Πέρα από την μπούρκα

Μια πολύ ενδιαφέρουσα πτυχή του μυθιστορήματος του Τζένκινς είναι και η καταγραφή της θέσης της γυναίκας στη χώρα που σήμερα καταδικάζουμε ως ναό της μπούρκας. Ο συγγραφέας παρουσιάζει γυναίκες με κύρος στις κοινότητες των ορεσίβιων, όσο και αν κρατιούνται στην άκρη. Και μας πληροφορεί ότι στα τέλη του ’50 υπήρχε μεν η μπούρκα (παρά την επαφή της ελίτ με τον ευρωπαϊκό και αμερικανικό τρόπο ζωής), όμως η Καμπούλ διέθετε Σχολείο Θηλέων, ραδιοφωνικά προγράμματα όπου άκουγες γυναίκες να τραγουδούν και κινηματογράφους που πρόβαλλαν αμερικανικές ταινίες με στάρλετ που επεδείκνυαν το ντεκολτέ τους. Το πιο παράδοξο είναι ότι στους βράχους όπου λαξεύτηκαν οι Βούδες υπήρχαν ινδικές τοιχογραφίες  που απεικόνιζαν γυναίκες με πλούσια σχεδόν ακάλυπτα στήθη. Ο ίδιος ο ήρωας άλλωστε είναι ερωτευμένος με μια χειραφετημένη Αφγανή, την οποία δεν καταφέρνει να παντρευτεί όχι επειδή η θρησκεία τους είναι διαφορετική αλλά επειδή δεν είναι αρκετά πλούσιος στα μάτια του πατέρα της. Αντίθετα, οι πιο πουριτανοί και θρησκόληπτοι είναι το ζευγάρι των αγνοούμενων Βρετανών που προσπαθούν να προσηλυτίσουν τους «βαρβάρους» αλλά επιδεικνύουν μια ευλάβεια χωρίς ταπεινοφροσύνη και μια σκληρή ψυχή που δεν συγκινείται ούτε για τους φτωχοδιάβολους που οδηγήθηκαν στην κρεμάλα εξαιτίας τους.