[Ενστάσεις] Η Δυσωδύσσεια του ΑΠΘ

Πριν από πολλά χρόνια, όταν η μονίμως διαμαρτυρόμενη Αριστερά για κάτι για το οποίο έχει πάντα δίκιο ήταν κάτι μικρό και σχετικώς απαρατήρητο από τη μεγάλη δημοσιότητα, μια ομάδα ακτιβιστών για την πχιότητα στην τηλοψία είχε αφήσει (συμβολικά, όπως λένε) σακούλες σκουπιδιών έξω από έναν τηλεοπτικό σταθμό. Ηταν ένα χάπενινγκ που ήθελε να δείξει ότι αξίζει να αγωνιστούμε για προγράμματα που… Που…;

Που τίποτα. Ενα από τα μεγάλα προβλήματα της διαμαρτυρόμενης Αριστεράς ήταν ότι όλα τελείωναν στη διαμαρτυρία. Ιδίως στον τομέα της πνευματικότητας και του πολιτισμού, η Αριστερά των τελευταίων χρόνων έμεινε στα λόγια. Αντε και σε κανένα χάπενινγκ, άντε να πέσει και κάνα ξύλο.

Ωσπου, κάποια στιγμή, ένα χάπενινγκ, αυτή τη φορά στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, έγινε κεντρικό θέμα. Οι λεγόμενοι «εργολαβικοί εργαζόμενοι», πολλών εκ των οποίων λήγουν ή έχουν λήξει οι συμβάσεις, γέμισαν τον χώρο του πανεπιστημίου με σκουπίδια. Συμβολικά; Οχι, πραγματικά, βρωμερά σκουπίδια, στα οποία προσετίθεντο καθημερινά και καινούργια. Το Πανεπιστήμιο μετατράπηκε σε χωματερή, αλλά ήταν ιερή χωματερή γιατί, ως γνωστόν, τα δικαιώματα όσων διαμαρτύρονται στην Ελλάδα είναι ιερά και τα σκουπίδια ήταν τα όπλα του αγώνα. Δεν παρεμπόδισε κανείς το μάθημα και τη λειτουργία των σχολών. Οποιος ήθελε να κάνει μάθημα έκανε, αλλά στους διαδρόμους, στις τάξεις, ακόμα και στην αίθουσα τελετών, παντού, υπήρχαν άφθονα χυμένα παντού, βρωμερά και ζουμερά, σκουπίδια. Κι επειδή με τα όπλα τού αγώνα δεν τα βάζεις, όσες φορές (ελάχιστοι, ελαχιστότατοι) καθηγητές και φοιτητές επιχείρησαν να τα μαζέψουν, να προστατεύσουν όχι την αισθητική αλλά την υγεία τους, έφαγαν και το βρισίδι και τις ψιλές τους από τους «καλούς» αγωνιστές.

Θα μπορούσαν να συμβούν τέτοια πράγματα σε οποιαδήποτε κανονική χώρα του κόσμου; Συμβαίνουν στην Ελλάδα. Δυο μήνες και βάλε κρατάει αυτή η κατάσταση και δεν επενέβη κανείς. Χρειάστηκε, χθες, να κινητοποιηθούν κάποιοι καθηγητές, φοιτητές και μερικοί εργαζόμενοι, που αψήφησαν τις απειλές, και να μαζέψουν οι ίδιοι όσα σκουπίδια μπόρεσαν να βάλουν σε σακούλες. Δεν τόλμησαν να τους δείρουν οι λιγοστοί που βρέθηκαν απέναντί τους.

Τέλος καλό, λοιπόν, για τη Δυσωδύσσεια του ΑΠΘ; Κάθε άλλο. Το πανεπιστήμιο καθαρίστηκε εν μέρει, αλλά συνεχίζει να βρωμάει. Το πρόβλημά του δεν λύθηκε. Αλλά τουλάχιστον αποδείχθηκε ότι είναι ώρα η μεγάλη, η σιωπηρή πλειοψηφία, να πάρει την κατάσταση στα χέρια της – και να αρχίσει να καθαρίζει με τους μύθους της Μεταπολίτευσης. Είναι δηλαδή η ώρα για το μεγάλο, το γιορταστικό χάπενινγκ της κανονικότητας, μιας κοινωνίας που σέβεται τους νόμους, τους άλλους και, εν τέλει, τον εαυτό της.