Ελληνική απόβαση στο Φεστιβάλ Βερολίνου

Η Μυρτώ, η 14χρονη ηρωίδα της ταινίας του Θάνου Αναστόπουλου, αναζητά έναν απόντα πατέρα που δείχνει να αντιμετωπίζει κάθε σοβαρό πρόβλημα με τη μέθοδο της φυγής. Η ίδια, που τόσο τον αγαπά, αποδίδει στον εαυτό της ένα πολύ μεγαλύτερο κομμάτι ευθύνης από αυτό που της αντιστοιχεί αλλά δεν το ομολογεί ποτέ. Ζόρικο φορτίο η απόρριψη του πατέρα, αφήνει άσχημα κουσούρια.

«Η κόρη» βασανίζεται από την άρνηση μιας σκληρής αλήθειας, την αποδοχή της οποίας αναβάλλει μέχρι την τελευταία σεκάνς. Μια σειρά από γεγονότα αναλαμβάνει να την οδηγήσει εκεί, στο κλείσιμο αυτού του κύκλου, ο οποίος αρχίζει με την απαγωγή ενός μικρότερου αγοριού από τη Μυρτώ. Βλέπεις την ταινία και παγώνεις: σε ποιο από τα δύο παιδιά να δώσεις άδικο;

Δεν είναι η πρώτη φορά που ο Θάνος Αναστόπουλος επισκέπτεται το Βερολίνο – από εκεί «πέρασε» και η προηγούμενη ταινία του, η εξαίρετη «Διόρθωση», το 2008. Τον ρωτώ αν τελικά το σινεμά έχει εξελιχθεί σε μια ποικιλία εξωτικού φρούτου για τα φεστιβάλ του εξωτερικού. «Θεωρώ πως υπάρχει ένα νέο ρεύμα εδώ και κάποια χρόνια, πως κάτι άρχισε να αλλάζει στο ελληνικό σινεμά από το 2003 – ίσως και να ξεκίνησε με το “Σπιρτόκουτο” του Γιάννη Οικονομίδη.

Ηταν η εποχή που αρχίσαμε να μιλάμε για την ελληνική πραγματικότητα που κρύβεται κάτω απ’ το χαλί, κάτι που ουσιαστικά ξεκίνησε κάποια χρόνια πριν από την οικονομική κρίση. Σε κάθε κίνημα όμως υπάρχει και μια συγκυρία, και εδώ έπαιξε τον ρόλο της η όλη κατάρρευση που έκανε την Ευρώπη να στρέψει το βλέμμα της προς τα ‘δώ. Η μαγιά όμως προϋπήρξε».

Ο Θάνος Αναστόπουλος άρχισε τη φιλμική του σταδιοδρομία το 1989 με το μικρού μήκους φιλμ «Θεατής», στις αίθουσες όμως πρωτοεμφανίστηκε το 2004 με το πολυσύνθετο δράμα «Ολο το βάρος του κόσμου», το οποίο επιλέχθηκε από τα Φεστιβάλ του Ρότερνταμ, των Βρυξελλών και του Βελιγραδίου.

Η επόμενη του ταινία, η «Διόρθωση», ήταν η επίσημη πρόταση της χώρας για το ξενόγλωσσο Οσκαρ του 2009. Βραβεύτηκε ακόμη σε πλήθος από σημαντικά φεστιβάλ του εξωτερικού ενώ η «Κόρη» προβλήθηκε στις ελληνικές αίθουσες τον περασμένο Οκτώβριο.

ΑΝΤΙΞΟΕΣ ΣΥΝΘΗΚΕΣ. «Χαίρομαι για την επιλογή, κυρίως για τους συνεργάτες μου. Εργαστήκαμε κάτω από αντίξοες συνθήκες γι’ αυτό το φιλμ», λέει ο σκηνοθέτης. «Το ιδανικό για μένα είναι, φυσικά, κανένας να μη δουλεύει απλήρωτος, έστω και αν τελικά η αμοιβή δείχνει μικρή μπροστά στην όλη αυτή προσπάθεια – αλλά στο φινάλε είναι ωραίο να ξέρεις πως ο κόπος δεν πήγε χαμένος! Και φυσικά η προβολή στο Βερολίνο είναι ένα όπλο για μένα, για την επόμενη ταινία μου».

Μακάρι το όπλο να λειτουργήσει και εκτός συνόρων, γιατί στο εσωτερικό τα πάντα μοιάζουν μαρμαρωμένα. Οι έλληνες σκηνοθέτες σήμερα γυρίζουν τις ταινίες τους «αντάρτικα» ή με τη βοήθεια παραγωγών του εξωτερικού – ο δε Γιώργος Λάνθιμος αναγκάστηκε να αφήσει τη χώρα για να μην πετάξει την καριέρα του στα σκουπίδια.

Τελικά, τι άφησε πίσω του το περίφημο κίνημα των Κινηματογραφιστών στην Ομίχλη; Ο Θάνος Αναστόπουλος διστάζει να απαντήσει. «Διστάζω επειδή νιώθω πως δεν έχει περάσει ακόμα αρκετός χρόνος. Ξέρω όμως πως άφησε ένα στίγμα στη συνείδηση της κινηματογραφικής κοινότητας. Ηταν μια πραγματικά συλλογική κίνηση, έστω κι αν στράβωσε στην πορεία».