[Ιστορίες Συνωμοσίας] Από το Μπόργκεν στον Σουλεϊμάν

Ο προχθεσινός εσπερινός μπροστά στην τηλεόραση είχε κάτι από τον Μεγάλο Απόδειπνο. Δεν ξέρω αν το πάθατε κι εσείς, εγώ πάντως έπειτα από κάθε αγόρευση είχα την έντονη διάθεση να σταυροκοπηθώ και να ζητήσω άφεση αμαρτιών. Ελέησόν με ο Θεός κατά το μέγα έλεός σου και κατά το πλήθος των οικτιρμών σου εξάλειψον το ανόμημά μου. Οτι την ανομίαν μου εγώ γιγνώσκω και η αμαρτία μου ενώπιόν μου εστί διά παντός.

Και ποια είναι, κατά τη γνώμη σας, η αμαρτία που με βάρυνε και θα με βαρύνει στον αιώνα τον άπαντα; Θέλει και ρώτημα; Αντί να καθήσω να δω Μπόργκεν και να παραδειγματιστώ από τη λειτουργία μιας υποδειγματικής δυτικής δημοκρατίας, εγώ κόλλησα στο κανάλι της Βουλής να δω τη συνέχεια του Σουλεϊμάν α λα ελληνικά. Με ταραχή και δειλία τής εκ του διαβόλου ημίν προσγιγνομένης,  ρίχτηκα ανενδοίαστα σε πάσα φαντασία απρεπή και επιθυμίαν βλαβερά. Ναι το ομολογώ. Μου άρεσε το σταυροκουμπωτό, το κόκκινο καρό σακάκι της Κόλλια – Τσαρουχά. Το λιμπίστηκα όπως η Εύα το μήλο του Αδάμ. Ευχαρίστως θα του το δάγκωνα κι ας με πηγαίνανε για κανιβαλισμό. Υστερα τους πήρε βέβαια και τους δύο ο διάβολος αλλά τι σημασία έχει; Η Εύα είχε εν τω μεταξύ μυηθεί στο μέγα μυστήριο της σύλληψης κι αυτά που λένε ότι τάχα μου ο Τσίπρας ζημιώθηκε από τη γνωριμία του με τον Σόιμπλε είναι καθαρή ζήλεια. Για να ενθαρρύνω μάλιστα την προσπάθεια, θα του στείλω από βδομάδα όλα τα επεισόδια του Μπόργκεν σε στικάκι. Τα καφασωτά του Σουλεϊμάν τα αφήνω στον Στρατούλη. Να μη μου σεκλετίζεται κάθε που τον «ρίχνουν» και του δίνουν τη χειρότερη θέση στους τηλεοπτικούς οντάδες.