«Οπως δεν θα γινόμουν ποτέ δούλος, έτσι δεν θα γινόμουν και αφέντης»

Ενα βλέμμα πάνω στους αδύναμους. Ή μήπως χολιγουντιανή αστερόσκονη; Ποιος είναι ο λόγος που η αέναη μετακίνηση των σωματοφυλάκων με τα μαύρα κοστούμια και τα βουρτσισμένα δερμάτινα παπούτσια προσέδωσε χθες το βράδυ στον πεζόδρομο της Βουκουρεστίου κλίμα παρελθοντικού μεγαλείου; Μα η πρεμιέρα του «Λίνκολν» στην ειδική βραδιά υπέρ της Εταιρείας Προστασίας Σπαστικών.

Μια ξεχωριστή εκδήλωση λοιπόν που παρέδωσε τον έρημο (τώρα πια) πεζόδρομο σε φώτα τηλεοπτικών συνεργείων και σε λιγοστούς υπομονετικούς όρθιους που περίμεναν τον για πέμπτη φορά υποψήφιο για Οσκαρ ιρλανδό πρωταγωνιστή.

Στις 20.15: η εκδήλωση αρχίζει. Με ομιλίες επίσημες από τον ελληνικής καταγωγής πρόεδρο της κινηματογραφικής εταιρείας Φοξ, Τζιμ Γιαννόπουλος. Με λόγια τρυφερά από την πρόεδρο της Εταιρείας Προστασίας Σπαστικών Δάφνη Οικονόμου, για την πολύτιμη προσφορά του, οικονομική και ηθική, για το έργο της Εταιρείας Προστασίας Σπαστικών.

Λίγο πριν από τις εννέα η υπουργός Τουρισμού Ολγα Κεφαλογιάννη προσέρχεται στην είσοδο του Παλλάς, για να δηλώσει στα παραταγμένα τηλεοπτικά συνεργεία πόσο εντυπωσιάστηκε από την ξεχωριστή προσωπικότητα του Ντάνιελ Ντέι-Λιούις, καθώς τον συνόδευσε κατά τη χθεσινή ξενάγησή του στο Νέο Μουσείο της Ακρόπολης.

Στις 21.30 μια φήμη απλώνεται στους συγκεντρωμένους της εισόδου ότι ο ηθοποιός δεν είναι στην αίθουσα προβολής και ότι θα εμφανιστεί στο τέλος της προβολής. Εκεί δηλαδή όπου ο αμερικανός πρέσβης, οι πολυάριθμοι συνοδοί του, οι κυρίες Μαριάννα Βαρδινογιάννη, Μαριάννα Λάτση, Σάντρα Μαρινοπούλου και οι λοιποί θεατές κατέλαβαν την αίθουσα των 370 θέσεων έναντι 20 και 30 ευρώ – αντίτιμο του εισιτηρίου – για να παρακολουθήσουν την προβολή της ταινίας του Στίβεν Σπίλμπεργκ «Λίνκολν», διάρκειας 150 λεπτών χωρίς διάλειμμα.

Στις 22.30 οι αθεράπευτα εθισμένοι στη νικοτίνη προκαλούν, εσφαλμένα, με την έξοδό τους την κινητοποίηση των κυνηγών στιγμιότυπων. Και ενώ η μεγάλη ηγετική φυσιογνωμία του Αβραάμ Λίνκολν έχει διαχωρίσει τον ρόλο της από τα γεγονότα της βραδιάς, ο Ντάνιελ Ντέι-Λιουίς κρατούσε σε εγρήγορση τους θαυμαστές του στην είσοδο, οι οποίοι τον περίμεναν και παρηγορούνταν με τα κουλούρια με σουσάμι και τα ψητά κάστανα των πλανόδιων πωλητών που έσπευσαν με την προσδοκία να αυξήσουν τον τζίρο της ημέρας.

Ομως ο πρωταγωνιστής ήταν σεμνός παρατηρητής των θεατών εντός του Παλλάς και στις 22.47 ανέβηκε στη σκηνή για να συνομιλήσει με το κοινό, τηρώντας το πρόγραμμα αυτής της επίσκεψης. Στις ερωτήσεις τους πώς προσεγγίζει τον ρόλο του, τι κράτησε από την προσωπικότητα του Λίνκολν, ποια είναι η γνώμη του για τον πόλεμο, τη Δημοκρατία, τον ρόλο των πολιτικών, ο Ντάνιελ Ντέι-Λιούις απάντησε τα εξής:

«Δεν μου αρέσει να τεμαχίζω τον ρόλο. Προτιμώ να τον μελετώ σαν άγραφο χαρτί και να νιώθω ότι ξεπερνώ μα αόρατη γραμμή και έτσι βυθίζομαι σε αυτόν. Εκείνο πάντως που μου έκανε εντύπωση από τον Λίνκολν ήταν, εκτός από την πολιτική ωριμότητά του, η τρυφερή ευαισθησία του ως πατέρα στη βικτωριανής ηθικής Αμερική». Και στην ερώτηση για την κατάσταση της Δημοκρατίας στις σύγχρονες κοινωνίες, δανείστηκε τη φράση του μεγάλου άνδρα που ακούστηκε κατά τη διάρκεια της ταινίας: «Δημοκρατία δεν είναι το χάος». Για να συμπληρώσει: «Οπως δεν θα γινόμουν ποτέ δούλος, έτσι δεν θα γινόμουν και αφέντης. Ο,τι απέχει από αυτά τα δύο όρια είναι δημοκρατία».