λήμματα

βαγόνι. Ενα επιστρατευμένο βαγόνι συναντά έναν επιταγμένο μηχανοδηγό του μετρό. «Πώς αισθάνεσαι;», τον ρωτά το βαγόνι. «Οπως εσύ πριν σε επιστρατεύσουν», απαντά ο επιταγμένος άνθρωπος.

επενδύσεις. Τώρα αποδεικνύεται ότι δεν ευδοκιμούσαν τόσα χρόνια σ’ αυτόν τον τόπο επειδή δεν ήταν Καταραμένες.

μεταπολίτευση. Κυκλοφορεί στους δρόμους κουβαλώντας πάντα στην πλάτη της δύο άδειους μπόγους. Ο ένας γράφει απέξω «Δανεικά», ο άλλος «Εθνικά θέματα». Σε μια διασταύρωση, περιμένοντας το πράσινο για τους πεζούς, πέφτει επάνω στην Καταστροφή. Καλημερίζονται. «Πώς αισθάνεσαι τώρα που σέρνεσαι χωρίς ξένα λεφτά;», ρωτά η Καταστροφή. «Χάλια», απαντά η Μεταπολίτευση. «Αν θες όμως να ξέρεις, αυτό που μου λείπει πιο πολύ είναι τα εθνικά θέματα: Βάσεις του θανάτου, Κυπριακό, Αμερικανοί, Τούρκοι, Σκοπιανό, ταυτότητες, Κοσκωτάς. Και τι δεν κουβάλησα στην πλάτη μου!». «Μ’ εμένα όμως δεν έχεις παράπονο. Ποτέ δεν σου ‘γινα φόρτωμα», λέει η Καταστροφή. «Είναι γεγονός. Εσένα σε βρήκα μπροστά μου». Τις πιάνουν τα γέλια, ανάβει το πράσινο, κοιτάζονται, πιάνονται αυθόρμητα αγκαζέ και περνούν απέναντι σαν δυο παλιές καλές φίλες.

μονιμότητα. Γερασμένη, σταφιδιασμένη, λείψανο άλλων εποχών, πέφτει επάνω στην τσαχπίνα Ευελιξία, το περιζήτητο θηλυκό της εποχής. Της ρίχνει ένα βλέμμα γεμάτο περιφρόνηση. «Γιατί με κοιτάς αφ’ υψηλού, μωρή παλιόγρια;», ρωτά η αυθάδης νεαρά. «Γιατί, ό,τι κι αν κάνεις, εγώ θα υπερέχω πάντα. Εσένα δεν σε έταξε ούτε θα σε τάξει ποτέ κανείς σε κανέναν. Ημουν και θα παραμείνω εσαεί η πολύφερνη νύφη!».

νομιμότητα. Συναντά την ξαδέλφη της, τη Νομιμοποίηση. «Περίεργες σχέσεις είχαμε ανέκαθεν, μωρέ ξαδέλφη», της λέει. «Συμφωνώ, βρε ξαδέλφη. Αλλά δεν φταίμε εμείς», απαντά η Νομιμοποίηση. «Ποιος φταίει, λες εσύ;», ρωτά η Νομιμότητα. «Καμιά σχέση δεν αναπτύσσεται σε κενό αέρα. Κι εμείς μιλάμε για μια σχέση στο πλαίσιο του νεοελληνικού κράτους. Σωστά;». «Σωστά». Νομιμοποίηση: «Βρε ξαδέλφη, πες μου ειλικρινά: ένιωσες ποτέ ότι έπεισες κανέναν πως υπάρχεις από μόνη σου σ’ αυτόν τον τόπο;». Νομιμότητα: «Οχι, βρε ξαδέλφη. Καημό το ‘χω. Κανέναν». Νομιμοποίηση: «Πάρε παράδειγμα τα αυθαίρετα. Μισόν αιώνα και βάλε, θα σε ήξερε κανείς αν δεν ήμουν στη μέση εγώ;». Νομιμότητα: «Εννοείς τη νομιμοποίηση των αυθαιρέτων;». Νομιμοποίηση: «Οχι μόνο των αυθαιρέτων. Εννοώ, εν γένει, την αυριανή νομιμοποίηση κάθε σημερινής παρανομίας». Νομιμότητα: «Δηλαδή, τι θες να πεις, βρε ξαδέλφη; Οτι δεν είχα κανέναν λόγο ύπαρξης σ’ αυτήν τη χώρα;». Νομιμοποίηση: «Μην το παίρνεις προσωπικά. Εδώ οι άνθρωποι, και να το θέλουν, δεν μπορούν να είναι νόμιμοι. Στην καλύτερη περίπτωση περνούν τη ζωή τους θέλοντας να γίνουν νόμιμοι». Νομιμότητα: «Γι’ αυτό το πάνω χέρι το είχες πάντα εσύ». Νομιμοποίηση: «Ενώ εσύ ήσουν πάντα μια πονεμένη ουτοπία».  

οργανισμός. Ενας οργανισμός του ελληνικού Δημοσίου που έκλεισε συναντά στον δρόμο τον υπουργό που τον έκλεισε. «Τι σου ‘φταιξα;», τον ρωτά. Υπουργός: «Ησουν επί είκοσι χρόνια άνομος, για να μην πω παράνομος». Οργανισμός: «Και οι προϊστάμενοί μου υπουργοί, που με επόπτευαν όλα αυτά τα χρόνια βάσει του ιδρυτικού μου νόμου, τι ήταν; Ανομοι κι αυτοί; Ανεπαρκείς; Διεφθαρμένοι;». Υπουργός: «Τίποτε απ’ όλ’ αυτά. Απλώς, Ελληνες». Οργανισμός: «Δηλαδή;». Υπουργός: «Κηδεμόνες που ολιγώρησαν».

πρόστιμο. Ενα πολύ υψηλό πρόστιμο συναντά έναν ασυνεπή φορολογούμενο. «Τι κάνεις;», τον ρωτά. «Καλά είμαι. Μόνο που είσαι πολύ ψηλό και δεν μπορώ να σε φτάσω». «Τότε η λύση είναι ή να κοντύνω εγώ ή να ψηλώσεις εσύ», λέει το πρόστιμο. «Το δεύτερο δεν εξαρτάται από μένα. Είμαι εκ γονιδιώματος χαμηλού αναστήματος», απαντά ο φορολογούμενος. Το πρόστιμο το σκέφτεται λίγο: «Ε, τότε, δεν μένει παρά να βγάλω τα τακούνια μου».

τράπεζα. Μια καλή τράπεζα συναντά στον δρόμο την πρώην σιαμαία αδελφή της, την κακή τράπεζα. Βλέπονται για πρώτη φορά μετά την επιτυχή επέμβαση που είχε ως αποτέλεσμα τον διαχωρισμό τους. «Είσαι καλά, αδελφούλα μου;», τη ρωτά. «Καλά είμαι, αλλά μου λείπεις. Τι τα θες… το αίμα νερό δεν γίνεται! Κι εσύ; Πού πας τώρα έτσι βιαστική;». «Πού άλλού; Στους πελάτες μου», απαντά η καλή τράπεζα. «Κι εσύ;». «Πού αλλού; Στους φορολογουμένους μου», απαντά με τη σειρά της η κακή τράπεζα.