Υπερτίμησέ με, μάνα μ’, υπερτίμησέ με!

Της αρέσει της Ελλαδάρας – και του νεοελληναρά της – η υπερτίμηση. Τους λατρεύει τους εθνοσωτήρες, από τότε που δένανε τα σκυλιά με τα λουκάνικα μέχρι σήμερα, την ώρα της ανέχειας και της έκπτωσης.

Η υπερτίμηση αξιών, υπερτίμηση. Στον τομέα της τέχνης και των καλλιτεχνικών θεσμών ειδικά, το είδος ευδοκιμεί και δεν ερυθριά καν σαν ντομάτα τον Αύγουστο.

Ετσι τα τελευταία χρόνια η Ελλάδα της τεχνητής και φαντασιακής ευμάρειας και οι ταγοί του εκ-πολιτισμού της αρέσκονταν να υπερτιμούν. Τη μία έναν εθνοσωτήρα των καλλιτεχνικών πυροτεχνημάτων, την άλλη αγγλόφωνη ανεπώνυμη αοιδό – όχι υπερβολικά μακριά από το φάλτσο – ή το αρσενικό ανεπώνυμο επίσης ξενόγλωσσο ταίρι της. Είναι, βλέπετε, που είχαμε και το βλέμμα μας στραμμένο στα «ένδοξα Παρίσια» (ίσως και Πατήσια), που λέει και ο Μάνος Ελευθερίου.

Ετσι τους έκαναν μόδα. Με την υπερτίμηση, την υπερβολή και την ανυπαρξία αντιπρότασης και πραγματικής κουλτούρας (μάλλον και παιδείας). Και προέκυψαν μόνικες, γιούλια, βασιλικοί και γιορντάνια μέσα στη γενική κατήφεια να είναι Το Υπέρτατο στην ελληνική «καλλι-τεχνία».

Για να μας τσαμπουνάνε οι υπερτιμημένοι – πέρα από κάθε έννοια ταλέντου και αισθητικής – κάτι μεγαλεπήβολα «δεν μπορώ να απαρνηθώ τη χώρα μου και την έμπνευση που μου προσφέρει». Αυτό, εκφέροντας – όχι υποχρεωτικά σωστά, μουσικά – κάτι ημικαταθλιπτικά αγγλόφωνα (πάντα!) τραγουδάκια ή μεταποιώντας τον Τσιτσάνη σε άμπιεντ!

Αμ δεν φταίνε αυτοί. Οι υπερτιμημένοι. Φταίνε οι υπερτιμητές. Που τους υποδέχονται με έντυπους ανυστερόβουλους γλειφτικούς διθυράμβους για τις μόνικες συναυλίες τους.