e-mail

Να πώς η ιστορία γίνεται ανάγκη

Κυρία Αθηναίου, ενταύθα.

Είδα τη συνέντευξη του μουσουργού μας Θάνου Μικρούτσικου στον Σκάι και πολλά έμαθα, αγαπητή, και ήθελα να τα μοιραστώ μαζί σας.

Είπε λοιπόν ο μουσουργός για την επιτυχία του τραγουδιού του «Ρόζα» πως πρώτα οφείλεται στη φωνή του Μητσάρα (του αξέχαστου Μητροπάνου). Και πως τώρα που πέθανε ο στιχουργός Αλκης Αλκαίος θα το πει εκείνος, να το μάθουμε, πως το τραγούδι γράφτηκε για τη Ρόζα Λούξεμπουργκ.

Για να αποδείξει περαιτέρω την επιτυχία του τραγουδιού, διηγήθηκε και δύο περιστατικά που έζησε ο ίδιος στην εκπομπή. Το πρώτο ήταν σε κάποιο κέντρο που έπαιζε ο ίδιος με την ορχήστρα του και μόλις ακούστηκε η «Ρόζα», μια παρέα ανδρών άρχισε να βγάζει σακάκια, να σηκώνει μανίκια, έφτιαξε και μια μεγάλη στοίβα από γαρίφαλα και άρχισε να χορεύει. «Τι είναι αυτοί οι μερακλωμένοι τύποι;» ρώτησε ο μουσουργός τον διευθυντή της ορχήστρας. «Αστυνομικοί», του είπε.

Το δεύτερο περιστατικό, λίγο καιρό μετά, ήταν στα Εξάρχεια, όταν μέσα σε ένα μπαρ, στο βάθος, μια παρέα από αναρχικούς, όπως έλεγε, σηκώθηκαν και το χόρεψαν.

Κατέληγε στο εξαιρετικό συμπέρασμα ότι το τραγούδι αυτό διεμβόλισε ταξικά και οριζόντια όλα τα στρώματα της ελληνικής κοινωνίας και «το τραγουδάνε και οι μπάτσοι και οι αναρχικοί».

Μήπως μπορείτε, αγαπητή, να με βοηθήσετε να μεταφέρω στον μουσουργό μας μια άλλη εικόνα που είδα και εγώ τις προάλλες με το ίδιο τραγούδι;

Προχτές που ήμουν στη Φυλής μέσα σε μια καφετέρια, δεκαοκτώ τραβεστί σηκώθηκαν και το χόρεψαν μανιασμένα σε χασαποσέρβικο. Ετσι, για να συμπληρωθεί η εικόνα της διεμβολισμένης ελληνικής κοινωνίας με το «φυτό αναρριχώμενο» της Ρόζας Λούξεμπουργκ.

Χρήστος Σκ.

Ενα σας λέω, αγαπητέ Χρήστο: «Τι με κοιτάζεις, Ρόζα, μουδιασμένο/ συγχώρα με που δεν καταλαβαίνω τι λένε οι συνθέτες κι οι αριθμοί»!

Σίριαλ έγινε ο συνωστισμός

Dearest Phoebe.

Howdy! Απαντώντας στην επιστολή του κ. Μουτζουρέλλη: Την ελληνική παρουσία «εδώ και 3.000 χρόνια στη Μικρασία» δεν την αμφισβητώ εγώ, αλλά και πλείστοι έλληνες και ξένοι επιστήμονες.

Προχθές μάλιστα στη Βουλή ο Γλέζος είπε, πολύ σωστά, ότι οι Αρβανίτες δεν είναι Ελληνες. Ακουσε τον τούρκο ξεναγό να λέει στους ξένους τουρίστες ότι ο Ομάρ – Ομηρος – ήταν Τούρκος. Και οι Μανιάτες έλεγαν κάποτε ότι ο Ναπολέων ήταν Μανιάτης.

Ως προς το «Ελινιστίκ» γνωρίζει, άραγε, ο επιστολογράφος ότι Ελληνιστές ονομάζονται αυτοί που μιλούσαν την ελληνική γλώσσα (Αλεξανδρινή Κοινή);

Μήπως οι σημερινοί Τούρκοι δεν είναι, όπως και ο υπογράφων, Καππαδόκης, β’ γενιάς, εξισλαμισθέντες (εκ συμφέροντος) Βυζαντινοί (που κι αυτοί ήσαν Ρωμαίοι, Ελληνες, Πέρσες, Ασσύριοι και ό,τι άλλο);

Αλλωστε Ελληνες, όπως έγραψε ο Ομηρος (Ιλ. Β 683-4), ήταν οι κάτοικοι μικρής περιοχής της Κεντρικής Ελλάδας, της Θεσσαλικής Φθίας: «οι τ’ είχον φθίην ήδ’ Ελλάδα καλλιγύναικα».

Διωγμούς και σφαγές έκαναν όχι μόνο οι Οθωμανοί, αλλά και οι μακεδόνες και οι νεοέλληνες μικροϊμπεριαλιστές που εισέβαλαν στην Τουρκία το 1919 και έγιναν αιτία ξεκληρισμού 1.500.000 ελληνόφωνων και τουρκόφωνων ορθοδόξων.

Very affectionately yours,
Νικ. Κασνακίδης, Χαλάνδρι

Εις απάντησίν σας, σας αφήνω, αγαπητέ Νικ., σε διάλογο (αρχή κάθε δημοκρατίας) μέσω της στήλης με τον εν λόγω επιστολογράφο Στρατή Μουτζουρέλλη εκ Μυτιλήνης, παραθέτοντας παρακάτω ένα τμήμα της μακροσκελέστατης επιστολής του για τα Μικρασιατικά, τα οποία ήταν και η πρώτη σπίθα σ’ αυτή την «ιστορική» διαμάχη: «Ποιοι έκαψαν τη Σμύρνη; Αρκεί να διαβάσει κανείς τη μαρτυρία του αμερικανού προξένου Χόρτον και τα αρχεία του Αμερικανικού Ερυθρού Σταυρού. Εξάλλου, όταν ξέσπασαν σε πολλά σημεία “σαν αλυσίδα” οι πυρκαγιές, είχαν περάσει πέντε ολόκληρες ημέρες από τη φυγή των ελληνικών Αρχών. Ο Τουρκικός Στρατός είχε ήδη τον πλήρη έλεγχο της Σμύρνης. Οσοι ελλαδίτες στρατιώτες είχαν ξεμείνει ήταν αιχμάλωτοι. Οι Μικρασιάτες που είχαν υπηρετήσει στον Ελληνικό Στρατό εξοντώνονταν ομαδικά. Από 15 έως 45 ετών οδηγούνταν στην κόλαση της Ανατολίας. Ο Κεμάλ είχε εγκατασταθεί στο Κορδελιό και απολάμβανε το θέαμα. Είχε επιβάλει την “τελική λύση”. Καμιά σοβαρή προσπάθεια δεν έκαναν να περιορίσουν την καταστροφή. Φύλαξαν, όμως, πολύ καλά τον Μπας Οτουράκ (τουρκομαχαλά), την Ιταλική Σχολή και το Γαλλικό Προξενείο. Οι Νεότουρκοι είχαν εντατικοποιήσει την “Εθνοκάθαρση” με τη “λευκή σφαγή” και την ολοκλήρωσαν στη Δυτική Μικρασία, Πόντο και αλλού με την “κόκκινη σφαγή”, στις 17 Σεπτεμβρίου 1922, όπου ήταν και οι συμπαγείς ελληνικοί πληθυσμοί. Ο Κεμάλ, αφού “καθάρισε» σε λίγες μέρες τις πιο πλουτοπαραγωγικές και γειτονικές προς την Ελλάδα περιοχές, δεν φαινόταν να νοιάζεται για τις διάσπαρτες κοινότητες στην Ανατολία των λίγων χιλιάδων (87.000 στο Βιλαέτι Ικονίου, 70.000 στα Αδανα, 353.000 στην Τραπεζούντα κ.λπ.). Η ομογενοποίηση “η Τουρκία στους Τούρκους” θα ήταν εύκολη με αφομοίωση ή εξόντωση, όπως με τους Αρμενίους. Το είδαμε στους Ελληνες της Πόλης και της Ιμβρου. Το έργο αυτό το έφεραν εις πέρας ο Ινονού, ο Μεντερές κ.ά.».