[Ιστορίες Συνωμοσίας] Ενας μοναδικός Πρόεδρος

Και τι είπε δηλαδή ο Κωστής Στεφανόπουλος στη βιογραφία του που ταράχτηκαν τόσο; Η φράση «για πολλά χρόνια έκανα έρωτα επί πληρωμή» θα μπορούσε να είχε ειπωθεί από όποιον νέο άνδρα έζησε την εποχή που στα αστικά σπίτια της ελληνικής επαρχίας λειτουργούσε φουλ ο γυναικωνίτις και η παρθενία ήταν ταμπού ισχυρότερο και από αυτό της αιμομιξίας.

Και τι έπρεπε να κάνει κατά τη γνώμη σας; Να την πέσει σε καμιά κόρη καλής οικογενείας να ‘χουμε τίποτα δράματα ή να διαλέξει καμιά κότα στρουμπουλή από το κοτέτσι του γείτονα; Και για να έχουμε καλό ερώτημα, τι φαντάζεστε ότι έκανε η Μελίνα με τα «Παιδιά του Πειραιά»; Βόλτες στα αρχαία, όπα της και άλα της ή προπόνηση στο ξερό του Καραϊσκάκη; Λατρεύω τη σκηνή που χορεύει συρτάκι με τον Φούντα, διαφωνώ ωστόσο, οριζοντίως και καθέτως, με το κοκτέιλ φουστανάκι που της έφτιαξε η Ντένη Βαχλιώτη. Να, αυτά είναι που μας οδήγησαν στην τρομερή παρεξήγηση της κυριλέ και διανοούμενης πόρνης, κάτι δηλαδή σαν τη Σιμόν ντε Μποβουάρ σε συσκευασία Γκρέις Κέλι. Προσωπικά προτιμώ χίλιες φορές το «λαϊκό», το βουτηγμένο στο κλάμα κοντινό της Κατερίνας Χέλμη. Στη συμβολή των δακρύων με το λειωμένο ρίμελ υπάρχει πολύ περισσότερη ειλικρίνεια απ’ όλα τα φροντισμένα πλάνα του κόσμου.

Μιλώντας για ειλικρίνεια, επιθυμώ να συγχαρώ τον πρώην Πρόεδρο της Δημοκρατίας και να επαινέσω την ψυχική του υγεία και αρτιμέλεια. Μα πιο πολύ θαυμάζω τη σοφία του να απεκδυθεί εγκαίρως το ένδυμα της νεότητας. Δεν ξέρω και πολλούς που έχουν το κουράγιο να σταθούν απέναντι από την κρεμάστρα και να το εξετάσουν με νηφαλιότητα μέσα – έξω, ακόμα και στις κρυφές ραφές του. Βρίθει η μέση οικογένεια από εικονοστάσια γεμάτα μικρούς ιδιωτικούς Αγίους σε ασπρόμαυρο frame. Βρίθει και ο πολιτικός μας κόσμος από μαθουσάλες που επιμένουν να τρέφονται από τις νεανικές τους εξιδανικεύσεις. Τους έχω βαρεθεί.