[Στην ανάπαυλα] «Ευχαριστώ. Επίσης»

Καλή χρονιά λοιπόν. Κι όποιος δεν το θέλει το μάτι να του βγει. Αλλά κομμάτι δύσκολο το βλέπω.

Αλλαξαν πρόσωπο οι καιροί. Μας πιάσανε στη φάκα.

Το νόστιμο είναι πως εμείς μόνοι μας τη στήσαμε ετούτη την παγίδα. Βάλαμε στη μέση και το τυράκι και μετά ορμήξαμε να το φάμε. Μπαμ. Πάρ’ το μέσα το τρωκτικό.

Τώρα άλλοι μετράνε πληγές, άλλοι αυτομαστιγώνονται, άλλοι κοιτούν με απορία τον ουρανό, μερικοί ψάχνουν να βρουν το πρόσωπό τους στις λίστες Λαγκάρντ ίσως γιατί μόνο εκεί υπάρχει αλλιώς μένουν απρόσωποι στην κοινωνία, λίγοι μας βλέπουν πίσω απ’ τα κάγκελα, κάποιοι άστεγοι βρίσκουν απάγκειο στο κούφωμα της ίδιας τράπεζας που τους πήρε τη στέγη, μια κυρία στην πλατεία έκανε αγιασμό, ορισμένοι αγαθοί δεισιδαίμονες είναι πικραμένοι γιατί τους ξεγέλασε το τέλος που τους έταξε το ημερολόγιο των Μάγιας (Μελάγια).

Αλλοι, πάλι, επαναστατούν μ’ έναν λίαν πρωτότυπο τρόπο, τον εξής. Φεύγουν αλλόφρονες απ’ τις γραμμές του ΠΑΣΟΚ που κατέστρεφαν επί χρόνια τα πάντα, για να εισέλθουν περιχαρείς στο Σύριζα και να καταστρέφουν από κει. Απ’ αυτό το μετερίζι.

Τέλος οι περισσότεροι, ιθαγενείς και μόνιμοι κάτοικοι Απογοητεύσεως* κλείνουν πόρτες και παράθυρα, πέφτουν στο κρεβάτι, σκεπάζονται με την τηλεόραση και κοιμούνται τον ύπνο τον ένοχο ψάχνοντας έγχρωμα όνειρα να τα φορέσουν γιατί δεν τα μπορούνε πια τα μαύρα.

Μ’ αυτά και μ’ αυτά βγήκα κι εγώ παραμονές στο κέντρο να πάρω μιαν ανάσα. Και πήρα μια τρομάρα.

Ισως ήταν λάθος που πήγα ν’ αρχίσω όπως παλιά απ’ την Ομόνοια. Την έχουν ταπετσάρει με αλεξανδρινά και στη μέση ένα άθλιο κατασκεύασμα που υποτίθεται είναι φάτνη, με κάτι ανθρωπάκια από πολύ πεπιεσμένο χαρτί, όλη η αγία οικογένεια με σύνδρομο Ντάουν, ο Θεός να με συγχωρέσει. Τους συμπαραστέκεται δε μια, καμήλα θα την πω, γιατί δεν μπορούσα να την καλοδώ. Την είχαν σκεπάσει μ’ ένα κομμάτι νάιλον μην της βρέξει η βροχή τη χάρτινη καμπούρα και έρθει και ισιώσει το εξόγκωμα και τα χάσαμ’ όλα.

Μου πέσανε τα μούτρα. Πήρα τα πόδια μου να πάω Σύνταγμα. Τι το ‘θελα ο αστόχαστος.

Με το που βγάνεις απ’ την Ερμού και βλέπεις την πλατεία σκαλώνει το μάτι σου σε μια τριώροφη σκαλωσά όπου σε κάθε πάτωμα κάτι εξαθλιωμένα ελατάκια προσπαθούν να κάνουν Χριστούγεννα. Στην κορφή του ικριώματος περιστρέφονται γύρω απ’ τον εαυτό τους δυο, τρεις αντιαεροπορικοί προβολείς, ενώ συγχρόνως νάιλον νεροσωλήνες παραγεμισμένοι με λαμπάκια αναβοσβήνουν τρεχαντήρι.

Τώρα αυτό το εξάμβλωμα είναι δημιούργημα φοιτητών της Σχολής Καλών Τεχνών. Τι να πεις;

Να πηγαίνουμε πού και πού σε κάνα μουσείο παιδιά ε; Καλός ο Χιρστ, ο Κουνς και η Τρέισι Εμιν, το μεταμοντέρνο η αποδόμηση και τα ρέστα, αλλά να ρίχνουμε και μια ματιά και σε τυχόν Καραβάτζο να πούμε. Δεν θα πάθουμε και καμιά αποκόλληση του αμφιβληστροειδούς. Αντε μπράβο.

Ωραία η βίλα Αμαλία ωραίο και το Αβατο, αλλά πού και πού μια ενασχόληση με το θέμα σου δεν κάνει και κακό.

Γύρισα τα μάτια μου στο δίπλα στολισμένο κυπαρίσσι. Αλλη ευχάριστη έκπληξη. Καταστόλιστο με λαμπάκια μπλε ελεκτρίκ. Λες κι είχε σηκωθεί όρθιος ο διάδρομος προσγείωσης του Ελ. Βενιζέλος σε στάση προσοχής. Δέστε τις ζώνες σας απογειωνόμαστε.

Πήγα κι εγώ για να γλιτώσω να χωθώ σ’ ένα βιβλιοπωλείο μπας κι ανασάνω κάπως. Ανοίγω στην τύχη ένα βιβλίο – Ελύτης – διαβάζω, να πιω λίγο νερό να ξεδιψάσω.

«Αλλοι με τις κοινωνικές τους θεωρείες

Πολλοί κραδαίνοντας απλώς λουλούδια

Κάθε καιρός και η Ελένη του.

Από το στοχασμό σου πήζει ο ήλιος

μες στο ρόδι κι ευφραίνεται».

Καλή χρονιά.

Απογοήτευσις: μεγάλη πόλις – πρωτεύουσα που εκτείνεται διεσπαρμένη σε όλη την επικράτεια.