[Αποψη] Κάθε πέρσι και καλύτερα

«Δεν αναμένονται μεγάλες αποφάσεις στη Σύνοδο Κορυφής», δήλωσε χθες η Ανγκελα Μέρκελ προϊδεάζοντας για τα αποτελέσματα και αυτής της Συνόδου. Είναι φανερό ότι το Βερολίνο συνεχίζει να ακολουθεί παρελκυστική τακτική στο ζήτημα της επίλυσης της κρίσης, αποφεύγοντας να αναλάβει το κόστος μιας οριστικής λύσης.

Στην καλύτερη περίπτωση, λοιπόν, η σημερινή Σύνοδος αναμένεται να καταλήξει μόνο στην επιβεβαίωση της δέσμευσης των Ευρωπαίων για τη δημιουργία ενιαίας εποπτικής Αρχής για τις τράπεζες. Ωστόσο, και για το μείζον αυτό θέμα η Γερμανία ακολουθεί παρόμοια τακτική. Σημασία «έχει η ποιότητα και όχι η ταχύτητα», δήλωσε χθες η Μέρκελ για το νέο ευρωπαϊκό εποπτικό όργανο του τραπεζικού κλάδου.

Ετσι, τρία χρόνια μετά το ξέσπασμα της κρίσης, τις πολυάριθμες Συνόδους Κορυφής που έχουν μεσολαβήσει, τις δεκάδες αποφάσεις που έχουν ληφθεί, τη δημιουργία προσωρινού και στη συνέχεια μόνιμου μηχανισμού στήριξης και τις απανωτές παρεμβάσεις της ΕΚΤ, το μόνο που έχει επιτευχθεί είναι η εξάπλωση της ύφεσης σχεδόν σε όλη την ευρωζώνη – και η εκτίναξη της ανεργίας σε πρωτοφανή για την ΕΕ επίπεδα.

Η τακτική των καθυστερήσεων αναμφίβολα δυσκολεύει την έξοδο από την κρίση καθώς ανεβάζει σοβαρά το κόστος. Διότι σήμερα η διάσωση της Ελλάδας είναι πολύ πιο ακριβή από ό,τι ήταν πριν από τρία χρόνια και αύριο θα είναι ακόμα ακριβότερη. Το 2009, με τα περίπου 150 δισ. ευρώ που έχουν δαπανηθεί για τη «σωτηρία» της χώρας και το κούρεμα των ομολόγων του ιδιωτικού τομέα, μπορούσε να διαγραφεί περισσότερο από το μισό χρέος, το οποίο θα υποχωρούσε αρκετά κάτω από το 100% του ΑΕΠ. Σήμερα βρίσκεται στα επίπεδα του 160% του ΑΕΠ και συνεχίζει να αυξάνεται.

Το ίδιο ισχύει και για τον ευρωπαϊκό τραπεζικό τομέα. Πριν από δύο ή τρία χρόνια οι επιχειρήσεις και οι ιδιώτες που αντιμετώπιζαν πρόβλημα στην εξυπηρέτηση των δανείων τους ήταν πολύ λιγότεροι από ό,τι σήμερα. Με την τακτική της η Γερμανία κινδυνεύει να αυτοπαγιδευτεί συμπαρασύροντας την ευρωζώνη.