[Εναλλακτικά] Μια καρδιά τον χειμώνα

ΜΙΑ ΠΙΚΡΗ παλαιότερη γαλλική ταινία με τίτλο «Μια καρδιά τον χειμώνα» θυμίζει η επιλογή του Βαγγέλη Βενιζέλου να πάει το ΠΑΣΟΚ σε συνέδριο τον Φεβρουάριο του 2013. Τα συναισθήματα στο άλλοτε κατεξοχήν κόμμα εξουσίας της Μεταπολίτευσης είναι παγωμένα. Και πώς να μην είναι όταν κανείς δεν είναι ευχαριστημένος και ελάχιστοι είναι αισιόδοξοι.

Η ανακολουθία των πολιτικών γεγονότων – διπλές εκλογές, κυβέρνηση τριών εταίρων, διαπραγμάτευση για τα μέτρα των ετών 2013-2014 που διαρκεί τέσσερις μήνες – δικαιολογεί μέχρις ενός σημείου την καθυστέρηση. Ο Κώστας Σημίτης έγινε αρχηγός τον Ιανουάριο του 1996 και έκανε συνέδριο τον Ιούνιο – δηλαδή πέντε μήνες μετά. Ο Βενιζέλος ανήλθε στην ηγεσία τον Μάρτιο του 2012 και θα κάνει συνέδριο έντεκα μήνες αργότερα. Χαρακτηρίζεται συντακτικό. Είναι ένα κλείσιμο ματιού στην Ιστορία έστω και με την τεθλασμένη της συνωνυμίας, αφού αποτελεί έμμεση αναφορά στον γνωστό διάλογο του άλλου Βενιζέλου – Συντακτική… Αναθεωρητική! – με τους συγκεντρωμένους στην Κλαυθμώνος. Ας ελπίσει όμως κανείς ότι στην περίπτωση του ΠΑΣΟΚ δεν θα είναι πολύ αργά για δάκρυα.

«Καθένας έχει το τέλος που του αξίζει». Η φράση αποδίδεται σε φαρμακόγλωσσο ιστορικό στέλεχος του Κινήματος που πήγε σπίτι του όταν το ΠΑΣΟΚ ακόμη κέρδιζε. Ο φόβος όμως είναι μη τυχόν και αφορά το κόμμα και όχι τα πρόσωπα. Σε δεύτερο επίπεδο, αυτό που μπορεί να πει κανείς είναι ότι οι εξελίξεις στο ΠΑΣΟΚ εκφράζουν μια παλινδρόμηση της ελληνικής πολιτικής. Από το 2004 και μετά η ανάδειξη από τη βάση φαινόταν να έχει καταστήσει τα κομματικά συνέδρια νεκρές διαδικασίες. Η εκλογή Παπανδρέου επέβαλε ως πεπατημένη την προσφυγή στη βάση το 2007, ενώ δημιούργησε και μια δυναμική που εκτροχίασε τις διαδικασίες στην πιο συντηρητική σε τέτοια θέματα ΝΔ που παρέκαμψε το προγραμματισμένο συνέδριο και πήγε στις τοπικές για να εκλέξει τον Σαμαρά αρχηγό. Στη βάση εξελέγη και ο Βενιζέλος, είναι όμως σαφές ότι για να ξαναπάρει φόρα ως αρχηγός πρέπει να αναβαπτισθεί σε συνέδριο. Αφού φυσικά η Ιπποκράτους ξεμπλέξει με τις λίστες του ΣΔΟΕ

Φυσικά, η αριθμητική δεν είναι άσχετη. Σε ένα κόμμα του 12%-13% – αν το ΠΑΣΟΚ δεν έχει κυλήσει πιο κάτω – τα στελέχη έχουν μεγαλύτερο βάρος από την κοινωνία. Τα ξέρουν οι του ΣΥΝ που τα τράβαγαν τόσα χρόνια όταν ήταν μονοψήφιοι. Μάλιστα, στο μικρό ή μικρομεσαίο κόμμα οι φράξιες, τα ρεύματα, οι τάσεις, οι προσωπικές φιλοδοξίες και οι διαπροσωπικές ισορροπίες παίζουν πολύ μεγαλύτερο ρόλο από ό,τι συνήθως. Αυτή είναι η δυσκολία για την ομάδα περί τον Βενιζέλο αλλά και για όσους θέλουν να καταγράψουν την παρουσία τους στο εσωκομματικό τοπίο του Φεβρουαρίου. Αυτός είναι επίσης ο κίνδυνος για το ΠΑΣΟΚ. Να επιβεβαιωθεί η μετατροπή του σε μικρομάγαζο, όπου διάφοροι ομαδάρχες τσακώνονται στο μπαλκόνι και τα βρίσκουν στην αντικάμαρα, εν πλήρη απουσία της κοινωνίας.