e-mail

Πολιτιστικό βγάλσιμο οφθαλμού!

Αγαπητή μου Φοίβη,

Κανείς δεν αμφιβάλλει πλέον ότι βρισκόμαστε καταμεσής μιας θάλασσας μιζέριας και απόγνωσης με καθόλου ορατή ακόμη την παραμικρή ακτίνα φωτός και ελπίδας.

Είμαι απόλυτα βέβαιος πλέον ότι ο βαθμός της γενικευμένης κατάθλιψης του μέσου Ελληνα αυξάνεται με την αδιάκοπη, από το πρωί μέχρι το βράδυ, προσπάθεια των περισσότερων εκφωνητών, πανελιστών κ.λπ. της TV σφυροκόπησης του θεατή, μεγιστοποιώντας πάντα τη «σίγουρη επερχόμενη τραγωδία».

Λες και οι ίδιοι αντλούν ικανοποίηση από τον συνεχή «βομβαρδισμό» του κοινού, για το πόσο δυστυχείς πρέπει ήδη να αισθανόμαστε και πόσο δυστυχέστεροι σίγουρα θα είμαστε κάθε μέρα που περνάει. Καταντάει πλέον μια επιζήμια καθημερινή «θανατολογία» με τη μορφή μνημοσύνου ενός θανάτου που δεν έχει επέλθει ακόμα. Και απανωτά σχεδόν… ουρλιάζουν ότι δεν το κάνουν από λαϊκισμό αλλά για την αντικειμενική πληροφόρησή μας και άλλες τέτοιες μπαρούφες!

Μιλώ πάντα για τη σκόπιμη, κατά τη γνώμη μου, υπερβολή μάλλον για λόγους εμπορικούς, δηλαδή τη βελτίωση στα νούμερα τηλεθέασης.

Αναπόφευκτα λοιπόν βελτιώνεται η παραγωγή των αντικαταθλιπτικών φαρμάκων! Αλλωστε, οι τελευταίες στατιστικές σίγουρα καταγράφουν κατακόρυφη αύξηση των δεικτών κατάθλιψης. Αναμφίβολα ένα μέρος των αιτιολογικών παραγόντων οφείλεται και στη σύγχρονη τηλεοπτική «τρομοκρατία». Τώρα τελευταία ακούω πολλούς ανθρώπους να λένε ότι έχουν κλείσει πλέον τις τηλεοράσεις τους και βλέπουν μόνο ορισμένες εκπομπές άσχετες με τα καθημερινά νέα, προσπαθώντας έτσι να βρουν σχετικά ηρεμία.

Σίγουρα κάτι τέτοιο είναι δείγμα αυτόματης ανακουφιστικής θεραπείας.

Ευχαριστώ για τη φιλοξενία,
Απόστολος Στ., γιατρός

Γι’ αυτό κι εμείς και οι κανάλες μας, αγαπητέ Απόστολε, έχουμε αναδείξει σε μέγιστη εγχώρια εκ-πολιτιστική αξία εκείνο που τραγούδησε και ο εθνικός μας τραγουδιστής Στέλιος Καζαντζίδης σε μουσική του εθνικού μας βάρδου Βασίλη Τσιτσάνη: «Οσες φορές συμπόνεσα την ξένη δυστυχία, / πληρώθηκα αχάριστα, μου γύρισαν την πλάτη / κι αν δεν τους επρολάβαινα, θα μου ‘βγαζαν το μάτι».

Ούτε την αυγή δεν προστάτευσαν

Αγαπητή  Φοίβη,

Ας μου επιτραπεί να αρχίσω με κάτι προσωπικό. Η μητέρα μου έλεγε συχνά ότι «στην ασχήμια, παιδί μου, να γυρνάς την πλάτη. Η ασχήμια αφορά μόνο τους άσχημους».

Με την έναρξη των Ολυμπιακών Αγώνων, μια γερμανίδα «αθλήτρια» έγραψε στο twitter πως οι Ελληνες κυκλοφορούν ξυπόλητοι και δεν θα πατήσει το πόδι της στο ολυμπιακό χωριό γιατί φοβάται πως θα της ζητήσουμε δανεικά! Από το κείμενό της διέκρινε εύκολα κανείς τις διατροφικές επιλογές της. Δεν έψαχνε για τροφή στις αγορές των ανθρώπων τις γεμάτες υγεία. Επέλεγε τις τροφές των απορριμματοφόρων ΜΜΕ και των πάσης φύσεως εντύπων της χώρας της. Γι’ αυτό και το κορίτσι ξερνούσε κάπου κάπου. Για να ξελαφρώσει.

Εμείς διαμαρτυρηθήκαμε και μάλιστα έντονα. Και καλέσαμε το σκουπιδοφάγο ον στο χωριό μας και εκείνο καταχαρούμενο που ακούστηκε ξαφνικά τ’ ονοματάκι του, έκραξε: «Καλέ πώς μου ξέφυγε του ανιστόρητου! Και παπούτσια φοράνε οι άνθρωποι και τόση ώρα που είμαι εδώ κανείς τους δεν μου ζήτησε δανεικά».

Μετά η Επιτροπή μας έστησε το ον μπροστά στην κάμερα, του έδωσε να κρατήσει τη σημαία μας, δώσαμε και τη δική τους σημαία στον σημαιοφόρο μας (!)  και έτσι με αυτό τον υπερήφανο τρόπο η Επιτροπή μας αποκατέστησε τη χαμένη τιμή της Ελλάδας και των αθλητών της!

Κι έμειναν οι παρατρεχάμενοι του αθλητισμού να φορτώνουν στις πλάτες των αθλητών μας την ευθύνη  να σηκώσουν στους ώμους τους μια χώρα που μοιάζει να μη θέλει να σηκωθεί και έναν λαό σε απελπισία που εξακολουθεί να μη βλέπει τα λάθη του.

Τα θυμήθηκα όλα αυτά για μιαν… αυγή. Επειδή πολιτικοί  όλων των κομμάτων, πνευματικοί ηγέτες και λαός σε αυτή την χώρα δεν μπορέσαμε να προστατέψουμε ούτε καν μια λεξούλα τόση δα: αυγή! Λέξη τρυφερή, γεμάτη χρώματα και φως μες στους αιώνες τη χρυσώσαμε και μόνο στο άκουσμά της πλέον θυμίζει σκοτάδι. Σκοτάδι ολόμαυρο, ξέχειλο από μίσος και αίμα συνανθρώπων μας! Αναζητήσαμε λύση στα προβλήματα και ψηφίσαμε χάος και βαρβαρότητα.

Λέω, αγαπητή Φοίβη εσύ και οι φίλοι αυτής της σελίδας, στις ώρες της ξαγρύπνιας μας που πληθαίνουν, να λέμε καλύτερα τη λέξη χάραμα! Περιμένω το χάραμα μιας καινούργιας ημέρας! Κάπως έτσι. Τι άλλο;

Ευχαριστώ, Σάσα Βενιέρη, Αθήνα

Το είχε προείδει το κακό με την αυγή, που την αφήσαμε απροστάτευτη σε χέρια μαύρα, αγαπητή Σάσα, η δημοτική μας παράδοση – κατά Πελοπόννησο μεριά – και το είχε τραγουδήσει με νόημα για το χρυσωμένο το χάπι: «Μια αυγούλα θε’ να σηκωθώ / να μπω σε περιβόλι / να κόψω μήλο απ’ τη μηλιά, / κυδώνι της αγάπης. / Να κόψω κι ένα λιόφυλλο / να παίξω το γιογκάρι». Το καλύτερο κλείσιμο του ματιού όμως για την αυγούλα – που πλέον στο άκουσμά της και μόνο θα μας θυμίζει πυκνό, μαύρο σκοτάδι, ακόμη και χρυσωμένο – είναι στο ρεφρέν: «Γιογκάρι, γιογκάρι, για’ δε βαρείς καλά, για’ δε βαρείς καλά;».