Και στο βάθος… κατεδάφιση

Στη θέση του μεν, αλλά χωρίς να κηρυχθεί μνημείο, παραμένει το Παλαιό Μουσείο Ακρόπολης. Υπέρ της σολομώντειας αυτής λύσης ψήφισαν τα μέλη τόσο του Κεντρικού Αρχαιολογικού Συμβουλίου όσο και του Κεντρικού Συμβουλίου Νεοτέρων Μνημείων κατά τη χθεσινή κοινή τους συνεδρίαση, ύστερα από πολύωρη συζήτηση που οδήγησε σε κατά πλειοψηφία γνωμοδότηση – δώδεκα έναντι οκτώ.

Η τύχη του ηλικίας 147 ετών και ενός από τα πρώτα του νεοελληνικού κράτους μουσείου των 800 τ.μ. – που δέχθηκε επεμβάσεις και κατά τον 20ό αιώνα – ήρθε στο προσκήνιο το 2007, όταν τα πολύτιμα εκθέματά του μεταφέρθηκαν στο Νέο Μουσείο της Ακρόπολης. Τότε στο τραπέζι είχαν πέσει  πολλές ιδέες για την αξιοποίησή του – από καφέ έως εκθεσιακός χώρος της ιστορίας των ανασκαφών της Ακρόπολης – ενώ είχαν ακουστεί και φωνές που ήθελαν την κατεδάφισή του. Πέντε χρόνια αργότερα, όμως, ουδείς μερίμνησε για την τύχη του πέτρινου κτιρίου με αποτέλεσμα να παραμένει ένα άδειο κουφάρι σε απόσταση αναπνοής από τον Παρθενώνα.

«Καυτό» αποδείχθηκε το ερώτημα  για τα μέλη των δύο συμβουλίων: να εξασφαλιστεί η παραμονή του παλαιού μουσείου μέσω της κήρυξής του ως μνημείο, όχι μόνο λόγω της ιστορικής σημασίας του (στέγασε τα πρώτα Γλυπτά του Παρθενώνα που βρέθηκαν διάσπαρτα στον Ιερό Βράχο), αλλά και επειδή διατηρείται σε πολύ καλή κατάσταση και αποτελεί κατάλληλο χώρο τόσο για την έκθεση 200 και πλέον επιγραφών που κινδυνεύουν εκτεθειμένες στην όξινη βροχή; Ή να γκρεμιστεί και να επιτρέψει την αποκάλυψη των αρχαιοτήτων που κρύβονται στα θεμέλιά του – το ιερό του Πανδίονος και το Μυκηναϊκό Τείχος – προσφέροντας παράλληλα τη δυνατότητα τόσο για μελλοντική αποκατάσταση των διαφορετικών επιπέδων που είχε κατά την αρχαιότητα η Ακρόπολη όσο και την απρόσκοπτη θέα προς τον Παρθενώνα από τη νοτιοανατολική γωνία;

Τας χείρας τους προτίμησαν να νίψουν τα μέλη των δύο συμβουλίων, που αποφάσισαν τελικά να μην κηρύξουν μνημείο το κτίριο, που έχτισε αρχικά ο Παναγιώτης Κάλκος και αναμορφώθηκε στα μέσα της δεκαετίας του 1950 από τον Πάτροκλο Καραντινό. Απόφαση που δεν συνεπάγεται την κατεδάφισή του προς το παρόν, αλλά δεν το θωρακίζει και από μια τέτοια προοπτική στο μέλλον, αφήνοντας ανοιχτό το ενδεχόμενο για νέες αντιπαραθέσεις.