[Στην ανάπαυλα] Ο ανθισμένος καθρέφτης

Θα πρέπει ν’ αρχίσω να ανησυχώ. Σπάνια πια εξοργίζομαι. Οχι γιατί δεν υπάρχουν λόγοι. Υπάρχουν και πολλοί μάλιστα. Ισως περισσότεροι από ποτέ. Αλλά γιατί όλα πια τα περιμένω.

Σαν ό,τι συμβαίνει γύρω μου, όλο και πιο άγριο απάνθρωπο κτηνώδες κι εγκληματικό, να δημιουργεί σιγά σιγά μια μεμβράνη απόστασης, να με τυλίγει για να με προστατεύσει. Μόνο που με τον χρόνο η μεμβράνη αυτή όλο και σκληραίνει, όλο και σκληραίνει μέχρι που γίνεται μια χοντρή πέτσα που φλερτάρει με του γουρουνιού φοβάμαι.

Γι’ αυτό και δεν μπορώ ν’ ακούσω καθαρά. Πήγα στον ωριλά, μια χαρά τα αυτιά μου. Στον οπτικό, μια χαρά τα μάτια επίσης. «Δεν φταίν’ τα μάτια σας κύριε», μου είπε ο Δόκτωρ του Χαλανδρίου που έχει απολύσει τους γραμματείς και αναγκάζεται να κάνει μέχρι και τον τηλεφωνητή του αλλάζοντας εντυπωσιακά τη φωνή, «φταίει που έχετε αρχίσει να κοιτάτε προς τα μέσα».

Δίκιο έχει ο επιστήμων, προχτές με συνέλαβα χαμένο στην αυλή του σπιτιού μας στο νησί. Μέρα της μετακόμισης. Κουβάλαγαν εργάτες έπιπλα παπλώματα κουζινικά και κάδρα, ο κήπος ανθισμένος κι όπως κουράστηκαν παράτησαν στη μέση της αυλής την τουαλέτα της μητέρας μου.

Ενα έπιπλο που σπάνια συναντάς σε σπίτια πια. Συνήθως ήταν σαν γραφείο με κάποια θηλυκότητα. Στο πίσω απάνω μέρος του όμως είχε ένα τρίπτυχο από περιστρεφόμενους καθρέφτες, που ανάλογα με τι προφίλ, ανφάς ή τρουα-κάρ ήθελε να δει η καθήμενη συνήθως σε σκαμπό καθρεφτιζομένη, μετακινούσε τα κάτοπτρα και έτσι κατάφερνε να έχει μια συνολική άποψη του εαυτού της και του γύρω χώρου.

Η τουαλέτα η δικιά μας δεν είχε τέτοιες πολυτέλειες. Ητανε μια ντεμέκ έκδοση αρ ντεκό με έναν μόνο ολοστρόγγυλο καθρέφτη το απαραίτητο σκαμπό και μια εταζέρα ενσωματωμένη που διέθετε όλα τα απαραίτητα για τότε αξεσουάρ, μια βούρτσα για τα μαλλιά με ασημένια λαβή, έναν οβάλ καθρέφτη χειρός ασημένιο κι αυτό, κι ένα βαποριζατέρ (τότε κολόνιες κι αρώματα δεν είχαν σπρέι), το οποίο κατέληγε σ’ ένα πουάρ, καλυμμένο με μεταξωτό πλεκτό που του κρεμόσαντε κάτι κρόσσια.

Κανείς ποτέ δεν κατάλαβε γιατί κροσσάρει το πουάρ, ίσως για να μην παραπέμπει σε κλύσμα δεν ξέρω. Ο μικρός μου αδερφός όμως πιο πρακτικός έπαιζε μ’ αυτή τη φούντα κάνοντας τα κρόσσια μουστάκια ή μούσια, ανάλογα με το «Πειρατής» ή «Μάγος».

Τώρα αφημένη στην αυλή η τουαλέτα αντί για τη μαμά καθρέφτιζε τριαντάφυλλα πανσέδες και κρινάκια. Μαγεμένος απ’ αυτά τα ολάνθιστα είδωλα, άρχιζα να κουνάω τον καθρέφτη για να χωρέσει όλο τον κήπο, να φτάσει μέχρι πηγάδι και φοίνικα ώσπου με μια επιδέξια κίνηση πάρ’ το κάτω το κάτοπτρο.

Ευτυχώς δεν έσπασε, για τη μαμά μεγάλη γρουσουζιά. Την ημέρα που φεύγουμε σπασμένος καθρέφτης; Συμφορά. Εισέπραξα όμως από την κατά τα άλλα αγγελική μητέρα ένα «Αϊ στο διάτανο μέρα που ‘ναι» και ησύχασα. Αν και ο αδερφός μου κι εγώ, τον «διάτανο» τον είχαμε σαν ντουμπλίρ του διαβόλου, τέλος πάντων.

Εκείνο που μ’ ένοιαξε δεν ήταν ούτε ο διάτανος ούτε τα γέλια των άλλων γύρω. Εμένα μ’ έκοβε που δεν πρόλαβα να δω τον φοίνικα κλεισμένο στον καθρέφτη.

Κι ακόμα με κόβει. Πόσω μάλλον που πριν από τρία ακριβώς χρόνια με πήραν τηλέφωνο απ’ το χωριό και μου ‘παν. «Πάει έπεσε ο φοίνικας σήμερα το πρωί. Πάνω στο παράσπιτο. Το γκρέμισε κι αυτό». Την άλλη μέρα έφυγε για πάντα η μαμά.

Αυτά κοίταγα προς τα μέσα μου προχθές. Κι άσ’ τον Τσίπρα στο Ακροπόλ να χιουμάει στον πολυέλαιο.