[Αποψη] Χωρίς περιθώρια

Ο επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξης Τσίπρας σχολιάζοντας το αποτέλεσμα του πρόσφατου Eurogroup δήλωσε ότι η ελληνική πλευρά ήταν απούσα από τη διαπραγμάτευση για το πώς θα καταστεί βιώσιμο το ελληνικό χρέος και πως όλη η δουλειά έγινε από την Κριστίν Λαγκάρντ και την Ανγκελα Μέρκελ. Είναι γεγονός ότι οι δύο κυρίες έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην τελική συμφωνία. Η εμμονή στις θέσεις τους όξυνε την αντιπαράθεση, δοκίμασε τις αντοχές του συστήματος και εν πολλοίς διαμόρφωσε το τελικό κείμενο της συμφωνίας.

Ομως η κουβέντα για τη βιωσιμότητα του χρέους δεν προέκυψε ξαφνικά. Γίνεται σε επίπεδο ΔΝΤ και ΕΕ αρκετό καιρό τώρα. Και οι διαφωνίες είχαν έλθει στην επιφάνεια από τον περασμένο μήνα. Το θέμα είχε απασχολήσει όχι μόνο τον ελληνικό αλλά και τον διεθνή Τύπο, που με δημοσιεύματα το είχε αναδείξει.

Ωστόσο, εδώ στην Ελλάδα ασχολούμασταν με άλλα θέματα. Ο επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ αλλά και οι άλλοι πολιτικοί αρχηγοί συμπεριλαμβανομένων των κ.κ. Ευάγγελου Βενιζέλου και Φώτη Κουβέλη ξιφουλκούσαν κατά του Μνημονίου και ζητούσαν μονομερή διαγραφή χρέους ή έδιναν τον ανένδοτο αγώνα για το επίδομα γάμου, ενώ η κυβέρνηση αδυνατούσε να χειριστεί ταυτόχρονα δύο ζητήματα: την ψήφιση του Μνημονίου και τη βιωσιμότητα του χρέους.

Φυσικά η διαπραγμάτευση με την τρόικα για τις υποχρεώσεις που αναλαμβάναμε ήταν σημαντική υπόθεση. Αλλά μέχρι τα μέσα Νοεμβρίου, όταν το ζήτημα του χρέους και το κούρεμα στα δάνεια των δανειστών που είχε θέσει το ΔΝΤ ήταν πρωτοσέλιδο, η συζήτηση στο εσωτερικό επικεντρωνόταν σε θέματα που προσφέρονται για τα δελτία ειδήσεων των οκτώ και θεατρινίστικες παραστάσεις, σε τηλεοπτικές εκπομπές και στη Βουλή.

Δεν είναι τυχαίο λοιπόν ότι βρεθήκαμε στο Eurogroup απροετοίμαστοι και η κυβέρνηση με την πλάτη στον τοίχο, αφού δεν μπορούσε να γυρίσει πίσω χωρίς συμφωνία για τη δόση. Με τέτοιο πολιτικό κλίμα στο εσωτερικό, τα περιθώρια διαπραγμάτευσης μηδενίζονται αφήνοντας χώρο σε τρίτους να αποφασίζουν.