Μισό στην Αθήνα, μισό στο Παρίσι

Ολόκληροι τοίχοι με διακοσμητικά πλακίδια, χρυσοποίκιλτα αγγεία, περίτεχνα χαλιά, σπαθιά με σμαράγδια και χρυσό, εξαίρετα δείγματα ξυλογλυπτικής είναι μερικά μόνο από τα 2.500 εκθέματα στη νέα πτέρυγα.

Και ανάμεσά τους, ένα θυρόφυλλο από την αίθουσα του θρόνου του παλατιού Τζασουάκ αλ Χακάνι στην προσωρινή πρωτεύουσα των Αββασιδών στο Ιράκ, τη Σαμάρρα του 9ου αιώνα. Το ξυλόγλυπτο θυρόφυλλο που βρίσκεται στο Λούβρο είναι το ένα από τα δύο της πόρτας. Το δεύτερο εκτίθεται στο Μουσείο Ισλαμικής Τέχνης και πριν φτάσει στο κτίριο της οδού Ασωμάτων είχε χρησιμοποιηθεί μαζί με άλλα θυρόφυλλα για την κατασκευή των φερέτρων δύο νεστοριανών επισκόπων, του Αθανασίου και του Ιγνατίου.

Πόσο δύσκολο ήταν όλος αυτός ο θησαυρός του Λούβρου που εμπλουτίστηκε με 3.000 κομμάτια από το Μουσείο Διακοσμητικών Τεχνών του Παρισιού να τιθασευτεί; «Η πρόκληση ήταν μεγάλη διότι βρισκόμασταν μπροστά σε μια λευκή κόλλα χαρτιού. Είχαμε έργα τέχνης εντελώς αδημοσίευτα και, άρα, χωρίς να έχουν μελετηθεί και προσπαθούσαμε να φτιάξουμε μια έκθεση χωρίς καν τον βασικό καμβά, το κτίριο», παραδέχεται η Σοφί Μακαρίου που αποκαλύπτει πως η καταγωγή της είναι από την Κύπρο.

«Μιλώ πολύ λίγο ελληνικά. Ο παππούς μου το 1916 θέλοντας να μεταναστεύσει στην Αμερική βρέθηκε στη Γαλλία όταν το σκάφος που επέβαινε βούλιαξε ανοιχτά της Μασσαλίας. Εμεινε στη Γαλλία και έμαθε γαλλικά τα οποία μιλούσε και όταν το 1921 επέστρεψε με τη σύζυγο και τον γιο του, τον πατέρα μου δηλαδή, στην Κύπρο. Ο πατέρας μου έφυγε για τη Γαλλία το 1946 και έγινε αρχιτέκτονας. Κάποια μέλη της οικογενείας μου βρίσκονται ακόμη στην Κύπρο. Οταν ήμουν παιδί θυμάμαι πόσο με εντυπωσίαζε η απίστευτη ανάμειξη εικόνων στο νησί με τους φοίνικες, τη γοτθική αρχιτεκτονική, τους μιναρέδες… Δεν ήξερα ότι το όνειρο θα καταστρεφόταν τόσο τραγικά το 1974. Ποτέ δεν ανανήψαμε από αυτό, ήταν η μοναδική φορά που είδα τον πατέρα μου να κλαίει», λέει η Σοφί Μακαρίου.