[Ενστάσεις] Η πολιτική αλλιώς

Πριν από ημέρες, μια παρέα οργισμένων νέων, θεωρώντας τη βίλα Αμαλία ιδιοκτησία ενός κινήματος που αυτοπροσδιορίζεται στον αντιεξουσιαστικό χώρο, προπηλάκισε τον δήμαρχο Αθηναίων Γιώργο Καμίνη. Εκείνος δεν έδειξε να φοβάται, αμύνθηκε, αντέταξε επιχειρήματα, είπε ότι το κατειλημμένο κτίριο το οποίο εκκενώθηκε από την Αστυνομία ήταν αναξιοποίητη περιουσία του δήμου, και εισέπραξε βρισιές και απειλές. Αργότερα, δήλωσε ότι θα συνεχίσει να διεκδικεί τα διεσπαρμένα περιουσιακά στοιχεία των δημοτών κι ότι θα συνεχίσει να πολιτεύεται στο πλαίσιο των αρμοδιοτήτων του, προτάσσοντας τις ιδέες του και τη νομιμότητα.

Πριν από δύο ημέρες ο ίδιος δήμαρχος είχε το καθιερωμένο κοπή-τη-πίτα. Ο εκπρόσωπος της Χρυσής Αυγής (κάποτε αμιγώς παγανιστικής, αλλά οι παγανιστές δεν έχουν ψήφους) διαμαρτυρήθηκε εντόνως διότι «ο άθεος Καμίνης» αρνήθηκε να κόψει «το πατροπαράδοτο κομμάτι του Χριστού». Το γεγονός, ασήμαντο καθεαυτό, έχει φυσικά τον συμβολισμό του. Ο Καμίνης είπε χωρίς περιστροφές ότι η δουλειά του δεν είναι να διαχειρίζεται τα του Θεού, άλλοι είναι αρμόδιοι στις κοινωνίες για τη θρησκευτική πίστη, ότι δουλειά του είναι οι υποθέσεις των ανθρώπων – εν προκειμένω οι υποθέσεις της πόλης όπου έχει εκλεγεί.

Ο Καμίνης επιμένει να απευθύνεται στους πολίτες με τον ίδιο τρόπο που τους απευθυνόταν όταν εξελέγη. Δεν υποστέλλει την ιδεολογική ταυτότητά του, δεν επιχειρεί να προσεταιριστεί ομάδες επιρροής και ιδιαίτερα λόμπι. Πασχίζει σε μια δύσκολη πόλη, επικαλείται κάποια στοιχεία που υποδηλώνουν σοβαρή προσπάθεια νοικοκυρέματος, έχει ελιχθεί στις κόντρες με τον συνδικαλισμό στον δήμο αλλά και έχει σαφώς προσδιορίσει τα σημεία από τα οποία δεν θα υποχωρήσει. Εχει ήττες και μικρές νίκες. Δεν είναι ξύλινος – και για την εικόνα του μάλλον αδέξιος. Αν ήταν πολιτικός σαν αυτούς που ξέρουμε θα είχε προσέξει να μην καθυστερήσει να αναγγείλει την έλευση του νέου έτους. Εκείνος αδιαφόρησε, ήθελε να πει κάτι που ξεπερνούσε το τυπικό.

Ο Καμίνης, με γερή νομική και πολιτική κατάρτιση, θα μπορούσε να κάνει τη διαφορά. Ξέρει ότι για τη δουλειά που θα κάνει θα κριθεί στο τέλος κι όχι για τα φούμαρα που θα μπορούσε να πουλήσει. Αλλά δεν μπορεί, θα πρέπει να τον έχει προβληματίσει σοβαρά ότι αυτός εισπράττει απειλές και προπηλακισμούς από τα άκρα, κάτι που δεν συνέβη με τους προκατόχους του, τον Νικήτα Κακλαμάνη ή τον Δημήτρη Αβραμόπουλο. Ισως βέβαια αυτό να οφείλεται στο ότι εκείνοι είχαν οχυρωθεί στα κλισέ της πολιτικής, καβαντζωμένοι συστηματικά στην ιστορία, έναν «δρόμο στρωμένο από τον διάβολο με κατεστραμμένες αξίες» κατά τη γνωστή φράση του Μαξ Βέμπερ. Ενώ τούτος δεν έχει να επικαλεστεί καμία ιστορία, ενώ παλεύει με θεούς και δαίμονες, δηλαδή με την άγρια πραγματικότητα. Δήμαρχε, πρόσεχε.