[Εναλλακτικά] Ζητείται αντίπαλος!

ΕΧΕΙ μεγάλη σημασία στην πολιτική να ξέρεις ποιος είναι ο αντίπαλός σου. Ισχύει και για τη λίστα Λαγκάρντ.

Προσέξτε: ο ΣΥΡΙΖΑ μπήκε στην υπόθεση αυτή έχοντας την εντύπωση ότι ο αντίπαλός του ήταν ο Βαγγέλης Βενιζέλος. Για λόγους τυπικής αντικειμενικότητας, ας πούμε «μπήκε» και ας μην πούμε «τον έβαλαν», ρήμα που δικαιολογείται από όσα προέκυψαν στην πορεία. Γιατί αντίπαλος ο Βενιζέλος; Πρώτον, διότι, σου λένε, δεν αξιοποίησε ενεργητικά ως υπουργός Οικονομικών τη λίστα για να γίνουν φοροέλεγχοι των καταθετών που ήταν, ως επί το πλείστον, επώνυμοι. Δεύτερον, σύμφωνα με τη φημολογία που προέκυψε στην πορεία, διότι τάχα ο Βενιζέλος είχε «πειράξει» τη λίστα. Αυτό έκανε τον ΣΥΡΙΖΑ να αισθανθεί σαν καρχαρίας που οσφραίνεται αίμα.

Είναι γνωστό τι έγινε μετά. Ο καρχαρίας βρέθηκε τετ α τετ στην πισίνα της πολιτικής με τον έντρομο Γιώργο Παπακωνσταντίνου. Ως πολιτικό κρέας δεν τους προσέφερε τίποτε. Η κυβέρνηση Παπανδρέου έχει κριθεί. Τη διέλυσαν τα γεγονότα – και η ιδέα του δημοψηφίσματος – τον Νοέμβριο του 2011. Και μαύρισαν για λογαριασμό της το ΠΑΣΟΚ οι ψηφοφόροι τον Μάιο του 2012. Η Κουμουνδούρου επέμεινε λοιπόν να κάνει πρόταση παραπομπής του Βενιζέλου σε Προανακριτική λόγω της μη αξιοποίησης της λίστας. Εκεί όμως έμπλεξαν με τις αντιγραφές του Διώτη, ενώ μέτρησαν και λάθος τις αντοχές του προέδρου του ΠΑΣΟΚ, που αξιοποιώντας στο έπακρο το γεγονός ότι αποδείχθηκε καθαρός, αντεπιτέθηκε.

Ο ΣΥΡΙΖΑ βγήκε χαμένος από τη λίστα Λαγκάρντ σε πολιτικό επίπεδο. Και ο Τσίπρας έφυγε για Αμερική. Το ξεκίνημα όμως της Προανακριτικής δείχνει ότι η Κουμουνδούρου βρίσκεται σε σύγχυση αλλά και σε κενό στρατηγικής. Ποιος είναι ο αντίπαλος; Η Ζωή Κωνσταντοπούλου τα έβαλε στο ξεκίνημα με τον Μιλτιάδη Βαρβιτσιώτη και με τον Χρήστο Μαρκογιαννάκη. Αυτά όμως είναι σαν τους καβγάδες των οδηγών στο μποτιλιάρισμα. Δεν έχουν καμία ουσιαστική πολιτική αξία. Ελλείψει αντιπάλου, η Ζωή τά ‘βαλε με τα ΜΜΕ ότι χαλκεύουν τους διαλόγους ενώπιον της Προανακριτικής. Μάλιστα. Αλλά για να συγκαλύψουν τι; Αγνωστον. Αρα ο στόχος να είναι να εκθέσουν την Κωνσταντοπούλου; Τι νόημα όμως έχει αυτό όταν όλες οι κατά καιρούς εκρήξεις της Ζωής στην Ολομέλεια έχουν μεταδοθεί από τα ΜΜΕ από όπου δεν είναι καθόλου αποκλεισμένη;

Οι έχοντες εμπειρία ξέρουν τι θα γίνει. Σε δύο ή τρεις εβδομάδες, ο πρόεδρος της Βουλής θα αποφασίσει να δίνονται τα πρακτικά της Προανακριτικής – που κανονικά είναι απόρρητη – για να σταματήσουν οι καβγάδες για το τι ειπώθηκε. Οπότε τι θα μείνει; Τελικά, καταλήγει κανείς στο συμπέρασμα ότι – με εξαίρεση τον Παπακωνσταντίνου και τον Παπαντωνίου που έμπλεξαν σε αυτήν – η λίστα Λαγκάρντ δεν έχει κεντρική πολιτική σημασία. Και αναρωτιέται αν θα λειτουργήσει ως παγίδα για την αξιωματική αντιπολίτευση και τη νέα γενιά αριστερών πολιτικών.