[Ιστορίες συνομωσίας] Ο καπνιστής και ο φιλόσοφος

Ενας κύριος με γυαλιά – γερμανός «σακάτης» κι αυτός – καπνίζει το τσιμπούκι του και γκούχου-γκουχ. Δεν είναι η πρώτη φορά που ο γέρων Χέλμουτ Σμιτ από το ύψος της αναπηρικής του καρέκλας αναλαμβάνει να θυμίσει στη χώρα του και στον κόσμο όλο τα δομικά υλικά της ευρωπαϊκής Σοσιαλδημοκρατίας, τα οποία δεν είναι άλλα από τον ορθολογισμό και το πνεύμα αλληλεγγύης. Βλέπω κι άλλους να ξεμουδιάζουν στο κουλουάρ, δυστυχώς όμως οι κάμερες της NOVA είναι κολλημένες στον αγωνιστικό χώρο και εκ πεποιθήσεως αποφεύγουν να καταγράψουν μικροεπεισόδια ή κινήσεις στρατηγικής που συμβαίνουν αυτήν την ώρα στον παγκόσμιο πάγκο. Η κερκίδα του καναπέ (τι να σου κάνει κι αυτή;) παρακολουθεί και κοουτσάρει στα κουτουρού. Να μπει μήπως ο Σισέ έστω και με τη φούστα ή να βολευτούμε με  το νερομπίστολο του Τσίπρα; Οι μπαλοθιές που ρίχνει εδώ και καιρό στον γάμο του Καραγκιόζη το πολύ να ανοίξουν κι άλλες τρύπες στο ήδη ετοιμόρροπο σεράι, εν τω μεταξύ όμως το προικοσύμφωνο φαίνεται πως συντάσσεται αλλού.

Μια δεξιά γαλλίδα κυρία, που στον ελεύθερο χρόνο της κάνει solarium και pilates, στρίμωξε στο μπρα ντε φερ τον εγωιστικό βραχίονα της ΕΕ.  Στην Κριστίν Λαγκάρντ δεν χρωστάμε μόνον τη διασημότητα του Βαξεβάνη. Θέλω να πιστεύω ότι από βδομάδα θα της χρωστάμε ακόμη περισσότερα εάν και εφόσον τα καταφέρει να ξεκουνήσει έστω κατά μερικά εκατοστά την ευρωπαϊκή δυσκινησία. Από την άλλη μεριά του Ατλαντικού, ο Μπαράκ Ομπάμα, εν αγνοία του, προσπαθεί το μέχρι τώρα ακατόρθωτο. Να πείσει τους εδώ κυνικούς και σκυλοφιλόσοφους ότι ο εθιμικός τους αντιαμερικανισμός είναι εντελώς κενός νοήματος και ότι η επανεκλογή του είχε όντως μεγάλη σημασία για μας και για το πιθάρι μας.