e-mail

Απ’ τον Σαίξπηρ στον Ομπάμα

Αγαπητή Φοίβη,

Μπέρτολτ Μπρεχτ: «Αλίμονο στους λαούς που έχουν ανάγκη
από ήρωες».

Γιατί μας προειδοποιούσε ο ποιητής; Γιατί κι οι ήρωες είναι άνθρωποι σαν εμάς. Ισως για κάτι σαν αυτό που ακούσαμε στη Βουλή για την πρόσφατη επίθεση στα γραφεία της ΝΔ από τον Μανώλη Γλέζο! Ενα επιχείρημα που θα περίμενε ν’ ακούσει κανείς από το κόμμα του. Σε όση δημοκρατία μάς έχει απομείνει σε τέτοιους καιρούς.

Ασπρισαν στην πολιτική τα μαλλιά του ήρωά μας, που τόσο δίκαια η παγκόσμια Ιστορία τον έχει καταγράψει με τον σύντροφό του Σάντα στο πάνθεον των ηρώων του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Και η χώρα που τον γέννησε τον τίμησε και τον τιμά, όπως του αξίζει. Ομως ο κομματικός λόγος του αντί να φωτίσει τους εφιάλτες, μας βύθισε ξανά στο σκοτάδι.

Μέσα στις πληγές των καιρών, ο λαός είναι εδώ για να νιώθει τον πόνο που ματώνει και ν’ αντιδρά στο μέτρο που μπορεί ο καθένας από μας. Γι’ αυτό και τούτες οι γραμμές για τη σελίδα της Φοίβης. Ισως ο κ. Γλέζος να μην πρόσεξε στα νιάτα του τη ρήση του Ρήγα Φεραίου, θεμέλιο ζωής για τους νέους. Ισως και να την προσπέρασε με τα χρόνια. «Οποιος ελεύθερα συλλογάται, συλλογάται καλά».

Αν τη θυμόταν, πιστεύω πως δεν θα διατύπωνε με τόση ζέση, εκείνος τουλάχιστον, έναν πολιτικό λόγο που προσβάλλει. Τιμάει τη χώρα, τον λαό που τον έθρεψε αλλά κι εκείνη τη μεγαλειώδη πράξη που του εξασφάλισε την πορεία του στην πολιτική; Ή εξυπηρετεί το κόμμα κι όχι την ουσία του εφιάλτη και τον τόπο. Δεν βοήθησε ούτε την Αριστερά που κομματιασμένη, διχασμένη τον φιλοξενεί στους κόλπους της.

Από τον κομματικό φανατισμό ας πάμε στη φαιδρότητα. Της απαίτησης βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ σε δημοσιογραφικό πάνελ κρατικού καναλιού. Σε άκρως αυστηρό τόνο ο βουλευτής ζήτησε να του αλλάξουν αμέσως παράθυρο και από το τρίτο παράθυρο να τον μεταφέρουν στο δεύτερο παράθυρο του πάνελ, διότι «πρέπει να το πάρουν σοβαρά το θέμα των παραθύρων» και ο ΣΥΡΙΖΑ δεν παίζει μ’ αυτά.

Διερωτάται κανείς, αν το κόμμα του έρθει στην εξουσία, σε ποια πλαίσια θα κινηθεί και με ποιους θα κυβερνήσει. Γιατί απ’ τον λαϊκισμό και τον τσαμπουκά για εσωτερική κατανάλωση ώς το φαιδρό, το χάος περιμένει αχόρταγο μια τσακισμένη χώρα κι έναν λαό σε πλήρη απόγνωση. Πού κάνουν λάθος; Ας το βρουν μόνοι τους. Θα δούμε μήπως τον βουλευτή καθισμένο σε θρόνο, πρώτο παράθυρο στα ΜΜΕ;

Το έγραψε και ο Σαίξπηρ: ψυχή αδύναμη χαίρεται νίκες και θριάμβους.

Τι μένει να χαρεί ο λαός; Το πρώτο παγκάκι ή το δεύτερο, το τρίτο στους δρόμους και στις πλατείες ολάκερης της χώρας. Οχι το παράθυρο του βουλευτή στα ΜΜΕ!

Θλίψη – το όνομά σου είναι Ελλάδα.

Ευχαριστώ, Σάσα Βενιέρη

Κι έπειτα ήρθε η λατρεία για τον Ομπάμα, αγαπητή Σάσα. Οχι ότι έχουμε κάτι με τον συμπαθή πλανητάρχη, αλλά κάποτε αυτό στους κόλπους της Αριστεράς μόνο διαγραφή θα σήμαινε – ή μήπως όχι; Αλλά όπως έχει γράψει και ο Σαίξπηρ στον «Αμλετ» του, «πολιτικός είναι εκείνος που παρακάμπτει και τον Θεό ακόμη». Οσο για τους ήρωες της ανάγκης των λαών, κατά Μπρεχτ, φαίνεται πως ως λαός τούς έχουμε βρει στα πρώτα τραπέζια πίστα και πρώτα τηλεπαράθυρα πίστα.

Αχ, σωτήρα μας, τήρα μας, τήρα μας

Αγαπητή Φοίβη,

Σε μια συνδιάσκεψη του ΠΑΣΟΚ το 2011 στην Αθήνα, δίπλα μου καθόταν ένας σύνεδρος της συνδικαλιστικής φοιτητικής οργάνωσης ΠΑΣΠ, που σημαίνει ότι ανήκει στο ΠΑΣΟΚ. Καθ’ όλη την ομιλία του τότε προέδρου και πρωθυπουργού Γ.Α. Παπανδρέου, σχεδόν «γιουχάιζε», όπως και άλλοι φοιτητές (ας πούμε γρυλίσματα τύπου ΣΥΡΙΖΑ), με την επωδό ότι πρέπει να φύγει. Ισως εννοούσε και τον πρωθυπουργό και την κυβέρνηση, της οποίας αυτός ήταν μέλος του κόμματος που την απάρτιζε! Φώναζε ότι διέλυσε την παιδεία, τα πανεπιστήμια, τη χώρα γενικά.

Σήμερα, δύο χρόνια μετά, χωρίς μικροψυχίες, θα ήθελα να μου πει ο τότε φοιτητής τι άλλαξε προς το καλύτερο. Και φυσικά το ΠΑΣΟΚ έκανε λάθη και τεράστια μάλιστα, εξάλλου, μόνον όποιος δεν κυβερνά δεν κάνει λάθη. Εστω και κάτι το θετικό. Μήπως καλυτέρευσε η παιδεία, λειτουργούν καλύτερα οι βαθμίδες της, βρίσκει ευκολότερα εργασία ο πτυχιούχος, λιγόστεψαν τα φροντιστήρια και καταπολεμήθηκε η παραπαιδεία, καλυτέρευσαν οι συνθήκες εργασίας των εκπαιδευτικών, έχουμε καλύτερες σχολικές εγκαταστάσεις, πατάχθηκε η γραφειοκρατία;

Υπάρχει γενικά βελτίωση στην κοινωνία με τη μη ελάττωση της ανεργίας, έγινε αποτελεσματικότερη η καταπολέμηση της φοροδιαφυγής, εξέλειψαν το ρουσφέτι και η κομματική πελατεία; Ποιος δημόσιος τομέας λειτουργεί αποτελεσματικότερα;

Εάν στα παραπάνω ερωτήματα έχει έστω και μία θετική απάντηση, τότε το γιουχάισμά του ήταν δίκαιο.

Φιλικά, Χρίστος Τσαχπίνης – Καβαλιώτης, Γερμανία

Μόνον ένα μπορεί να μας δώσει ελπίδα ότι έχει αλλάξει, αγαπητέ Χρίστο: ότι δεν ζούμε πλέον με τις ψευδαισθήσεις ότι όοοοολοι αυτοί της πολιτικής θα μας σώσουν.