[Ενστάσεις] Ενα σιωπηλό μήνυμα

Αύριο στις 3 μετά το μεσημέρι διοργανώνεται μια διαφορετική πορεία. Ξεκινά από τη Βουλή και προγραμματίζεται να καταλήξει στην Ακρόπολη. Στη διαδήλωση αυτή δεν θα υπάρχουν συνθήματα – όσοι πορευθούν θα το κάνουν σιωπηλοί.

Μήπως δεν έχουν αίτημα; Κάθε άλλο. Η πορεία διοργανώνεται από το Ευρωπαϊκό Αντιρατσιστικό Κίνημα (EGAM), τη στηρίζουν προσωπικότητες διεθνούς εμβέλειας, όπως ο νομπελίστας θεατρικός συγγραφέας Ντάριο Φο ή ο Μπερνάρ-Ανρί Λεβί, και στόχος της είναι η καταδίκη της Χρυσής Αυγής και γενικότερων φαινομένων ρατσισμού και μισαλλοδοξίας εναντίον των ξένων και όσων διαφέρουν από εμάς – ασχέτως αν βρίσκονται στη χώρα μας ή στην Ευρώπη νομίμως ή όχι. Συμμετέχουν σε αυτήν εκπρόσωποι των μεταναστευτικών οργανώσεων, ο Δήμος Αθηναίων με επικεφαλής τον δήμαρχο Γιώργο Καμίνη, συμμετέχουν όμως και πολιτικά κόμματα: το ΠΑΣΟΚ και η ΔΗΜΑΡ συνυπάρχουν με τον ΣΥΡΙΖΑ αλλά και με κινήσεις του φιλελεύθερου χώρου και τη Δράση. Και θα ήταν θαυμάσιο αν έθεταν υπό την αιγίδα τους την πορεία η ΝΔ και το ΚΚΕ, διότι θα αποδεικνυόταν εμπράκτως ότι όταν πρόκειται για τις πανανθρώπινες αξίες, όταν δηλαδή πρόκειται για τον σεβασμό του άλλου και για την υπεράσπιση του ανοιχτού χαρακτήρα της κοινωνίας μας, τα κόμματα βάζουν στην άκρη τις επιμέρους διαφορές τους – ενώ με τη δράση τους αποδοκιμάζουν τους ακραίους, τις έξαλλες φωνές στο εσωτερικό τους.

Τέτοιου τύπου συγκεντρώσεις επιχειρήθηκαν κάποιες φορές, όχι με κομματική ομπρέλα, αλλά μπροστά σε γεγονότα που θα μπορούσαν να δικαιολογήσουν τη μαζικότητα. Μία απ’ τις συγκεντρώσεις αυτές ήταν μπροστά από τη Μαρφίν, μετά τον θάνατο τριών ανθρώπων, έπειτα από τον εμπρησμό του κτιρίου στη διάρκεια διαδήλωσης. Δυστυχώς, συγκεντρώθηκαν μερικές εκατοντάδες πολίτες μόνο, άναψαν ρεσό για τους αναγκαίους συμβολισμούς και διαλύθηκαν ησύχως, παραδίδοντας το πεδίο σε ό,τι μάθαμε τις τελευταίες δεκαετίες να θεωρούμε κανονικότητα. Θα ήταν, και τότε, μια καλή ευκαιρία για τα πολιτικά κόμματα να δηλώσουν ότι σέβονται την ανθρώπινη ζωή, ότι κανενός είδους διαμαρτυρία δεν δικαιολογεί την έλλειψη σεβασμού στην ανθρώπινη ζωή – και ότι δεν επηρεάζει σε τίποτα τη μαχητική διεκδικητικότητά σου η έμπρακτη, συλλογική αποδοκιμασία όσων δεν σεβάστηκαν τις συγκεκριμένες τρεις ζωές.

Δυστυχώς, οι επιπτώσεις της κρίσης, μαζί με τη ρευστότητα του πολιτικού συστήματος και την αναδιάταξη των κομματικών δυνάμεων, έδωσαν ώθηση στην πολιτική κουλτούρα των εντάσεων, της σύγκρουσης, του φανατισμού – αυτή την κουλτούρα από την οποία, κατά κύριο λόγο, τρέφεται και το φασιστικό φαινόμενο. Γι’ αυτό έχει σημασία η αυριανή αντιφασιστική πορεία, ο χαρακτήρας της και, κυρίως, η ευρεία κομματική ομπρέλα της. Συμβολικά, μπορεί να σημαίνει ένα πρώτο βήμα προς την κανονικότητα.