[Διαστάσεις] Χρόνια πολλά, Ραμόν!

Τον Ραμόν Λόμπο δεν τον ξέρετε. Τα τελευταία είκοσι χρόνια έχει καλύψει για λογαριασμό της «Ελ Παΐς» πολλούς πολέμους (Βοσνία, Τσετσενία, Λίβανος, Ρουάντα, Κονγκό, Αφγανιστάν), αλλά δεν έγινε ποτέ ιδιαίτερα γνωστός έξω από τη χώρα του, ίσως γιατί δεν το ήθελε, ίσως γιατί δεν έτυχε. Ισως ούτε η στήλη αυτή να τον είχε προσέξει αν δεν δημοσίευε για χρόνια κάθε πρωί στο μπλογκ του τις βασικές ειδήσεις της ημέρας, που συνοδεύονταν πάντα από σχόλια και links και κατέληγαν σε ένα μουσικό κομμάτι. Ηταν ένα κείμενο-διαμάντι, γραμμένο από έναν έμπειρο και ευαίσθητο άνθρωπο που αγαπούσε παθιασμένα τη δουλειά του. Και ήταν γι’ αυτόν τον λόγο ακόμη μεγαλύτερο το σοκ (για τους αναγνώστες του, αλλά, απ’ ό,τι φαίνεται, και για εκείνον) όταν έγινε, τον περασμένο Νοέμβριο, γνωστό ότι ο Λόμπο περιλαμβανόταν  στην ομάδα των δημοσιογράφων που απομακρύνονταν από την εφημερίδα. Ο λόγος παραμένει άγνωστος. Μάλλον έχει σχέση με αυτό που είχε πει ένα διευθυντικό στέλεχος της «Ελ Παΐς», ότι οι άνω των 50 καλό θα ήταν σιγά σιγά να τα μαζεύουν.

Ο Λόμπο κλείνει σήμερα τα 58 του χρόνια. «Αποφάσισα να γίνω δημοσιογράφος όταν έγινα 12 ετών», γράφει σε ένα καινούργιο μπλογκ που λέγεται InfoLibre. «Νωρίτερα ήθελα να γίνω κατά σειράν αστροναύτης, ταυρομάχος, ιεραπόστολος στην Αφρική και πυροσβέστης. Δεν άλλαξα ποτέ γνώμη και εξακολουθώ να πιστεύω το ίδιο, εν μέσω μιας κρίσης που καταβροχθίζει χιλιάδες θέσεις εργασίας και άλλες τόσες ψευδαισθήσεις σε όλα σχεδόν τα μέσα ενημέρωσης. Η δημοσιογραφία είναι το άθροισμα των παραπάνω επαγγελμάτων – και είναι το καλύτερο πράγμα που μου έχει συμβεί στη ζωή μου. Ταξίδεψα δωρεάν επί 20 χρόνια στον μισό πλανήτη και επιπλέον με πλήρωναν γι’ αυτό. Με έστειλαν σε πολέμους, λιμούς και άλλες καταστροφές, που διαμόρφωσαν την προσωπικότητά μου. Μοιράστηκα πολλές ώρες με ανθρώπους που δεν βγαίνουν ποτέ στην τηλεόραση. Μου χάρισαν την ιστορία της ζωής τους, τους φόβους τους, τα όνειρά τους. Είμαι ένας προνομιούχος. Ωρίμασα χάρη σ’ εκείνους και στα μέσα στα οποία εργάστηκα. Το 1980, ο πρώτος μου προϊστάμενος μου έδωσε μια συμβουλή: “Η δουλειά αυτή είναι σαν το έλκηθρο. Μη χαίρεσαι όταν ανεβαίνεις, γιατί θα κατεβείς, και μη στενοχωριέσαι όταν κατεβαίνεις, γιατί θα ανεβείς”. Ετσι είναι, και τώρα έχω την ευκαιρία να είμαι ξανά ευτυχισμένος».

Σε ένα κείμενο που έγραψε το 1961 και παρέμενε μέχρι πρόσφατα ανέκδοτο, ο Αντρέ Γκορζ αναφέρεται σε έναν δημοσιογράφο που, δεκαπέντε χρόνια αφότου ξεκίνησε, αντιμετώπιζε κάθε άρθρο του με τον φόβο ότι δεν θα τα καταφέρει. Κι αν τα κατάφερνε αυτή τη φορά, θα αποτύγχανε μια από τις επόμενες, και όλες τις φορές που θα ακολουθούσαν. Με άλλα λόγια, μια μέρα δεν θα μπορούσε πια να δανείσει τα λόγια του, τη σκέψη του, τη φωνή του, σε αυτό που έπρεπε εξ ορισμού να παραμείνει η σκέψη ενός άλλου, για την ακρίβεια μια άλλη σκέψη.

Πόσο οικείος, πόσο καθημερινός είναι αυτός ο φόβος! Χρόνια πολλά, Ραμόν!