[Αγιογραφίες] Κομπλέ

ΠΕΙΤΕ ό,τι θέλετε για τον Γιάννη Ραγκούση, είναι όμως ο μόνος υπουργός της κυβέρνησης Παπανδρέου που συζητείται όχι για το αν πήγε τη χώρα στο ΔΝΤ ή αν έβαλε χέρι σε καμιά λίστα εξ Εσπερίας, αλλά για τα νομοσχέδιά του. Μπορεί να τον γλωσσόφαγαν, αλλά ο Καλλικράτης άλλαξε τον χάρτη της Αυτοδιοίκησης στη χώρα και εφαρμόζεται μια χαρά. Και μπορεί να τον έφερε τούμπα το Συμβούλιο της Επικρατείας, αλλά ο νόμος για την ιθαγένεια ήταν μια πολιτικά τολμηρή απόπειρα να αντιμετωπιστούν οι μόνιμες συνέπειες του Mεταναστευτικού στη σύνθεση του πληθυσμού.

ΑΠΟΤΕΛΕΙ ειρωνεία ότι οι διαπιστώσεις αυτές διατυπώνονται ενώ είναι σε εξέλιξη οι προσυνεδριακές ζυμώσεις του ΠΑΣΟΚ. Ανάμεσα στο 2008 και στο 2009 ο  – σήμερα εξοστρακισμένος κομματικά – Ραγκούσης διετέλεσε γραμματέας της Ιπποκράτους. Στην καρέκλα αυτή, κρίνεσαι σε δύο ταμπλό. Αν το κόμμα έχει νταραβέρια, το ζητούμενο είναι να χειριστείς σωστά τα αντίπαλα στρατόπεδα. Απόλυτος διδάξας ο Κώστας Σκανδαλίδης. Αν το κόμμα πάει σε εκλογές, πρέπει να κερδίζεις – αν και, για να είμαστε δίκαιοι, αυτή δεν είναι δουλειά μόνο του γραμματέα. Οι ευρωεκλογές και οι εκλογές του 2009 κερδήθηκαν περίτρανα με τον Ραγκούση γραμματέα. Αλλά ακόμη και μια κότα χωρίς κεφάλι αν κατέβαινε κόντρα στη ΝΔ του Καραμανλή θα κέρδιζε τότε.

ΣΤΗΝ πραγματικότητα, ο Ραγκούσης ήταν καλύτερος ως επιχειρησιακός υπουργός παρά στα αμιγώς πολιτικά παιχνίδια. Πήρε ρίσκα όσο κανείς ως υπουργός Εσωτερικών. Αν τον άφηναν θα είχε κάνει τομές και σε θέματα χρηματοδότησης κομμάτων και στον εκλογικό νόμο. Αλλά η μουσική από το Μαξίμου σταμάτησε και ο Ραγκούσης βρέθηκε σε άλλη καρέκλα στον ανασχηματισμό του Ιουνίου του 2011. Η αλήθεια είναι ότι υπήρξε θύμα των σκληρών ανταγωνισμών περί τον Παπανδρέου. Παρότι αφοσιωμένος απόλυτα στον πρώην πρωθυπουργό, ο Ραγκούσης ψυχράνθηκε μαζί του όταν πήγε στο Μεταφορών. Ανθρωπος ευαίσθητος ή, ειπωμένο διαφορετικά, πρόσωπο που δεν είχε τη σκληρόπετση ιδιοσυγκρασία των επαγγελματιών της πολιτικής, ο Ραγκούσης αποσταθεροποιήθηκε, τα ‘βαλε – αδίκως – με τον Ρέππα και άνοιξε μέτωπο για την απελευθέρωση των ταξί σε μια φάση που η χώρα είναι γεμάτη πιάτσες αφού κανείς δεν βρίσκει αγώι.

ΑΝ η ισορροπία στη σχέση με τον Παπανδρέου χάθηκε, ο Ραγκούσης είχε αμοιβαία αντιπάθεια με τον Βενιζέλο που τον οδήγησε εκτός ΠΑΣΟΚ. Είδε και αυτός τη λίστα Λαγκάρντ ως αχίλλειο πτέρνα του νυν προέδρου του ΠΑΣΟΚ και πρώην υπουργού Οικονομικών – αλλά ατύχησε. Παρά τις προσωπικές εμπάθειες, στην πολιτική όλα είναι πολιτικά. Ηλιοκαμένος, καθότι επέστρεψε στην Πάρο, ο Ραγκούσης αναζητεί ρόλο στις ατέρμονες συζητήσεις μεταξύ εκείνων που προσπαθούν να φτιάξουν ένα κεντρώο ή μεσαίο ή μεταεκσυγχρονιστικό σχήμα πλάι στο ΠΑΣΟΚ. Ωστόσο αυτές οι επιδιώξεις εκφυλίζονται συχνά σε προσωπικές στρατηγικές. Ετσι ο Ραγκούσης δεν έβγαλε μέχρι στιγμής τίποτε μιλώντας με την Αννα ή τον Λοβέρδο ή τον Μόσιαλο – έστω κι αν έχει καλές πολιτικές σχέσεις με όλους.

Ο χρόνος στην πολιτική τρέχει αργά ή γρήγορα. Είναι γεμάτος ή βασανιστικά άδειος. Από το 2007, όταν άφησε τον Δήμο Πάρου για να γίνει εκπρόσωπος Τύπου του ΠΑΣΟΚ στις χαμένες εκλογές εκείνου του Σεπτεμβρίου, ώς το 2012, όταν δεν εξελέγη στην Β’ Αθηνών και έκανε έξοδο από το ΠΑΣΟΚ, ο Ραγκούσης έζησε μια κομπλέ πενταετία. Αυτό που είναι προς το παρόν μετέωρο είναι αυτό που έρχεται μετά.