ηθικά διαβλητών (επίορκων) εργαζομένων στον δημόσιο τομέα είναι πολλαπλάσιο του αντίστοιχου στον (όσον έχει απομείνει) ιδιωτικό. Το ελληνικό Δημόσιο, εν τη στενή και ευρεία εννοία, αποδεικνύεται ολέθριος παράγοντας για την ψυχική υγεία και την ηθική ακεραιότητα των απασχολουμένων σ’ αυτό. Η σχετική έκθεση προτείνει διάφορες εξηγήσεις για το φαινόμενο: μονιμότητα, θεσμική ατιμωρησία, απουσία συστήματος αμοιβών και κυρώσεων, όραμα της συνταξιοδότησης που εγκαθίσταται άμα τω διορισμώ κ.λπ. Αναφέρει χαρακτηριστικά: «Στον ιδιωτικό τομέα η ανισορροπία ή η εξαχρείωση είναι πρόβλημα για τον φορέα της, δηλαδή τον εργαζόμενο, ενώ στον δημόσιο μεταφέρεται στον εργοδότη, ο οποίος είναι ουσιαστικά άοπλος απέναντι στις “ιδιαιτερότητες” του εργαζόμενου». Είναι σαφές ότι πρόκειται για νεοφιλελεύθερες κακίες που τροφοδοτούνται ωστόσο από την περιρρέουσα ατμόσφαιρα – αναφέρομαι στη συζήτηση που διαρκεί πάνω από έναν χρόνο σχετικά με την τύχη των ψυχικά προβληματικών, ηθικά τρωτών, πειθαρχικά έκθετων, πλην μονίμων απασχολουμένων του Δημοσίου.

ποντίφικας. Διαθέτει το αλάθητο. Και όμως παραιτείται αυτοβούλως, ανοίγοντας έτσι ένα μέτωπο σύγκρισης με τους εκπροσώπους της κοσμικής εξουσίας. Αποτέλεσμα: κλονίζονται κάποιοι εκφραστές του ελληνορθόδοξου καισαροπαπισμού, κοντολογίς έλληνες πολιτικοί που σταδιοδρόμησαν μπροστά στα μάτια μας σαν φορείς του αλάθητου από τα γεννοφάσκια τους.

στικάκι. Είναι φυσικό, έπειτα από μία αφανή διαδρομή από τα συρτάρια στην κατάψυξη κι από εκεί, μέσω της οδού της απωλείας, στην επανεμφάνιση, να παίρνει σήμερα τη μορφή καυτής πατάτας. Η περιπέτεια του στικακίου κατέληξε στη μεταμόρφωσή του. Δεν πρέπει να μας εκπλήσσει αυτή η μεταμόρφωση. Είναι το σύνδρομο που συνοδεύει κάθε περιπλάνηση των έμψυχων και άψυχων όντων.

υπογραφές. Εμφορούμενος από την πεποίθηση ότι όλοι οι άλλοι υπέχουν υποχρεώσεις απέναντί του, ο ίδιος όμως, ως θεματοφύλακας του παγκόσμιου πολιτισμού, καμία, ο Ελλην (Πολιτεία, εργοδότης κ.λπ.) υπογράφει προσβλέποντας στη μονομερή εκπλήρωση των υποχρεώσεων εκ μέρους του αντισυμβαλλομένου και στη βέβαιη αθέτηση των αντίστοιχων υποχρεώσεων εκ μέρους του. Στην ουσία ο Ελλην δεν υπογράφει. Δίνει αυτόγραφο.

χειμώνας. Φέτος, διά της απουσίας του, αποδείχτηκε ο μεγαλύτερος σύμμαχος των αθηναϊκών νοικοκυριών στην επική προσπάθεια που καταβάλλουν για εξοικονόμηση ή ολοσχερή αποφυγή του πετρελαίου θέρμανσης. Βεβαίως δεν υπήρξε η ίδια βοήθεια από το μέτωπο της υγρασίας. Μην τα θέλουμε και όλα δικά μας… Τώρα, αν αυτό αποτελεί καλό οιωνό για τις μελλοντικές εξελίξεις ως προς την πορεία της κλιματικής αλλαγής στο Λεκανοπέδιο είναι μια άλλη ιστορία.