[Στην ανάπαυλα] ΔΗΜΑΡ και Δημάρατος

Το λένε όλοι στις μικρές τις συντροφιές, το λεν στα καφενεία, το λεν και στα σαλόνια. Στις λαϊκές συγκεντρώσεις πάλι το φωνάζουν, πολλές φορές δε το συνοδεύουν με μιαν ορθάνοιχτη παλάμη. Μιλάω για το μένος του Νεοέλληνα και τη φρίκη του για τους επίσης νεοέλληνες πολιτικούς.

Τους αποκαλούμε άχρηστους, προδότες, πληρωμένους, άβουλους και πολύ κατώτερους της Ιστορίας μας (την οποίαν και αγνοούμε παντελώς «Τι γιορτάζουμε, Πετρούλα, την 25η Μαρτίου; – Το Οχι του Μεταξά στα Εκβάτανα»).

Βέβαια όχι όλους, πάντα βάζουμε και τη δαντέλα στο στρίφωμα, της μηχανής – μη φανταστείς κάνα εργόχειρο -, αυτή τη δαντέλα την ετοιματζίδικη που λέει: «Υπάρχουν βέβαια και εξαιρέσεις, για να επιβεβαιώσουν τον κανόνα».

Κατέβαινα προχθές από τον Ευαγγελισμό και βλέπω απέναντί μου στη στάση του τρόλεϊ ένα βουβό πλήθος ακίνητο να περιμένει καρτερικά περισσότερο τη μοίρα του και σχεδόν καθόλου το μεταφορικό του μέσον.

Κοίταγα, κοίταγα, ήταν μια ολόκληρη πινακοθήκη Ελλήνων παρατεταγμένων εν απογνώσει. Ηταν όλη η γκάμα. Η κυρία, ο φοιτητής, ο αλλοδαπός, κρυμμένος πίσω απ’ την κολόνα, δύο κάτι σαν νοσοκόμες, ένας κύριος με χαρτοφύλακα, νέοι μετά το γυμναστήριο, κοπέλες με κοντά σορτς, τακούνια σκαλωσιές και τον έναν ώμο έξω, δύο παιδάκια με τσάντες ίσα με πενήντα κιλά η καθεμία, ένα παιδί ντεμί – προχώ και μια παλιά μου φίλη κολωνακιώτισσα, μαργιόλα τσιπρολάγνα.

Κι επειδή είμαι τύπος μάλλον καλλιτεχνικός που περνάει ξυστά απ’ το ψώνιο, άρχισα να διαλογίζομαι εν μέση οδώ, να βλέπω στο πλήθος της στάσης μια τοιχογραφία, ένα «φρέσκο» της εποχής και της κατάντιας μας.

Κάνοντας δε ένα άλμα ποιητικής πνοής, ξεκίνησα να προβάλω τις μορφές του δρόμου στα έδρανα της Βουλής. Και είδα με τα ίδια μου τα μάτια (της ψυχής πάντα, διότι είπαμε καλλιτέχνης) ότι εμείς δεν ψηφίζουμε; Τους όμοιούς μας θα βγάλουμε.

αντιρρήσεις. Μετά απ’ αυτήν την πολύ φιλοσοφημένη σκέψη επανήλθα στην πεζή πραγματικότητα, πήρα ταξί και πήγα σπίτι. Ο συμπαθής ταξιτζής, ένα ράκος απ’ την παλιοκατάσταση. Στη μέση του καιρού έπιασε στο στόμα του τον Νταλάρα. «Και γιατί πέτυχε ο Νταλάρας; Επειδή είχε φωνή; Δεν φτάνει. Εμένα μου είπε δικός άνθρωπος, εμπιστοσύνης μιλάμε, ότι η γυναίκα του είναι Εβραιοπούλα. Κι έτσι εξηγούνται». Ποια Εβραιοπούλα του λέω κύριε, με την Αννα γνωριζόμαστε από παιδιά, είναι κόρη Ραγκούση στρατιωτικού, έμενε στου Παπάγου.

«Ε τι μου λένε τότε οι μαλάκες; Δεν είναι να τους έχεις εμπιστοσύνη» και συνέχισε το πρόγραμμά του θέλοντας να με πείσει ότι τον Βενιζέλο τον λένε Τούρκογλου, ότι ο Σαμαράς είναι αδελφός του Αυτιά και η γυναίκα τού Λαλιώτη έχει το Ζάρα. «Μάλιστα την είδε η κόρη μου στο μαγαζί και φέρεται λέει στις πωλήτριες με τον χειρότερο τρόπο».

 – Ξέρετε; Η γυναίκα τού Λαλιώτη είναι γιατρός μου. Μαρίνα Οικονόμου…

«Η κόρη μου δεν λέει ψέματα».

Και τότε, μ’ έναν κάπως αναιδή ελιγμό, πέρασα στον ενικό και τον ρωτάω ευθαρσώς: – Δεν μου λες, τι ψήφισες; – Εσύ τι λες;  – Εγώ για ΣΥΡΙΖΑ ή για Καμμένο σε κόβω. – Μέσα είσαι.

Σπίτι στις τελευταίες ειδήσεις βλέπω ότι είχε κάτι αντιρρήσεις λέει ο Ρουπακιώτης αλλά τον πήρε μέσα ο Κουβέλης, κάτι του ‘πε ιδιαιτέρως και γύρισε άλλος άνθρωπος ο Δικαιοσύνης. Τι πάνε και τους λένε στα παρασκήνια και γυρίζουνε άλλοι, δεν μπορώ να καταλάβω. Πάντως πρέπει να ‘ναι κάτι πολύ τρομακτικό, γιατί επιστρέφουνε με το βλέμμα του τρελού.

Αν και δεν θέλω να πω τίποτα κακό για τον κύριο Κουβέλη. Μου θυμίζει τόσο πολύ τον γιατρό μας τον κουράντε στη Σαλαμίνα, τον κύριο Βεργή (μπαμπά της Ελσας). Ησυχος, καλός, γλυκός, αν και γλυκόβραστος, πολύ συμπαθής.

Το μόνο που φοβάμαι είναι μην την πάθει η ΔΗΜΑΡ σαν τον Δημάρατο στην αυλή του Ξέρξη. Κι όποιος κατάλαβε, κατάλαβε.