e-mail

Ας ριμάρουμε σε πατάτες

Αγαπητή Φοίβη,

Ως τακτικός αναγνώστης σας σάς εύχομαι εγκαρδίως και ειλικρινώς Καλή Χρονιά και μη χειρότερα.

Με έχουν αρκετά ζαλίσει τελευταία οι πολιτικοί, οι δημοσιογράφοι, οι συμπολίτες μου, η αφαίμαξη της σύνταξής μου, οι διάφοροι οικονομολόγοι, οι υφιστάμενοι του κ. Στουρνάρα που τον εκθέτουν ανεπανόρθωτα, οι «πατάτες» κυβερνητικών και κρατικών εν γένει παραγόντων και οι αϋπνίες μου από την περιρρέουσα αβεβαιότητα για το μέλλον αυτού του τόπου.

Χθες στην κρατική τηλεόραση έβλεπα κάποιον κύριο βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ με γραβάτα (προβάρει προφανώς κοστούμι για μελλοντική υπουργική θέση…) να ομιλεί ακατάπαυστα διακόπτοντας τους συνομιλητές του ως «η άμωμος παρθένος», μονοπωλιακός (το κόμμα του δηλαδή) υπέρμαχος στον αγώνα εναντίον της φοροδιαφυγής.

Ολοι οι άλλοι, δηλαδή, πιθανώς είμαστε μίσθαρνα όργανα της διεθνούς χρηματιστηριακής μαφίας και συγκαλύπτουμε τους φοροφυγάδες. Πολύ θα επιθυμούσα να γινόταν ενδελεχής έρευνα από το ΣΔΟΕ για τα εισοδήματα, τις καταθέσεις και την περιουσία του εν λόγω κυρίου «βουλευτή-δικηγόρου» (μετά συγγενικών προσώπων φυσικά).

Δεν γνωρίζω αν η έρευνα της προανακριτικής επιτροπής οδηγήσει στα πραγματικά γεγονότα περί των διαφόρων λιστών καταθετών εξωτερικού. Νομίζω όμως ότι αυτή θα έπρεπε να είχε προηγηθεί από τις αρμόδιες Αρχές, πριν να μετατεθεί στα ΜΜΕ – εν είδει σαπουνόπερας – και στηθούν ήδη οι «κάλπες απαγχονισμού» πιθανών ενόχων στη Βουλή και στα δικαστήρια.

Απορώ δε πώς τα ανερχόμενα κόμματα στις δημοσκοπήσεις της βούλησης του κυρίαρχου και σοφότατου ελληνικού λαού δεν ενοχοποίησαν ακόμη και τον Κωνσταντίνο Καραμανλή που μας έριξε στον λάκκο των τοκογλύφων της ΕΟΚ, τον Κώστα Σημίτη που μας έβαλε στην ΟΝΕ, τον ανιψιό Κ. Καραμανλή τον νεότερο που «επανίδρυσε το κράτος» και άλλους πολιτικούς όλου του πολιτικού φάσματος, που συγκαλύπτουν τόσα χρόνια με την αδράνειά τους τη φοροδιαφυγή…

Θα ήθελα πάντως να σας εκφράσω την απορία μου για το πόσο παράνομο θεωρείται να έχει κάποιος τις οικονομίες ολόκληρης ζωής (που έχουν μάλιστα υπερφορολογηθεί όταν τυχαίνει να ανήκει στα γνωστά υποζύγια) σε τράπεζα της ΕΕ ή πόσο ανήθικο είναι με την πιθανότητα κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ να αποσύρει τις οικονομίες του από τις ελληνικές τράπεζες και να τις κρύψει στα μαξιλάρια ή «όπου δει», για να μην τις κάνει ο νεανίας μελλοντικός σωτήρας της Ελλάδας δραχμούλες.

Γηράσκω αεί απορώντας…

Yμέτερος, Κυριάκος Παπαϊωάννου,
Θεσσαλονίκη

ΥΓ: Αναμένω «καβαφικήν απάντηση», μια και ήρξατο το του Καβάφη Ετος.

Καβάφη περιμένατε, αγαπητέ Κυριάκο, κάτι σε νεότερο καβαφισμό με πατάτες αντιπροτείνω. Ολίγον Λάκη Παπαδόπουλο με τα Ψηλά Ρεβέρ: «Εχεις πατάτες στο μυαλό και σπανακόρυζο / και στην καρδιά ένα χοντρόπετσο βουβάλι / όμως μια μέρα αν δε σε δω με πιάνει κόψιμο / στα είκοσι η πίεση και νιώθω ζάλη»; Ή ολίγον Τζίμη Πανούση: «Εχω στο στήθος χαραγμένη την εικόνα / της κουφάλας της Μαντόνα / ξέρω του μάρκετινγκ τα κόλπα και τα χούγια / που μετατρέπει τις πατάτες σε αγγούρια»; Ας τους τα αφιερώσουμε λοιπόν…

Ποιοι νικητές; Μόνον νικημένοι!

Αγαπημένη Φοίβη,

Επειδή βλέπω πως κατά καιρούς κάνετε μνεία στην Αισθητική, που κάποιοι μέσα στις δυσκολίες και την έκπτωση των ημερών χτυπούν αλύπητα ή την προσβάλλουν κατάφωρα, ήθελα να σας ενημερώσω για μια αισθητική παρατυπία (ας χρησιμοποιήσω μιαν ελαφριά λέξη) που διαπίστωσα στον δίσκο «Rock Of My Soul» του πολύ καταρτισμένου κατά τα άλλα, δεξιοτέχνη κιθαρίστα Παναγιώτη Μάργαρη.

Δεν είναι ο ίδιος το αντικείμενο αυτής της επιστολής. Ούτε όλες οι διασκευές στα ελληνικά γνωστών ροκ τραγουδιών με έλληνες τραγουδιστές. Δεν θα πάρω στο στόμα μου, όπως τολμά εκείνη, ούτε την εκδοχή του «Nothing Else Matter» των Metallica από τη Φωτεινή Δάρρα.

Θα μείνω στο ντουέτο «Where The White Roses Grow», που είχαν τραγουδήσει ο Νικ Κέιβ και η Κάιλι Μινόγκ, και στη συγκεκριμένη έκδοση ακούγεται από τον Διονύση Τσακνή και τη Μελίνα Κανά. Δεν φτάνει, λοιπόν, που περνάει στα ελληνικά και χάνει πολλή από την αίγλη του το τραγούδι, δεν φτάνει που αποκτά τίτλο «Γλυκιά φυλακή», αλλά ακούγεται και τόσο γλυκερό και ξενέρωτο με στίχους όπως «Στις φλέβες μου είσαι η φλόγα / Κι ο αέρας τη σάρκα μου καίει / Στων ερώτων την άγνωστη χώρα / Νικητές, νικημένοι κι ωραίοι». Ειδικά αυτό το τελευταίο η δική μου τουλάχιστον αισθητική, αν όχι και η αισθητική του τραγουδιού και όλης αυτής της σχολής, δεν το αντέχει. Καθόλου!

Με εκτίμηση,
Ελένη Χατζησωτηρίου,
εκπαιδευτικός

Σωστά αφήνετε απέξω την πολυπράγμονα Φωτεινούλα, αγαπητή Ελένη. Γιατί μπορεί κάποιος να θυμηθεί το ροκ ρητό ότι κάθε φορά που ακούγεται η δική της εκδοχή του «Nothing Else Matters», κάπου, σε κάποια γωνιά του πλανήτη, κάποιος χεβιμεταλάς σπάει την κιθάρα του – ίσως και την κεφάλα του! Τώρα, για το τσάκνειον άσμα δεν μου επιτρέπει η καταγωγή μου, η αγωγή μου (και μάλλον και η εφημερίδα) να παραθέσω εδώ τι ακριβώς σπάει ο Νικ Κέιβ, να μη σας πω και η Κάιλι Μινόγκ, κάθε φορά που ακούγεται το εμπνευσμένο «Νικητές, νικημένοι και ωραίοι» (τα υπόλοιπα δεν τα επαναλαμβάνω, για ευνόητους λόγους αισθητικής).