[Λόγια του δρόμου] Αχρηστα αξεσουάρ

Θερμαινόμενα τιμόνια, κλιματιζόμενο ντουλαπάκι συνοδηγού, καθίσματα που κάνουν μασάζ, ηχοσυστήματα με εκατοντάδες Watt ισχύ και άπειρα ηχεία, πρόσβαση στο Διαδίκτυο ενώ γκαζώνεις στον αυτοκινητόδρομο, αεροτομές και αεροδυναμικά βοηθήματα σε μοντέλα με ισχνή ιπποδύναμη. Ποτέ άλλοτε δεν βομβαρδίστηκαν οι υποψήφιοι αγοραστές αυτοκινήτων με τόσο πολλές επιλογές πρόσθετων αξεσουάρ, είτε μεμονωμένα είτε με την μορφή «πακέτων», με τα οποία υποτίθεται ότι εξοικονομείς αρκετά χρήματα.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ορισμένα από τα συγκεκριμένα αξεσουάρ είναι χρήσιμα για την ασφάλειά μας και αναβαθμίζουν την άνεση οδήγησης. Ομως οι ίδιες οι αυτοκινητοβιομηχανίες επιδιώκουν να μας εμπεδώσουν την εντύπωση ότι δεν μπορούμε να ζήσουμε χωρίς κάποιο από αυτά. Η λίστα του προαιρετικού εξοπλισμού με τον οποίο μας δελεάζουν είναι επί της ουσίας ατελείωτη. Παράδειγμα οι αισθητήρες βροχής (για τους τεμπέληδες που δεν έχουν όρεξη να κουνήσουν το δαχτυλάκι τους και να γυρίσουν τον διακόπτη των υαλοκαθαριστήρων), οι αυτόματοι παρκαδόροι, τα συστήματα που διαβάζουν τις πινακίδες και προειδοποιούν τον οδηγό όταν ξεφεύγει από τις διαγραμμίσεις των λωρίδων κυκλοφορίας. Κανένα από αυτά δεν μας είχε λείψει στο παρελθόν, σήμερα όμως είμαστε διατεθειμένοι να τα ακριβοπληρώσουμε, χωρίς να αναλογιστούμε αν πραγματικά τα χρειαζόμαστε.

Τα πληρώνουμε μάλιστα διπλά, αφού δεν προσθέτουν καμία σημαντική υπεραξία στην τιμή μεταπώλησης του αυτοκινήτου μας, όταν φτάσει η στιγμή να το πουλήσουμε ως μεταχειρισμένο. Ενα μικρό πλεονέκτημα αποτελεί το γεγονός ότι ενδεχομένως να πουληθεί ένα μοντέλο με φουλ εξτρά λίγο ευκολότερα από ένα αντίστοιχο με λιγότερα επίπεδα εξοπλισμού. Υπάρχει βεβαίως και ο παράγοντας της προσωπικής ευχαρίστησης, π.χ. για εκείνον που επιθυμεί να ακούει μουσική μέσα στο Ι.Χ. του με ποιότητα Σκάλας Μιλάνου. Αρκεί να γνωρίζει ότι με αυστηρά οικονομικά κριτήρια αποτελεί μία επένδυση χωρίς απόδοση και να μην πέσει από τα σύννεφα όταν σκεφτεί να αλλάξει αυτοκίνητο.