[Αποψη] Χειρουργικές επεμβάσεις

Για άλλη μία φορά το εγχώριο τραπεζικό σύστημα απέδειξε ότι διαθέτει ανακλαστικά που το βοηθούν να προσαρμόζεται γρήγορα στις αλλαγές του επιχειρηματικού περιβάλλοντος. Οπως οι τραπεζίτες στη δεκαετία του ’90 εκμεταλλεύθηκαν το άνοιγμα των αγορών στη Νοτιοανατολική Ευρώπη και επεκτάθηκαν στις γειτονικές χώρες ή την επόμενη δεκαετία με την πτώση των επιτοκίων ανέπτυξαν τη λιανική τραπεζική, έτσι και τώρα προχώρησαν στην αναδιάρθρωση του κλάδου με ταχείς ρυθμούς.

Μέσα σε δύο-τρεις μήνες το τραπεζικό τοπίο άλλαξε ριζικά. Υστερα από τα στρες τεστ της Τραπέζης της Ελλάδος και τους ελέγχους της BlackRock, δημιουργήθηκαν τρεις τραπεζικοί πόλοι γύρω από τις τράπεζες που κρίθηκαν βιώσιμες. Τον χορό άνοιξε η Τράπεζα Πειραιώς, η οποία απέκτησε το «καλό» κομμάτι της Αγροτικής Τράπεζας (ΑΤΕ)· ακολούθησε η Αlpha Bank, η οποία αναδείχθηκε νικήτρια στην «κούρσα» για την Εμπορική, και αναπόφευκτα η Eurobank οδηγείται στον όμιλο της Eθνικής Τράπεζας για τη δημιουργία ενός ισχυρού πόλου στην ευρύτερη περιοχή.

Στα τρία αυτά σχήματα αναμένεται να ενταχθούν μικρότερες τράπεζες, όπως π.χ. η Γενική Τράπεζα στον όμιλο της Πειραιώς. Βεβαίως, οι ανακατατάξεις αυτές δεν λύνουν τα προβλήματα του κλάδου ούτε καθιστούν υγιέστερα τα νέα σχήματα. Μπορεί από τη μία να δημιουργούν οφέλη, τα οποία προέρχονται κυρίως από τις συνέργειες, όμως από την άλλη τα νέα σχήματα έχουν να διαχειριστούν περισσότερες επισφάλειες.

Στα δανειακά χαρτοφυλάκια της μιας τράπεζας έρχονται τώρα να προστεθούν οι χορηγήσεις της άλλης, που σε αρκετές περιπτώσεις, ιδίως στα μεγάλα προβληματικά επιχειρηματικά δάνεια, αφορούν τις ίδιες εταιρείες ή πρόσωπα. Στην περίπτωση αυτή τα ανακλαστικά των τραπεζιτών δεν αρκούν. Χρειάζονται επίσης λεπτές – χειρουργικές, θα λέγαμε – επεμβάσεις, για να μπορέσουν και οι τράπεζες να επιβιώσουν, αλλά και να σωθούν επιχειρήσεις και θέσεις εργασίας.