«Στη σκιά του Παρθενώνα νιώθω ασφαλής»

Το θέμα είναι προς ποια πλευρά κοιτάζει κάποιος. Αν βλέπει μόνον προς τα μέσα, προς την Ελλάδα της κρίσης, μπορεί να βλέπει ανέχεια και φθορά. Αν βλέπει προς τα έξω, μπορεί να διακρίνει και τη λαμπρή καριέρα ενός δραστήριου έλληνα σολίστ με περγαμηνές και μπόλικη δουλειά στο ενεργητικό του, όπως ο βιολονίστας Λεωνίδας Καβάκος.

Μπορεί στα αυτιά ενός ταλαιπωρημένου Ελληνα να μην ακούγεται μεγάλο, αλλά δεν είναι λίγο για έναν συμπατριώτη του, ο οποίος ξεκίνησε με μια διεθνή αναγνώριση στα 18 και έκτοτε γυρίζει όλον τον κόσμο με ένα δωρισμένο από το ελληνικό κράτος βιολί Στραντιβάριους, ένα δοξάρι και μπόλικα – μουσικά – όνειρα, να είναι εφέτος το πρόσωπο-κλειδί σε δύο διάσημες ορχήστρες της Ευρώπης.

Γιατί η Συμφωνική Ορχήστρα του Λονδίνου, αλλά και αργότερα η περίφημη Φιλαρμονική Ορχήστρα του Βερολίνου, την οποία ο ελληνικής καταγωγής μαέστρος Χέρμπερτ φον Κάραγιαν είχε αναδείξει σε μία από τις πλέον διάσημες και έγκυρες στην υφήλιο, αφιερώνουν στον Λεωνίδα Καβάκο ως μόνιμο σολίστ τους (παράλληλα!)

Η πρώτη μάλιστα του αφιερώνει μια σειρά συναυλιών με απαιτητικά έργα του βιολιστικού ρεπερτορίου στο Κέντρο Μπάρμπικαν του Λονδίνου, ενώ του δίνει βήμα για μάστερ κλας βιολιού και συζήτηση με το κοινό. Αρχής γενομένης από προχθές το βράδυ, όταν με τη Συμφωνική Ορχήστρα ερμήνευσε το δύσκολο Κοντσέρτο για βιολί του Αλμπαν Μπεργκ, «αφιερωμένο σε έναν άγγελο», όπως είχε σημειώσει ο συνθέτης. «Αφιερωμένο στη Μανόν Γκρόπιους, που πέθανε χτυπημένη από πολιομυελίτιδα στα 18 της χρόνια», όπως εξήγησε τις προάλλες ο έλληνας δεξιοτέχνης του βιολιού στους «Τάιμς» του Λονδίνου, σε ένα κολακευτικό άρθρο-συνέντευξη υπό τον τίτλο-λογοπαίγνιο «Δώστε βάση σε έναν έλληνα δώρα φέροντα».

Ο ίδιος δεν αποφεύγει να αναφερθεί στην αγαπημένη του Ελλάδα – η εφημερίδα τονίζει τη θέλησή του να συνεχίζει να μένει στην Αθήνα, παρά τις διεθνείς υποχρεώσεις του. «Εκεί νιώθω ασφαλής, κάτω από τη σκιά του Παρθενώνα», λέει ο 45χρονος πλέον διεθνούς φήμης βιολονίστας και μαέστρος. Εκεί, προσθέτει, ακούει ή παίζει Μπαχ και το σημαντικό είναι «όχι να βρίσκω απαντήσεις, αλλά ερωτήσεις. Γιατί όταν κάνεις τις σωστές ερωτήσεις, τότε σημαίνει ότι ξέρεις τι ζητάς».

Ο ίδιος, ο οποίος πρόσφατα είχε δηλώσει σε άλλη συνέντευξη ότι «η Ελλάδα δεν ξέρει πλέον ποια είναι», θυμίζει ότι στα ελληνικά η λέξη «κρίσις» έχει διττή ερμηνεία: εννοείται και η οικονομική κρίση, αλλά και το να υπόκεισαι σε κρίση, να κρίνεσαι. «Δεν περνάει μόνον η χώρα μου από κρίση, ούτε κρίνεται μόνον αυτή λοιπόν· αλλά ολόκληρος ο κόσμος. Εχουμε τη διάγνωση της ασθένειας. Και είτε θα φροντίσουμε να τη θεραπεύσουμε είτε θα μας σκοτώσει».

Η δική του λύση για την ίαση της ασθένειας της εποχής είναι, όπως τονίζει,  η τέχνη. «Οπως οι αρχαίοι Ελληνες θεωρούσαν ακρογωνιαίο λίθο της παιδαγωγικής τις τέχνες, τη μουσική, το θέατρο, τον χορό, έτσι πρέπει να τις επαναφέρουμε κι εμείς στο επίκεντρο της δημόσιας ζωής και της εκπαίδευσης. Σήμερα βέβαια αντιμετωπίζονται σαν διασκέδαση. Κόσμος μού λέει προτού βγω στην αίθουσα να παίξω “Διασκέδασέ το!”. Και όμως εγώ νιώθω το βάρος της μουσικής του συνθέτη. Φοβάμαι μη τον προδώσω. Τι και αν έχω παίξει κάποια έργα εκατοντάδες φορές. Πάντα εκεί επάνω με πνίγει η αγωνία μη τα προδώσω».