«Φοβόμασταν ότι κανένας δεν θα μας έβρισκε αστείους»

ρχισε περισσότερο σαν… τρομοκρατική ενέργεια απέναντι σε καθετί αρτηριοσκληρωτικό: οι Μάικλ Πάλιν, Τέρι Τζόουνς, Τζον Κλιζ, Γκρέιχαμ Τσάπμαν, Ερικ Αϊντλ και Τέρι Γκίλιαμ (ο μοναδικός Αμερικανός της παρέας) ενώθηκαν το 1968 γράφοντας σκετσάκια για την τηλεοπτική σειρά «Monty Python’s flying circus» και πολεμώντας, μέσω του σουρεαλισμού, την καθαρά βρετανική δυσκαμψία κάθε μορφής. Κανένας τους δεν περίμενε αναγνώριση ή δόξα – στην καλύτερη περίπτωση απλώς ήλπιζαν να αντέξουν μία σεζόν. Ακολούθησαν όμως και δεύτερη και τρίτη και ώσπου να φτάσουμε στην πέμπτη η δαιμόνια ομάδα είχε ήδη βάλει μπρος την κατάκτηση των κινηματογραφικών αιθουσών.

Σήμερα, το χιούμορ των Μόντι Πάιθον αποτελεί σημείο αναφοράς για τον παγκόσμιο κωμικό χάρτη. Και στις συνεντεύξεις που δόθηκαν πρόσφατα στο κινηματογραφικό Φεστιβάλ του Λονδίνου παραβρέθηκαν και οι… πρόεδροι των fan club τους ανά την υφήλιο!

Η αφορμή; Μα μία νέα ταινία! Το «Α liar’s autobiography» («Η αυτοβιογραφία ενός ψεύτη») καταγράφει τη ζωή και τα πάθη του Γκρέιχαμ Τσάπμαν – ο μοναδικός από την παρέα που δεν βρίσκεται πια εν ζωή καθώς τον χάσαμε τον Οκτώβριο του 1989, ο οποίος άφησε πίσω του μια ομότιτλη αυτοβιογραφία καθώς και μια ηχογραφημένη αφήγησή της, η οποία έφτασε στα χέρια των υπολοίπων μόλις πριν από λίγα χρόνια. Με την τεχνική των κινουμένων σχεδίων (σε 3D φυσικά), ο Τσάπμαν μπορούσε να ζωντανέψει και έτσι, για μια (και μοναδική;) φορά, όλοι οι Πάιθον (μα όλοι!) ενώθηκαν ξανά.

Στο Λονδίνο ενημερωθήκαμε πως τρεις από τους Πάιθον θα μας περίμεναν για συνεντεύξεις. Και όντως, μας περίμεναν οι Τέρι Τζόουνς, Μάικλ Πάλιν και… μια φωτογραφία του Γκρέιχαμ Τσάπμαν σε φυσικό μέγεθος!

Ωραία φωτογραφία…

Τέρι Τζόουνς (δείχνει τον Μάικλ Πάλιν): Εννοείτε αυτόν;

Οχι, τον διπλανό του.

Μάικλ Πάλιν: Δείχνει να βρίσκεται σε πολύ καλή φόρμα, δεν συμφωνείτε; Σίγουρα καλύτερα από μένα!

Στις δύο πιο επιτυχημένες δουλειές σας, τους «Ιππότες της ελεεινής Τραπέζης» και το «Ενας προφήτης μα τι προφήτης», ο πρωταγωνιστής ήταν ο Τσάπμαν. Συμφωνούσαν πάντοτε όλοι με αυτό;

Μ.Π.: Για τον «Προφήτη», ο Τζον δεν συμφωνούσε. Ηθελε να παίξει ο ίδιος τον Μπράιαν αλλά στους Πάιθον τα πάντα λειτουργούσαν απολύτως δημοκρατικά. Αν η πλειοψηφία έπαιρνε μια απόφαση, τότε το ζήτημα είχε λήξει. Το πρόβλημα βέβαια στους «Ιππότες» είχε να κάνει με τον αλκοολισμό του Γκρέιχαμ.

Τ.Τ.: Ναι, με δυσκολία θυμόταν τις ατάκες του. Αν προσέξετε, οι λήψεις του είναι πάντοτε μικρές, ακριβώς γι’ αυτό τον λόγο. Αλλά ήταν, χωρίς αμφιβολία, ο καλύτερος ηθοποιός απ’ όλους μας.

Θα του άρεσε, λέτε, η ταινία;

Τ.Τ.: Θα του άρεσε πολύ, είναι μια πολύ σαχλή ταινία, σκόρπια, λίγο τρελή και πολύ όμορφη.

Πώς ήταν να «συνεργάζεστε» μαζί του, τόσα χρόνια μετά τον θάνατό του;

Τ.Τ.: Καθόλου παράξενο. Ξυπνούσε σίγουρα πολλές αναμνήσεις αλλά από την άλλη έδειχνε απολύτως φυσικό. Σαν μια παλιά συνήθεια που δεν μπορείς να κόψεις. Καταλαβαίνετε;

Είναι λοιπόν το κοντινότερο που θα φτάσετε ποτέ σε κάποια επανένωση;

Μ.Π.: Α, να ‘μαστε πάλι! (Γέλια)

Τ.Τ.: Ναι, και έλεγα πότε θα το ρωτήσετε.

Μ.Π.: Πριν κάποια χρόνια, ξέρετε, εμφανίστηκα με τον Τζον Κλιζ στην αμερικανική τηλεόραση και επαναλάβαμε, μαζί, ένα από τα παλιά μας σκετς. Το αστείο της υπόθεσης είναι πως δεν μπορούσαμε να θυμηθούμε τις ατάκες μας.

Τ.Τ.: Είναι πολύ κολακευτικό πάντως όλο αυτό το ενδιαφέρον. Δεν σταματά να με εκπλήσσει. Πρέπει να καταλάβετε πως όταν αρχίσαμε, κανένας μας δεν περίμενε κάτι τέτοιο.

Μ.Π.: Εγώ προσωπικά ήμουν τρομοκρατημένος πριν από την προβολή του πρώτου επεισοδίου. Σκεφτόμουν, και τι θα γίνει αν κανένας δεν μας βρει αστείους; Μήπως είμαστε απλώς έξι τύποι που γελάμε με τα καλαμπούρια μας; Ηταν όμως και όλος αυτός ο «αέρας» των 60s που μας βοήθησε. Δεν θυμάμαι πιο τρελή εποχή, όλα «έτρεχαν», τα πάντα άλλαζαν και από τη μια στιγμή στην άλλη δεν ήξερες πού βρισκόσουν. Το BBC φυσικά τότε δεν καταλάβαινε τίποτα απ’ όλα αυτά. Και πολύ περισσότερο τους Πάιθον. Σκεφτείτε πως μετά τη μετάδοση της πρώτης σεζόν της σειράς μας, το BBC ήθελε να σβήσει τις κασέτες για να γράψει από πάνω κάποιο άλλο πρόγραμμα.

Αστειεύεστε.

Τ.Τ.: Καθόλου! Χρειάστηκε να τις… φυγαδεύσουμε από τις εγκαταστάσεις του καναλιού για να τις γλιτώσουμε. Αν δεν έδειχναν ενδιαφέρον τα αμερικανικά κανάλια, τότε πιστεύω πως δύσκολα θα είχε διατηρηθεί ένα τόσο καλό αρχείο.

Ευτυχώς τα πάντα ψηφιοποιούνται σήμερα – αλλιώς, η οικονομική κρίση θα ανάγκαζε τα κανάλια να σβήνουν τη μία κασέτα μετά την άλλη.

Μ.Π.: Ξέρετε, οι γονείς μας, οι γονείς της δικής μου γενιάς, και του Τέρι βεβαίως, έζησαν δύο παγκοσμίους πολέμους και δύο σοβαρότατες οικονομικές κρίσεις. Κι όμως, μεγαλώσαμε υπέροχα. Σήμερα τα πάντα είναι υποτίθεται προσιτά, τα πάντα είναι προσβάσιμα. Τελικά όμως δεν περνάμε και τόσο καλά, έτσι δεν είναι;