Τα αγκάθια

Είκοσι πέντε χρόνια μετά την ολοκλήρωση της «τρύπας του Κούβελα», το μεγαλύτερο συγκοινωνιακό έργο της Θεσσαλονίκης εξακολουθεί να πυροδοτεί αντιπαραθέσεις μεταξύ των φορέων της πόλης, αλλά και να αναδεικνύει λανθασμένους χειρισμούς, που στις περισσότερες περιπτώσεις κόστισαν χρόνια καθυστερήσεων.

Η πρώτη αντιπαράθεση ήταν… ιδεολογικού χαρακτήρα και διαμορφώθηκε από το δίλημμα μετρό ή τραμ, που χώρισε για χρόνια την πόλη σε δύο στρατόπεδα. Στη συνέχεια ήταν η επιλογή της αυτοχρηματοδότησης του έργου που είχε ως αποτέλεσμα δύο άγονους διαγωνισμούς και πέντε χαμένα χρόνια. Τελικά το 2006 έγινε η ανάθεση του έργου με τη μέθοδο μελέτης – κατασκευής, που αποδείχθηκε πηγή νέων προβλημάτων. Αποκορύφωμα ήταν η εμπλοκή στον σταθμό Παπάφη, ο οποίος χωροθετήθηκε χωρίς να έχει εξασφαλιστεί η παραχώρηση του χώρου από το Παπάφειο Ιδρυμα, κάτι που τελικά έγινε μόλις τον περασμένο Οκτώβριο.

Εμπλοκές εξάλλου παρουσιάστηκαν και εξαιτίας άλλων ζητημάτων, όπως η αδυναμία απαλλοτριώσεων, η χωροθέτηση του σταθμού Βούλγαρη πάνω σε σεισμικό ρήγμα και του σταθμού Νέας Ελβετίας επάνω σε ρέμα. Σημαντικές καθυστερήσεις, αναμενόμενες πάντως για τους αρχαιολόγους, έφεραν οι αρχαιολογικές ανασκαφές σε αρκετούς σταθμούς, που είχαν εκτιμώμενη διάρκεια οκτώ με δέκα μήνες για τον καθένα, αλλά διαρκούν ήδη περί τα έξι χρόνια, εκτοξεύοντας το σχετικό κονδύλι στα 90 εκατ. ευρώ (από τα 15 εκατ.) και μεταθέτοντας το χρονοδιάγραμμα υλοποίησης του έργου το νωρίτερο στο 2018.