«Δεν χρειάζεται να πεις “τρόικα” μέσα στο έργο»

Ο σκηνοθέτης Θωμάς Μοσχόπουλος ανεβάζει με την ομάδα Επτάρχεια τον «Mistero Buffo» στο Θησείον, ένα λαϊκό έργο που ο Ντάριο Φο ανέβαζε σε αποθήκες, γήπεδα και καταλήψεις τη δεκαετία του ’60. Αντλώντας έμπνευση από τους γελωτοποιούς του Μεσαίωνα – χωρίς σκηνικά, φωτισμούς και κοστούμια – διαπραγματεύεται θέματα όπως η πίστη, ο φόβος και η ύπαρξη.

«Συνήθως έχουμε μια αγωνία να ταυτίσουμε το έργο μας με κάτι επικαιρικό. Ενώ η γραφή του Ντάριο Φο συχνά έχει μια εξόφθαλμη στράτευση, εδώ είναι διακριτική και ποιητική. Επίσης, ένιωσα πως τώρα με ευνοούσε η συγκυρία και υπήρχε και η πραγματική ανάγκη να ανεβάσω αυτό το έργο με την ομάδα μας· φτωχό θέατρο μεν, με συγκροτημένο στόχο δε», διευκρινίζει στα «ΝΕΑ» ο Θωμάς Μοσχόπουλος και καταθέτει τις δικές του σκέψεις για το πολιτικό θέατρο: «Αν το θέατρο δεν είναι πολιτικό – με την έννοια της Πόλεως και όχι στρατευμένο ή προπαγανδιστικό -, δεν έχει νόημα. Ο Μπρεχτ, ας πούμε, ή ακόμη και η αρχαία τραγωδία δεν καταπνίγουν την ποίηση για χάρη του μηνύματος· το πολιτικό θέατρο οφείλει να ανοίξει έναν διάλογο, να διευρύνει λίγο την οπτική μας. Ακριβώς και τα έργα που θεωρούμε κλασικά είναι αυτά που ήλθαν σε επαφή με το γίγνεσθαι. Τα θεάματα που θέλουν να κολακέψουν, να εφησυχάσουν, είναι αποκυήματα τέχνης, αλλά το θέατρο αν δεν ανοίγει διάλογο έχει χάσει τον κοινωνικό του στόχο».

Τι γίνεται όμως όταν η ζυγαριά γείρει και το θέατρο ενδυθεί τον μανδύα του πολιτικού προπαγανδιστή με αφορμή την κρίση; «Η επικαιροποίηση είναι πρόβλημα. Να πετάξω π.χ. δύο ονόματα πολιτικών ή να τραβήξω έναν Αριστοφάνη από τα μαλλιά. Δεν χρειάζεται να πω “ΔΝΤ” ή “τρόικα” μέσα στην παράσταση, είναι φτηνό ξεπούλημα. Από την άλλη, αν το θέατρο ιδιωτεύει, δεν μπορεί να μιλήσει για το παρόν. Το “Mistero Buffo” ακριβώς συνδέει το παρελθόν με το παρόν, έχει το άχρονο στοιχείο και μας συνδέει με ένα βαθύτερο κέντρο. Επέλεξα το έργο επειδή είναι Θέατρο με θήτα κεφαλαίο, ξεκάθαρη αφήγηση χωρίς συμπληρωματικό μέσο· εδώ θαυμάζεις – από το κείμενο – την πρωταρχική απλότητα της τέχνης μας», λέει ο Θ. Μοσχόπουλος. Και χωρίς την εκβιαστική πολιτικοποίηση, θα συμπληρώναμε.