Εμπρός για ένα νέο πρωτάθλημα

Μα τις χίλιες γκόμενες του Τατσόπουλου, η ιδέα του Κούγια για μια δεύτερη, παράλληλη Σούπερ Λίγκα δεν άξιζε να περάσει ντούκου. Αν κάποιες ομάδες πιστεύουν ότι κάποιες άλλες λυμαίνονται το πρωτάθλημα, γιατί να μη σηκώσουν παντιέρα όλοι της μπάλας οι κολασμένοι φτιάχνοντας ένα δικό τους, παραδεισένιο; Ενθα απέδρα πάσα οδύνη, λύπη και στεναγμός – που λένε και στα μνημόσυνα – αφού το αν θα τερμάτιζες πρώτος, μέσα στην πεντάδα ή τελευταίος, δεν θα είχε καμία πρακτική σημασία. Διότι οι πρώτοι δεν θα έβγαιναν στην Ευρώπη – επειδή βεβαίως η ΕΠΟ (άρα και η UEFA) δεν επρόκειτο να αναγνωρίσει τη λίγκα του βουνού – και οι τελευταίοι δεν θα υποβιβάζονταν γιατί δεν θα υπήρχε παρακάτω Κατηγορία. Οπότε, ποιος να στήσει ποιον και γιατί; Είτε μία ομάδα έπαιρνε τον τίτλο είτε πάτωνε αλλά σωζόταν, το έπαθλο θα ήταν ακριβώς το ίδιο: τα θερμά συγχαρητήρια των υπολοίπων.     

Αν το καλοσκεφτείς, αυτό το τουρνουά το οποίο θα μπορούσε να λέγεται Alexis Cup, Παναχαϊκή Συμμαχία, Πρωτάθλημα Κλινέξ ή όπως αλλιώς – δεν θα τα χαλάγανε στο όνομα -, θα είχε φοβερές προοπτικές. Πρώτα απ’ όλα στις χορηγίες. Ιδίως οι εταιρείες με χλωρίνες, σαπούνια, απορρυπαντικά και πάσης φύσεως καθαριστικά ή γυαλιστικά θα έκαναν ουρά για να συνδέσουν τη φίρμα τους με το νέο, πεντακάθαρο πρωτάθλημα. Επίσης στα έσοδα από την τηλεόραση. Αν η Nova δίνει έναν σκασμό λεφτά για να μεταδίδει την κακοποίηση του ποδοσφαίρου από αντιπάλους που νοιάζονται μόνο για τους βαθμούς, δεν θα βρισκόταν ένα κανάλι να καλοπληρώσει τις ματσάρες ομάδων που θα έπαιζαν ανοιχτά, χωρίς το άγχος του αποτελέσματος; Και να τα γεμάτα γήπεδα, και να οι ελεύθερες μετακινήσεις των οπαδών χωρίς τον φόβο επεισοδίων (αφού ο κοινός εχθρός θα έπαιζε σε άλλο πρωτάθλημα), και να η απεριόριστη εμπιστοσύνη των ομάδων προς τους διαιτητές (αφού και οι διαιτητές θα έπαιζαν σε άλλο πρωτάθλημα). Το ποιοι θα σφύριζαν αυτούς τους αγώνες και σε ποια γήπεδα θα γινόντουσαν αφού τα περισσότερα ανήκουν στο κράτος, είναι απορίες κάτι παντοφλιασμένων που πάντα πρέπει να βρίσκουν κάτι για να μουρμουράνε.

Και όλα αυτά τα έσοδα οι ΠΑΕ θα τα καρπώνονταν χωρίς το παραμικρό έξοδο. Διότι οι μεταγραφές δεν θα είχαν πια κανένα νόημα – αλλά και να είχαν, κανένας σοβαρός ποδοσφαιριστής δεν θα δεχόταν να παίξει σε ένα τέτοιο πρωτάθλημα. Ο ξένος επειδή δεν θα τον έβλεπε ούτε η μανούλα του αν δεν έμπαινε στον κόπο να φτάσει ώς εδώ – και ο Ελληνας γιατί δεν θα μπορούσε να κληθεί στην Εθνική που την κουλαντρίζει η τρισκατάρατη ΕΠΟ.

Το μοναδικό σημείο στο οποίο το σχέδιο έμπαζε νερά, είναι ότι σε ένα τόσο ελκυστικό πρωτάθλημα, η συμμετοχή δεν μπορεί να είναι ελεύθερη για όλες τις ομάδες από όλες τις Κατηγορίες. Θα μαζευόντουσαν καμιά πενηνταριά και κάθε σεζόν θα διαρκούσε από Μουντιάλ σε Μουντιάλ. Οπότε, κάποιο κριτήριο επιλογής έπρεπε να προβλεφθεί. Ας πούμε, πόσες ανακοινώσεις εναντίον του ποδοσφαιρικού κατεστημένου έχει βγάλει κάθε υποψήφια τα τελευταία 15 χρόνια. Κι αν δεν είχε βγάλει αρκετές, να παίζει στο άλλο μπλοκ να τη σφάζουνε στο γόνατο. Ή ένα τεστ φρονημάτων: Τον Αλέξη Κούγια θα τον λέγατε α) ψηλό ή β) κοντό; Οταν ακούτε για ειδεχθή εγκλήματα, το μυαλό σας πηγαίνει αμέσως α) στον «Χασάπη της Λυών» ή β) στον «Χασάπη των Χανίων»; Και όποιες απαντάνε σωστά, να περνάνε.  

Ας υποθέσουμε τώρα ότι η ανέφικτη λίγκα άνευ νταβατζήδων γινόταν εφικτή – και ότι η αποδοχή της υποχρέωνε την ΕΠΟ να την ανακηρύξει ως επίσημο πρωτάθλημα, με όλα τα φουλ έξτρα: με τους πρώτους της βαθμολογίας να βγαίνουν στην Ευρώπη, τους τελευταίους να πέφτουν κατηγορία, κ.λπ. Με τους βαθμούς να σημαίνουν χρήμα, δηλαδή. Ποιος πάει στοίχημα, ότι σε λίγο καιρό πάλι κάποιες ομάδες θα ήθελαν μια άλλη, παράλληλη λίγκα χωρίς κάποιες άλλες; Και αυτό θα πήγαινε σκοινί – κορδόνι, ώσπου να καταλάβουν όλοι ότι η λύση δεν είναι μια άλλη λίγκα, αλλά μία άλλη ΕΠΟ. Οχι κατ’ ανάγκην παράλληλη.