[Ανορθόδοξα] Ενας ήρωας από τα Τρίκαλα

Με εμφανή τα συμπτώματα της μέσης ηλικίας, προχωρημένη φαλάκρα και γκρίζες τρίχες γύρω από την αραίωση, ο ηρωικός συνδικαλιστής  κυκλοφορεί στην ιδιοκτησία του, τους χώρους του Δήμου Τρικκαίων, και σβήνει τα φώτα. Απαιτεί, δε, από τους συναδέλφους του να βγουν έξω. Κι αν δεν βγουν με το καλό, τους διαβεβαιώνει πως θα τους βγάλει διά της βίας. Σε μια αίθουσα κάθονται τρεις γυναίκες, κι αυτός, ατρόμητος όπως είναι, τους φωνάζει «ντροπή σας, γαϊδούρες. Ούτε στη συνέλευση δεν ήρθατε!», θυμωμένος προφανώς γιατί οι «γαϊδούρες» δεν έσπευσαν να απολαύσουν τη ρητορεία του. Κι όταν μία από τις τρεις «γαϊδούρες» τού ζητάει να μιλάει καλύτερα και τον απειλεί με μήνυση, εκείνος της απαντάει «να μου κάνεις ό,τι θέλεις». Διότι προφανώς ο ήρωας, ως ήρωας που είναι, όπως δεν φοβάται τις γυναίκες, έτσι δεν φοβάται και τα δικαστήρια. Κι όταν βγαίνει από την αίθουσα ένας άλλος ήρωας, του λέει «μιλάνε κι από πάνω» κι εκείνος ξαναγυρίζει μέσα για να δει ποια από τις τρεις τόλμησε να μιλήσει. «Θα τρελαθούμε εδώ μέσα», φωνάζει – δεδομένης της κατάστασής του, η χρήση του μέλλοντος χρόνου ακούγεται εντελώς περιττή.

Το βίντεο που κάνει εδώ και μερικές ημέρες τον γύρο του Διαδικτύου γυρίστηκε στις 8 του μηνός Νοεμβρίου στα Τρίκαλα, όπου οι υπάλληλοι του Δήμου απεργούσαν για να αποτρέψουν την απόλυση συναδέλφων τους. Και εννοείται ότι οι λέξεις μόνο κατά προσέγγιση μπορούν να αποδώσουν την ένταση της εικόνας, τα τραβηγμένα χαρακτηριστικά του θυμωμένου συνδικαλιστή, τη σιωπή των δημοτών που περίμεναν στην ουρά για να κάνουν τη δουλειά τους κι αυτός τους δίνει την εντολή να φύγουν γιατί αλλιώς θα τους διώξει διά της βίας. Υποθέτω, δε, ότι την ευρεία του διάδοση την πέτυχε διότι συμπυκνώνει στα λίγα λεπτά που διαρκεί όλα όσα άλλοι υποψιαζόμαστε και άλλοι υφιστάμεθα από τη συμπεριφορά του αφέντη συνδικαλιστή. Διαθέτει θράσος, προπέτεια, είναι αγενής και δεν αισθάνεται την παραμικρή ντροπή που συμπεριφέρεται κατ’ αυτόν τον τρόπο σε συναδέλφους του. Γνωρίζοντας ότι κανείς δεν θα τολμήσει να του αντισταθεί, περιφέρει το παραφουσκωμένο εγώ του με την ίδια ασφάλεια που το περιέφερε, προστατευμένος πίσω από τη στολή του, ο χωροφύλακας της χούντας.

Οφείλω να ομολογήσω πως όταν ξεπέρασα το αίσθημα της ντροπής που μου προκάλεσε η παράσταση, άρχισα να αναρωτιέμαι ποιος είναι αυτός ο άνθρωπος. Πώς συμπεριφέρεται στο σπίτι του, με ποιον τρόπο αναθρέφει τα παιδιά του, πώς χαιρετάει τον περιπτερά του και πώς παρκάρει το αυτοκίνητό του. Δεν είναι θέμα αστικής ευπρέπειας, αν και δεν θα έβλαπτε και ολίγη από δαύτη. Και το κυριότερο: ποιοι ψυχολογικοί μηχανισμοί τού επιτρέπουν να νομιμοποιεί τις παροξυσμικές του εξάρσεις, τον απαλλάσσουν και από το στοιχειώδες αίσθημα δημοσίας αιδούς; Θα μου πείτε, αυτή χάθηκε από τότε που κάποιος Κολλάς κατέβαζε τα βρακιά όσων τη δράση δεν ενέκρινε μπροστά στις κάμερες.

Πάντως, το σύντομο αυτό βίντεο με τον ήρωα συνδικαλιστή είναι εμβληματικό. Δείχνει ότι μέχρι στιγμής η κρίση έχει αναδείξει τον χειρότερο εαυτό μας. Τον είδαμε, τον χορτάσαμε, καιρός να πάμε παρακάτω.