[Επιφυλλίδα] Δεν είμαστε όλοι οι Ελληνες μια οικογένεια

Είμαστε μια μικρή κοινωνία, αλλά σε καμιά περίπτωση δεν είμαστε μια οικογένεια. Διαχώρισε τις ευθύνες του ο Ανδρέας Λοβέρδος, ούρλιαξε η Ζωή Κωνσταντοπούλου, ο Ιερώνυμος συμβούλεψε ψυχραιμία όσον αφορά τη Χρυσή Αυγή.

Εφυγε από το ΠΑΣΟΚ αλλά θα πάει στον ΣΥΡΙΖΑ η Μαριλίζα Ξενογιαννακοπούλου; Σαν να πρόκειται για τα διαπρεπή μέλη μιας οικογένειας που, προκειμένου να καμαρώνουν για τις επιδόσεις τους έχουν αποφασίσει τα υπόλοιπα μέλη να μείνουν στη σκιά.

Λοιπόν, μια για πάντα. Τα διαπρεπή αυτά μέλη έχουν απόλυτη σχέση με εκείνες τις δομές μιας κοινωνίας που δεν της επιτρέπουν να αλλάξει. Οσο επαναστατικά, αναρχοαυτόνομα, προκλητικά κι αν συμπεριφέρονται δεν θα είχαν τόσο μεγάλο μερίδιο στη δημόσια πίτα αν εξαιτίας τους κινδύνευε – τι λέμε; Τρελαθήκαμε φαίνεται και εμείς – η υπάρχουσα κοινωνική κατάσταση.   Ατακτούν, ουρλιάζουν, νουθετούν, αλλά εκ του ασφαλούς. Ακριβώς σαν να πρόκειται για μια θεατρική παράσταση με τους πρωταγωνιστές, τους δευτεραγωνιστές και τους τριταγωνιστές που, όσο δραματικό κι αν είναι το έργο που παίζεται, κανείς στο τέλος δεν πρόκειται να ματώσει πραγματικά.

Αλλά η πολιτική κατάσταση μιας χώρας, πιο συγκεκριμένα της δικής μας, δεν είναι θεατρική παράσταση. Γιατί υπάρχουν άνθρωποι που ματώνουν πραγματικά και δεν είναι όσοι ατακτούν, ουρλιάζουν ή νουθετούν ψυχραιμία για λογαριασμό των άλλων.

Επειδή όμως πρόκειται συνήθως για πολιτικούς, έχουν έτοιμη την απάντηση-καραμέλα ότι «εσείς μας εκλέξατε». Γιατί  όμως, μας προταθήκανε άλλοι και δεν τους προτιμήσαμε;  Δεν είναι επ’ ουδενί ίδιες οι ευθύνες. Αλλοι φάγανε πολλά, άλλοι πολύ λιγότερα, άλλοι ελάχιστα, άλλοι καθόλου. Συνεπώς δεν μοιράζονται όλοι τον ίδιο βαθμό ευθύνης. Κοντεύουμε σχεδόν, με το πνεύμα αυτό που θέλει την κοινωνία μας να αποτελεί τον μετασχηματισμό μιας και μόνης οικογένειας, να θεωρούμε τον εαυτό μας – ακόμη και τον φτωχότερο Ελληνα – ότι διεκδικούσαμε εξίσου όλοι μας το οικόπεδο του Τσοχατζόπουλου στο Βερολίνο, αλλά μας πρόλαβε την τελευταία στιγμή ο ίδιος γιατί έδωσε καλύτερη τιμή!

Αν ο Τσίπρας, η Κωνσταντοπούλου, ο Λαφαζάνης ήταν πραγματικά επικίνδυνοι δεν θα είχανε την προβολή που έχουν. Το «σύστημα» θα ήξερε πολύ καλά να προφυλαχτεί. Οπως επίσης αν ήμασταν πραγματικά έξυπνοι άνθρωποι, θα έπρεπε τελικά να έχουμε στήσει άγαλμα του Κίμωνα Κουλούρη όταν είπε στο περιπολικό που τον καταδίωξε το περίφημο: «Ξέρετε ποιος είμαι εγώ;».

Συνόψιζε με τον πιο εύγλωττο τρόπο το πρόβλημα της ελληνικής κοινωνίας, ότι οι άνθρωποι της εξουσίας, ακόμη κι όταν έχουν υποχρεωθεί να την ξακαβαλικέψουν, παραμένουν προνομιούχοι, δηλαδή ασύστολοι. Εμείς την απόφανση του Κουλούρη την είδαμε ηθικολογικά, πως τάχα μου καταγγέλλοντάς την δεν θα τολμήσει κανείς πολιτικός να την επαναλάβει στο μέλλον. Χωρίς να σκεφτόμαστε πως είναι πολύ πιθανό να μην την επαναλάβει με τα λόγια, αλλά να την εξυπονοεί με τη συμπεριφορά του, πράγμα ακόμη χειρότερο. Ετσι ώστε να παραμένει ανεντόπιστο το πραγματικό πρόβλημα και στην ουσία τίποτε να μην αλλάζει – πολύ φοβάται κανείς στον αιώνα τον άπαντα.