Ετοιμάζουν φόρο εξόδου από τη χώρα για επιχειρήσεις

Φρένο στη μετεγκατάσταση επιχειρήσεων εκτός γαλλικών συνόρων σχεδιάζει το Παρίσι προκειμένου να ανακόψει το κύμα φυγής μεγάλων εταιρειών που απειλεί με αποβιομηχάνιση τη χώρα. Βέβαια, το εμπόδιο προς αυτή την κατεύθυνση είναι οι Βρυξέλλες και οι θεμελιώδεις κανόνες της Ευρωπαϊκής Ενωσης για  την «ελεύθερη μετακίνηση προσώπων και αγαθών και υπηρεσιών».

Οι γάλλοι τεχνοκράτες της κυβέρνησης του Ζαν-Μαρκ Ερό φαίνεται όμως ότι έχουν ξεσκονίσει τις κοινοτικές οδηγίες προκειμένου να εντοπίσουν το μοναδικό παραθυράκι που επιτρέπει τη φορολόγηση επιχειρήσεων, οι οποίες αποφασίζουν να μεταφέρουν μέρος των δραστηριοτήτων τους ή την έδρα τους σε άλλη χώρα προκειμένου να επωφεληθούν από ευνοϊκότερα συστήματα φορολογίας.

Η λεπτομέρεια που λύνει τα χέρια του γάλλου Πρωθυπουργού είναι η λανθάνουσα υπεραξία. Πρόκειται για τη διαφορά που προκύπτει μεταξύ της αξίας κτήσης ενός περιουσιακού στοιχείου και της τρέχουσας αξίας της κατά τη μεταβίβαση σε άλλο καθεστώς (πώληση σε άλλη εταιρεία συμμετοχών ή μετεγκατάσταση). Το ευρωπαϊκό δίκαιο επιτρέπει μόνο υπό έναν όρο τη φορολόγηση αυτής της υπεραξίας: όταν η είσπραξη του φόρου από το κράτος δεν γίνεται άμεσα αλλά σε βάθος χρόνου μετά τη μετεγκατάσταση της επιχείρησης. Η πρόβλεψη αυτή οφείλεται στο γεγονός ότι η πραγματική λανθάνουσα υπεραξία δεν μπορεί να υπολογιστεί παρά μόνο μετά τη δημοσιοποίηση των οικονομικών στοιχείων μιας εταιρείας κατά τη μετατροπή του νομικού ή ιδιοκτησιακού καθεστώτος.

Πρακτικά αυτό σημαίνει ότι ο φόρος εξόδου από τη Γαλλία δεν θα είναι άμεσα εισπρακτέος, αλλά θα αποδίδεται στο Δημόσιο πιθανότατα σε δόσεις και οπωσδήποτε μετά την απόφαση μιας εταιρείας να μεταναστεύσει. Ακόμα όμως και υπό αυτούς τους όρους, η πρόθεση της κυβέρνησης να βάλει φρένο στις ορέξεις των επιχειρηματιών αποτελεί άσο στο μανίκι σε μια συγκυρία κάθε άλλο παρά θετική για την οικονομία αλλά και τη δημοτικότητα της πολιτικής ηγεσίας.

Μείωση εισφορών. Ο Πρόεδρος Φρανσουά Ολάντ ζητά διαρκώς «κατανόηση και συνειδητοποίηση» του κοινωνικού ρόλου εκ μέρους των επιχειρηματιών. Αλλωστε, μόλις τις προηγούμενες μέρες εξαγγέλθηκαν μέτρα τόνωσης της ανταγωνιστικότητας μέσω της μείωσης του κόστους εργασίας. Η μείωση των ασφαλιστικών εισφορών που καταβάλλουν οι εργοδότες για τους εργαζόμενους αποτελεί το πιο καλό δώρο που θα μπορούσε να κάνει μια σοσιαλιστική κυβέρνηση στους επιχειρηματίες. Ωστόσο οι γάλλοι εργοδότες δεν έχουν ξεπεράσει το σοκ από την αύξηση της φορολογίας των υψηλότερων εισοδημάτων και των εταιρικών κερδών, που υιοθέτησε λίγες εβδομάδες μετά την ανάληψη της εξουσίας η κυβέρνηση του Σοσιαλιστικού Κόμματος. Από την άλλη, η λήψη δημοσιονομικών μέτρων (με αιχμή την αύξηση του ΦΠΑ στην εστίαση από 7% σε 10%) 30 δισ. ευρώ έχει προκαλέσει κύμα οργής έναντι του Ολάντ και ταυτόχρονα κατακόρυφη πτώση της δημοτικότητάς του έξι μήνες μετά τις εκλογές. Καθώς οι βιομηχανικοί κολοσσοί όπως η Air France,  η Peugeot – Citroen και η Arcelor Mittal κόβουν θέσεις εργασίας και κλείνουν μονάδες παραγωγής, οι Γάλλοι βλέπουν τη θύελλα της ύφεσης και της ανεργίας που πλήττει τον Νότο να φτάνει απειλητική στη χώρα.