Ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΠΑΡΑΛΟΓΙΣΜΟΣ

Eκεί που τελειώνει η λογική, αρχίζει το ελληνικό Δημόσιο – σε όλες τις εκφάνσεις του: οι ιστορίες καθημερινής τρέλας είναι πάμπολλες. «ΤΑ ΝΕΑ» έκαναν μια σταχυολόγηση τέτοιων υποθέσεων, από εκείνες που βρήκαν χθες τη θέση τους στην επικαιρότητα. Σε όλες τις ανάλογες περιπτώσεις χαμένη είναι η ελληνική κοινωνία: η χώρα μας πασχίζει να βγει από τη βαθιά οικονομική κρίση, αλλά οι δομές του Δημοσίου και το ίδιο το νομοθετικό μας πλαίσιο βάζουν φρένο σε κάθε προσπάθεια.  Ιστορία πρώτη (σελ. 12): συμφωνήθηκε χθες μεταξύ του αρμόδιου υπουργού και του γενικού επιθεωρητή Δημόσιας Διοίκησης ότι θα γίνονται έφοδοι στις δημόσιες υπηρεσίες ώστε να αποκαλυφθούν οι προϊστάμενοι που κάνουν τα στραβά μάτια προκειμένου κάποιοι υπάλληλοι να απουσιάζουν χωρίς συνέπειες από τη δουλειά τους! Τι είδους προϊστάμενοι είναι αυτοί;

Και πώς είναι δυνατόν να έχουν φτάσει τις οκτώ χιλιάδες οι δημόσιοι υπάλληλοι που επικαλούνται «ψυχολογικά προβλήματα» και εισπράττουν τον μισθό στο σπίτι τους;

Ιστορία δεύτερη (σελ. 17): Η δίκη των στελεχών του ΠΑΜΕ αναβλήθηκε επειδή οι μάρτυρες δεν είχαν κληθεί νομίμως. Τι σημαίνει αυτό; Οτι ένας υπάλληλος ξέχασε να προσθέσει κάποια έγγραφα στη δικογραφία. {ARXRIP}

Διατάχθηκε μήπως έρευνα για το περιστατικό; Θα κληθεί κάποιος να αναλάβει τις ευθύνες του; Προς Θεού, οι αρμόδιοι απαντούν ότι τέτοια περιστατικά είναι συνηθισμένα στην Ευελπίδων…

Ιστορία τρίτη (σελ. 15): ένα ιδιωτικό νησάκι του Ιονίου που επρόκειτο να πωληθεί στην επενδυτική εταιρεία του Κατάρ για αξιοποίηση έμεινε στα χέρια του ιδιοκτήτη του. Γιατί; Διότι οι επενδυτές αντελήφθησαν ότι για το Δημόσιο η έκταση θιεωρείται δασική και ότι θα μπορούσαν να «εγκαταστήσουν» εκεί μόνο κατσίκια για να εκμεταλλευθούν τη χαμηλή χλωρίδα του Ιονίου!

Ιστορία τέταρτη (σελ. 14): με – νέα – εμπλοκή κινδυνεύουν τα έργα για το μετρό της Θεσσαλονίκης. Γιατί; Διότι έχουν βρεθεί αρχαία και οι εμπλεκόμενοι φορείς διαφωνούν για τον τρόπο της αξιοποίησής τους. {ARXRIP}

Η λίστα είναι απλώς ενδεικτική. Αλλωστε κάθε πολίτης βιώνει καθημερινά κάτι στη σχέση του με το Δημόσιο που τον κάνει να οργίζεται και να μελαγχολεί. Τίθεται λοιπόν το ερώτημα: υπάρχει κανείς διατεθειμένος να κάνει το παραμικρό για όλα αυτά;