[Ιστορίες συνομωσίας] Ω, τι κόσμος, μπαμπά!

Ξεχαρμανιάσαμε τώρα και μια βδομάδα μιλώντας για τις μανάδες, πρώτη και καλύτερη η αφεντιά μου. Οχι ότι δεν τις θεωρώ ακρογωνιαίο λίθο για την ισορροπία ή την τρέλα μας, η απουσία του πατέρα όμως είναι εκκωφαντική. Μα καλά, κανείς δεν τον λογαριάζει, ούτε στον δημόσιο διάλογο ούτε στο σπίτι; Πού είναι τα κουμάντα του, η σκιά του, οι γέφυρες με την κοινωνία που υποτίθεται ότι ρίχνει χάριν των παιδιών του; Γιατί ποτέ κανείς δεν του χρεώνει το κακό, το προβληματικό, το δυσοίωνο; Κι αυτός, τρομάρα του, γιατί σιωπά, γιατί απέχει, γιατί δεν έρχεται εδώ, ενώπιόν μας, να γίνουμε όλοι μαζί μαλλιά-κουβάρια;

Κρατιέμαι να μην το ξεστομίσω αλλά τείνω να πιστέψω ότι ο «πατέρας» είναι, ως έννοια, ανύπαρκτος. Αν υπήρχε θα το ξέραμε. Δεν θα ανιχνεύαμε, φερειπείν, την πιθανή ύπαρξή του στα DNA και στα κληρονομικά, στον ήχο του κλειδιού, στα νερά στο μπάνιο, στον χαβαλέ του Σαββατοκύριακου, στις αργίες και στις γιορτές περιορισμένης ευθύνης. Εχω βάσιμες υποψίες ότι επίτηδες απέχει. Επίτηδες αφήνει το πλεονέκτημα στις γυναίκες να πειραματιστούν πάνω στου κασίδη το κεφάλι, δηλαδή πάνω στο κοινό τους παιδί. Αν θέλετε τη γνώμη μου, και πολύ καλά κάνει. Δεν έχει επικρατήσει τυχαία ο όρος «πατρική φιγούρα», την ώρα που το πορτρέτο της μαμάς είναι ικανό να σου μιλήσει ακόμη και μέσα από το τζάμι του κάδρου.

Λένε πως ο πατέρας είναι μια «ενήλικη» σχέση για το παιδί, η πρώτη του απόπειρα να κοινωνικοποιηθεί όταν με το καλό ξεκολλήσει τα μάτια του από το πρόσωπο της μάνας. Λένε ακόμη ότι λειτουργεί για το νήπιο σαν μια πρώτη προσομοίωση με τον έξω κόσμο. Λένε κι άλλα, όμως εγώ δεν πιστεύω τίποτα.