[Ιστορίες συνωμοσίας] Τα φώτα της ράμπας

Την περιμέναμε όπως το Αγιο Φως κι αυτή έσκασε πάνω μας σαν τον λίβα που καίει τα σπαρτά. Παρ’ όλα αυτά είναι ασφαλέστερο να κάνεις υποθέσεις για το περιεχόμενο της λίστας Λαγκάρντ παρά να βάλεις το χέρι σου στον καλλιτεχνικό χώρο. Ο τύπος των ήλων δεν είναι παντού ο ίδιος και είναι εντελώς αδύνατον να μαντέψεις τι σόι κάδρο στήριζε το κάθε καρφί που λείπει από τον τοίχο.

Πάνω στην ώρα αποφάσισε να απεργήσει και το ΣΕΗ. Πάνω που ο κόσμος τρέχει στα θέατρα αντί για τα καπηλειά και τα ντελικατέσεν. Κι όμως, κοντεύει να κλείσει μια δεκαετία που οι πιο σημαντικές παραστάσεις ανεβαίνουν με πενταροδεκάρες και η πενία των ηθοποιών έχει καταντήσει συνώνυμο της καλλιτεχνικής τους επάρκειας. Οι «τυχεροί» των κρατικών θεάτρων, ακόμη κι αυτοί απολαμβάνουν το μεροκάματο του τρόμου, ενώ οι δικτυωμένοι με τα τηλεοπτικά βλέπουν τον Σουλεϊμάν όπως έβλεπαν οι Μωραΐτες τον Ιμπραήμ το 1825.

Δεν ξέρω αν φταίει η μπουρτζοβλαχιά των «χορηγών» ή οι κακές μας συνήθειες, στον κινηματογράφο πάντως οι λίγες πληρωμένες δουλίτσες είναι ντροπής πράματα. Ας χαίρονται τον Λάνθιμο, την Αθηνά Τσαγκάρη και τον Φίλιππο Τσίτο οι ξένοι θεσμοί και τα ξένα media, τζιβαέρι μου. Ας χαίρονται κι ας δοξολογούν τον νεαρό  Σταθουλόπουλο που βρέθηκε στο διεθνές διαγωνιστικό του Φεστιβάλ Βερολίνου και τον μικρομηκά Γιώργο Ζώη που ήταν φέτος υποψήφιος για το ευρωπαϊκό βραβείο Φελίξ. Δεν θέλω να σας πικράνω αλλά με το ίδιο βραβείο είχε τιμηθεί κάποτε και ο Θόδωρος Αγγελόπουλος ενώ το φετινό Φελίξ το κέρδισε η αυτού μεγαλειότης ο Μίκαελ Χάνεκε. Δεν θέλω να σας πικράνω αλλά την ίδια ώρα εμείς εδώ κλαίμε πάνω από το πτώμα της απογευματινής ψυχαγωγικής ζώνης.