Η πορνογραφία του φτωχού

Οι δεκαετίες του 1920 και του 1930 στην Αμερική δεν ήταν πουριτανικές, αλλά όπως και να το δει κανείς, η συζήτηση και γενικότερα η φιλολογία για το σεξ ήταν απαγορευμένη. Η πορνογραφία διωκόταν – και είτε σε περιβάλλοντα της πόλης είτε στο ύπαιθρο της βαθιάς Αμερικής ο ερωτισμός καλλιεργούνταν, κυρίως, από τους υπαινιγμούς βασικά του κινηματογράφου, που  κατέληγαν να ξυπνούν τις φαντασιώσεις των στερημένων σεξουαλικά κοινωνικών ομάδων, ιδίως των εφήβων. Οι οποίοι, στην πραγματικότητα, μπορούσαν να φαντασιώνονται μόνο χάρη στον κινηματογράφο. Οι άνδρες είχαν την ελευθερία να φαντασιώνονται κάτι πιο στενό με τις μοιραίες γυναίκες της οθόνης (να τις επιθυμείς πάντα, να μην τις έχεις ποτέ!), οι γυναίκες να ταυτίζονται με τους σταρ του βωβού.

Εκτός από τον κινηματογράφο, πάντως, μεγάλη άνθηση στα λαϊκά στρώματα του πληθυσμού είχαν τα κόμικς ( ο «κινηματογράφος του φτωχού»), τα οποία δημοσιεύονταν με τη μορφή στριπ ή ολοσέλιδων εβδομαδιαίων ιστοριών στις εφημερίδες, έφταναν σε κάθε γωνιά της αμερικανικής επικράτειας και, δικαίως, αποκαλούνταν: κινηματογράφος του φτωχού. Οι χαρακτήρες του Ντίσνεϊ, ο κοσμοναύτης Φλας Γκόρντον, ο Ποπάι το ναυτάκι, ο ντετέκτιβ Ντικ Τρέισι ήταν από τα χαρακτηριστικότερα σήματα της ποπ κουλτούρας – αλλά, παρότι η πολιτική ορθότητα δεν υποχρέωνε τους αφηγητές των κόμικς της εποχής να καταφεύγουν σε μανιχαϊσμούς και ηθικολογικά κλισέ, τα ερωτικά τους δεν αγγίζονταν.

Και τότε κάποιοι καλλιτέχνες αποφάσισαν να φτιάξουν τα πρώτα πορνογραφικά κόμικς στην ιστορία. Ως βάση και υλικό χρησιμοποίησαν τις ιστορίες των διάσημων κόμικς ηρώων της εποχής τους, πολλές φορές μιμούμενοι και το σχεδιαστικό στυλ των πρωτοτύπων.

Τα κόμικς αυτά τυπώνονταν παράνομα, συχνά σε υπόγεια τυπογραφεία, ακόμα και σε αυτοσχέδιες αναπαραγωγικές μηχανές. Το χαρτί τους ήταν φτηνό και καταστρεφόταν εύκολα, συχνά ήταν κακοτυπωμένα, κακοσυρραμμένα – αλλά πολύ γρήγορα έλαβαν παγκόσμια διάδοση. Οι γονείς άρχισαν να κοιτάζουν κάτω από τα στρώματα των δωματίων των παιδιών τους όπου περνούσαν την εφηβεία, αλλά τίποτα δεν μπορούσε να σταματήσει τη διάδοσή τους. Και μολονότι παράνομα, τα λίγες χιλιάδες αντίτυπα που είχαν κυκλοφορήσει τη δεκαετία του 1920, πολύ σύντομα διαδόθηκαν παντού. Υπολογίζεται ότι στα μέσα της δεκαετίας του 1930 συνολικά διακινούνταν περί τα είκοσι εκατομμύρια αντίτυπα σε ολόκληρη την Αμερική. Τα έβρισκες παντού, όπως άλλωστε παντού έβρισκες και αντίτυπα της Βίβλου. Γι’ αυτό και τα είπαν Βίβλους της Τιχουάνα.

Πού εμπλέκεται η Τιχουάνα, η πόλη του Μεξικού με την εκρηκτική εγκληματικότητα, με τα παράνομα σεξουαλικά κόμικς; Στην πραγματικότητα, πουθενά – ή ελάχιστα. Ακόμα και αν σε ορισμένες από αυτές τις εκδόσεις αναγράφονταν απίθανοι τόποι έκδοσης («Ταμπάσκο, Μεξικό», «Αβάνα, Κούβα»), στην πραγματικότητα φτιάχνονταν και τυπώνονταν στη Νέα Υόρκη, στο Σικάγο, στη Βαλτιμόρη, ακόμα και σε μικρές πόλεις διάσπαρτες στην Αμερική.

Οι φαντασιώσεις της Ολιβ Οϊλ για τον Ποπάι, τον αγαπημένο ναύτη της, ήταν συχνά υλικό ενός πορνογραφήματος γεμάτο ερεθιστικές υπερβολές αλλά και πολλή πλάκα – και μολονότι η καρδιά της διασημότερης γυναικείας φιγούρας του Ποπάι ήταν δοσμένη στον αγαπημένο της σπανακοφάγο ζόρικο τύπο, δεν είχε ιδιαίτερο πρόβλημα να εκχωρήσει το κορμί της και σε άλλους ήρωες του κόμικς, τον χοντρούλη παμφάγο Γουίμπι αλλά ακόμη και στον δύστροπο και βάναυσο Μπρούτο. Ο ντετέκτιβ Ντικ Τρέισι, που ο Τσέστερ Γκουλντ, ο δημιουργός επέμενε να τον σχεδιάζει προφίλ, έπιανε δουλειά από το πρώτο καρέ, αλλά αντί να αναζητήσει το νήμα της απιστίας του συζύγου της κυρίας γινόταν το όχημα για να πληρώσει τον άπιστο με το ίδιο νόμισμα.

Συχνά, οι ιστορίες εισέδυαν στα άδυτα της ιδιωτικής ζωής διαφόρων σταρ, πρωτίστως γυναικών – για το ανδρικό κοινό που, ούτως ή άλλως, ήταν η βασική πελατεία. Κάποιες άλλες φορές, χρησιμοποιήθηκαν ως ήρωες πολιτικά πρόσωπα. Για να αποδειχθεί ότι, στο ημίφως της παρανομίας, οι σχεδιαστές και οι εκδότες που μυούσαν (με το αζημίωτο) στην ερωτική αποχαλίνωση το κοινό τους ήταν αριστεροί. Γι’ αυτό τον λόγο, άλλωστε, ο Ιωσήφ Στάλιν ήταν αυτός που εξασφάλιζε την τελευταία διείσδυση στο τελευταίο καρέ ιστοριών στις οποίες πρωταγωνιστούσαν αντίπαλοί του – ο Χίτλερ και ο ηγέτης της Εθνικιστικής Κίνας Τσανγκ Κάι-Τσεκ.