[Γνώμη] Από την άπνοια στην εξυγίανση

Είναι κάτι που ακούγεται συχνά στον τόπο μας: υπάρχει άπνοια.

Κάποιοι μιλούν για τη μεταρρυθμιστική άπνοια. Δεν έχουν και άδικο. Η αμφιθυμία μεγάλου μέρους του πολιτικού συστήματος για τις αποκρατικοποιήσεις, τις διαρθρωτικές αλλαγές, την αξιοποίηση της κρατικής περιουσίας, το άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων είναι εμφανής. 

Πολλά από αυτά που χαρακτηρίζουν το στρεβλό μοντέλο «ανάπτυξης» του τόπου δεν αλλάζουν. Ενα ετερόκλητο αλλά συμπαγές μέτωπο που συγκροτήθηκε από τα παιδιά του πελατειακού κράτους, τους οπαδούς του κρατισμού και τους θιασώτες αφελών θεωριών εκμεταλλεύεται την αδυναμία της πολιτικής μας ελίτ για συγκρούσεις και ναρκοθετεί κάθε πρωτοβουλία για μια πιο σύγχρονη, εξωστρεφή και ανταγωνιστική οικονομία. Είναι όμως γνωστό ότι η δημοσιονομική προσαρμογή δεν μπορεί παρά να είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τις ουσιαστικές διαρθρωτικές αλλαγές στο κράτος, στην οικονομία, στους θεσμούς.

Το μεγάλο στοίχημα που καλείται η χώρα να κερδίσει δεν είναι οι περικοπές των 11,8 δισ. αλλά η δυνατότητά της να τεθεί σε τροχιά ανάταξης και ανάκαμψης. Η αναζωογόνηση της ελληνικής οικονομίας θα έρθει μόνο με την αξιοποίηση της δημόσιας περιουσίας, τις αποκρατικοποιήσεις, την προσέλκυση επενδύσεων και την εξυγίανση, όχι μόνο του δημόσιου αλλά και του ιδιωτικού τομέα.

Είναι σαφές πως η μεταρρυθμιστική άπνοια σημαίνει έλλειψη επενδυτικού οξυγόνου, δηλαδή οικονομική ασφυξία, δηλαδή παραγωγικό κώμα.

Υπάρχουν όμως και κάποιοι άλλοι που μιλούν για άπνοια στο κοινωνικό σώμα. Επικαλούνται τη μεγάλη πτώση των εισοδημάτων σε εκτεταμένες κατηγορίες του πληθυσμού, την πολλαπλή διάτρηση του κοινωνικού δικτύου ασφαλείας για τους κοινωνικά / οικονομικά ασθενέστερους και την αλματώδη ανάπτυξη της ανεργίας. Ούτε και αυτοί έχουν άδικο. Μερικές φορές, η εφαρμογή των Μνημονίων θυμίζει την κατάσταση όπου η εγχείρηση πετυχαίνει, αλλά ο ασθενής χάνει και την τελευταία του πνοή.

Η μεταρρυθμιστική ατζέντα όμως συμβαδίζει απολύτως με τις κοινωνικές ανάγκες της εποχής. Το γεγονός ότι για σημαντικά στρώματα του πληθυσμού η λέξη μεταρρύθμιση δεν βρίσκει αποδοχή, οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στη «μεταμφίεση» των οριζόντιων εισοδηματικών περικοπών σε… μεταρρύθμιση.

Είναι μεγάλη η ευθύνη της πολιτικής ελίτ (τουλάχιστον του τμήματός της που μιλά για μεταρρυθμίσεις), που δεν μπόρεσε να πείσει τον κόσμο ότι οι μεταρρυθμίσεις θα πλήξουν τους λίγους προς όφελος των πολλών.

Σήμερα, με την Ευρωπαϊκή Ενωση να δείχνει κάποια «χαλάρωση» έναντι της χώρας μας, πρέπει να εκμεταλλευτούμε την ευκαιρία και να ξαναγράψουμε την ατζέντα των μεταρρυθμίσεων στη δημόσια διοίκηση, στην οικονομία και το πολιτικό σύστημα αρχίζοντας από αυτές που αφαιρούν τους όρους ύπαρξης των συντεχνιών, του παρασιτικού τομέα, των πελατειακών πολιτικών δικτύων. Ξεκινώντας δηλαδή από εκεί που γεννιέται ο λαϊκισμός.

O Νίκος Ευθυμιάδης είναι πρώην πρόεδρος του Συνδέσμου Βιομηχανιών Βορείου Ελλάδος