Σεξ, προκλήσεις και λουτρό αίματος

Στο θέατρο Σελεστέν της Λυών, το πρόσφατα ανακαινισμένο κτίριο του 1792 αναδίδει την ατμόσφαιρα της ιστορίας του: βαρύτιμες κόκκινες ταπετσαρίες στα θεωρεία, πλούσιες οροφογραφίες σε στυλ μπαρόκ, γλυπτά με ερωτιδείς στους πλαϊνούς τοίχους της αίθουσας. Στη σκηνή του Σελεστέν έχουν παρουσιαστεί αριστουργήματα των Ρακίνα, Βίκτωρος Ουγκώ, Αλέξανδρου Δουμά. Αργότερα προστέθηκαν τα ονόματα της Σάρας Μπερνάρ, αλλά και της Ζοζεφίν Μπέικερ, του Λουί Ζουβέ και του Ιονέσκο, του Ζαν Κοκτό και του Μπέρτολτ Μπρεχτ.

ΕΝΘΟΥΣΙΑΣΜΟΣ. Το κοινό του Σελεστέν και κάτοικοι της Λυών, λέει η ιστορία του μεγάλου θεάτρου, είναι εκπαιδευμένο στη θεατρική τέχνη. Αυτό εξηγεί την αντίδραση των καλοβαλμένων κυριών μιας κάποιας ηλικίας στο φινάλε της μοντέρνας παράστασης «Κρίμα που είναι πόρνη»: δέκα λεπτά παρατεταμένα χειροκροτήματα και οκτώ ανκόρ υποκλίσεων του θιάσου Cheek by Jowl.

Ηταν η υπόθεση του έργου ή το σύγχρονο ανέβασμά της μέσα σε αυτό το μπαρόκ περιβάλλον που ενθουσίασε τους θεατές της μεγάλης πόλης της περιφέρειας του Ρον Αλπ; Μήπως «ηλέκτρισε» τον κόσμο η τολμηρή ιδέα της αιμομιξίας μεταξύ αδελφών στην οποία αναφέρεται με το έργο του ο Τζον Φορντ, άγγλος δραματουργός της ελισαβετιανής εποχής; Ηταν το ποιητικό κείμενο του οποίου τον ρυθμό διατήρησε ο σκηνοθέτης, ως ειδικός του σαιξπηρικού θεάτρου και άγγιξε τα ενδιαφέροντά τους; Ή ήταν απλά η αντίδραση σε μια παράσταση με στοιχεία της σύγχρονης νεανικής αισθητικής;

ΠΑΡΟΞΥΣΜΟΣ ΒΙΑΣ. Το «Κρίμα που είναι πόρνη» είναι μια ιστορία αιμομιξίας ανάμεσα σε δύο αδέρφια, τον Τζοβάνι και την Αναμπέλα που αψηφούν τον περίγυρό τους. Το τέλος τους είναι ένας παροξυσμός βίας και αίματος. Ο αδερφός σφάζει την έγκυο αδερφή, ξεριζώνει την καρδιά της και εισβάλλει με αυτή σε ένα γενέθλιο γεύμα. Το τέλος του είναι εξίσου αιματηρό. Ο απαγορευμένος έρωτας ανάμεσα στα δυο αδέρφια δεν είναι για τον σύγχρονο του Σαίξπηρ δραματουργό Τζον Φορντ παρά το πρόσχημα για να αποκαλύψει τη σαπίλα της αναγεννησιακής κοινωνίας, η οποία επέβαλλε να θεωρείται απαγορευμένος.